Thursday, December 10, 2015

சென்னை வெள்ளம் நடந்தது என்ன? -டான் அசோக்

சென்னையில் பெய்த பெருமழையை வெள்ளமாக மாற்றியது தமிழக அரசின் மெத்தனப்போக்குதான் என ஃப்ரண்ட்லைன், டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா மற்றும் வயர்ட் போன்ற இதழ்கள் குற்றம் சாட்டியுள்ளன.  அக்கட்டுரைகள் தரும் ஆதாரங்களை எளிதில் புரியும் வண்ணம் விளக்குவதே இப்பதிவு.

நவம்பர் 8, 9, 12, 13, 15, 23 தேதிகள்:
சென்னையில் கனமழை பெய்கிறது.

நவம்பர் இறுதி வாரம் (தோராயமாக 26ஆம் தேதி):  

1) சர்வதேச வானிலை மையங்கள் சென்னையில் டிசம்பர் 1 மற்றும் 2ஆம் தேதி 50செமீ வரையில் கனமழை பெய்யும் என எச்சரிக்கை விடுக்கின்றன.

2) எச்சரிக்கையை ஏற்ற பொதுப்பணித்துறை அதிகாரிகள் தங்கள் மேலதிகாரிகளிடம், அதாவது பொதுப்பணித்துறை செயலாளரிடம் (PWD Secretary) செம்பரப்பாக்கம் ஏரியில் 22 மீட்டரில் (72அடி) இருக்கும் நீரின் அளவை 18மீட்டராக (60அடி) குறைக்க சொல்கிறார்கள்.  குறைத்தால் மட்டுமே வர இருக்கும் அதீத கனமழையை ஏரி தாங்கும் என்றும் சொல்கிறார்கள்.

நவம்பர் 27ஆம் தேதி:
எந்த நடவடிக்கையும் இல்லை.

நவம்பர் 28ஆம் தேதி:
எந்த நடவடிக்கையும் இல்லை.

நவம்பர் 29ஆம் தேதி:
எந்த நடவடிக்கையும் இல்லை.

நவம்பர் 30ஆம் தேதி:
எந்த நடவடிக்கையும் இல்லை.
அதாவது சுருங்கச் சொன்னால் மழை மிகவும் குறைவாகவோ அல்லது இல்லாமலோ இருந்த (Dry days) நவம்பர் மாதத்தின் இறுதி வாரத்தில் ஏரியில் இருக்கும் நீரை வெளியேற்றி நீரின் அளவை குறைக்க பொதுப்பணித்துறை அதிகாரிகள் பரிந்துரை செய்தும் கூட எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை.

பொதுப்பணித்துறை செயலாளர் தலைமைச் செயலாளரின் உத்தரவுக்காக காத்திருக்கிறார்.  தலைமைச் செயலாளரோ முதல்வரின் உத்தரவுக்காக காத்திருக்கிறார். (இந்த இடத்தில் பொதுப்பணித்துறை அமைச்சர் ஓ.பி.எஸ்சின் உத்தரவுக்காக தலைமைச் செயலாளர் காத்திருக்கிறார் என்றுதான் நாம் எழுதியிருக்க வேண்டும்.  ஆனால் இது அம்மாவின் ஆட்சி.  அம்மாவின் ஆட்சியில் “அணையை திறக்க நான் உத்தரவிட்டுள்ளேன்…  அணையை மூட நான் ஆணை பிறப்பித்துள்ளேன்,” என எல்லா வேலைகளையும் அம்மாவே இழுத்துப்போட்டுச் செய்வார் என்பதால் இதில் மட்டும் நாம் ஓ.பி.எஸ்சை இழுத்துவிடுவது அறம் அல்ல.  அதனால் தலைமைச் செயலாளர் அம்மாவின் ஆணைக்காகத்தான் காத்திருந்திருக்கிறார் என்பது குழந்தைக்கும் தெளிவு)


டிசம்பர் 1:

·         சர்வதேச வானிலை மையங்கள் சொன்னதைப் போலவே கிட்டத்தட்ட 50செமீ கனமழை பெய்கிறது. (தாம்பரத்தில் அவர்கள் சொன்னதை போலவே மிகச்சரியாக 49செமீ பெய்தது)

·         செம்பரம்பாக்கம் ஏரியின் அளவு அரசு தளத்தின்படி 3141மில்லியன் கன அடியாக இருக்கிறது.

·         டிசம்பர் 1ஆம் தேதி மாலை 4 மணிக்கு சென்னை கலெக்டர் சுந்தரவல்லியிடம் இருந்து பத்திரிக்கையாளர்களுக்கு, செம்பரபாக்கம் ஏரி அதன் முழு கொள்ளளவை எட்டிவிட்டதால் நொடிக்கு 5000 கனஅடி நீரை வெளியேற்ற இருப்பதாகவும், இந்த அளவு நொடிக்கு 7500 கனஅடி வரை உயர்த்தப்படலாம் என்றும் மொட்டையாக ஒரு செய்தி கிடைக்கிறது.

·         மாலை 5 மணிக்கு முதலில் ஏரியை திறக்கிறார்கள்.  பெயரை வெளியிட விரும்பாத பொதுப்பணித்துறை அதிகாரி ஒருவர் நொடிக்கு 10000 கன அடி நீரை வெளியேற்றியதாகவும், இவ்வளவு பெரிய வெள்ளத்தை திறந்துவிட முடிவுசெய்த அரசு கண்டிப்பாக முன்னெச்செரிக்கை நடவடிக்கைகள் எடுத்திருப்பார்கள் என தான் நம்பியதாகவும் wired இதழுக்கு பேட்டி அளித்துள்ளார்.

·         ஆனால் தமிழக அரசின் இணையதளத்தில் செம்பரபாக்கம் ஏரியில் இருந்து நொடிக்கு வெறும் 900கன அடி நீர் மட்டுமே வெளியேற்றப்பட்டதாக குறிப்பிட்டிக்கிறார்கள்.
ஆகமொத்தத்தில்,
செய்தியாளர்களுக்கு கலக்டர் சொன்னபடி நொடிக்கு 5000-7000 கன அடியை திறந்துவிட்டார்களா?  அல்லது பொதுப்பணித்துறை ஊழியர் கூறியதைப் போல நொடிக்கு 10000கன அடி நீர் திறந்துவிட்டார்களா? அல்லது அரசு தளம் சொல்வதைப் போல நொடிக்கு வெறும் 900கன அடி நீர் தான் திறந்துவிட்டார்களா? எது உண்மை?  உண்மையோ இன்னும் அதிர்ச்சி அளிப்பதாக இருக்கிறது!


 டிசம்பர் 2ஆம் தேதி:

·         அரசு தளத்தின்படி டிசம்பர் 1ஆம் தேதி ஏரியில் நீரின் அளவு 83.48அடி  (3141 மில்லியன் கன அடி).  டிசம்பர் 2ம் தேதி ஏரியில் நீரின் அளவு 74.08அடி (1134மில்லியன் கன அடி).  ஆக 2007 மில்லியன் கன அடி நீர் முந்தைய இரவு 10 மணிக்கு வெளியேற்றப்பட்டிருக்கிறது.  அதாவது  அறிவித்த நொடிக்கு 7500கன அடிக்கு மாறாக கிட்டத்தட்ட நொடிக்கு 29000 கன அடி நீரை டிசம்பர் 1ஆம் தேதி எந்த முன்னறிவிப்பும் இன்றி திடீரென வெளியேற்றியிருக்கிறார்கள்.  அதிகாலை 2மணிக்கு சென்னையை வெள்ளம் வந்தடைகிறது.  இரவு 10மணிக்கு அபாயகரமான அளவில் திறந்துவிடப்பட்ட வெள்ளம் தூங்கிக்கொண்டிருந்த மக்களையும், வீடுகளையும் மூழ்கடிக்கிறது.     

வெள்ளத்திற்கான காரணங்கள்:

1)   26ஆம் தேதியே பொதுப்பணித்துறை அதிகாரிகள் தங்கள் மேலதிகாரிகளிடம் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை எடுக்கச் சொல்லியும், 27,28,29,20 ஆகிய மழையில்லா தேதிகளில் எழவு காத்த கிளி போல ‘மேலிட’ உத்தரவுக்காக காத்திருந்து எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் இருந்தது.

2)   டிசம்பர் 1ஆம் தேதி மாலை நான்கு மணிக்கு வெறும் 7500கன அடி மட்டுமே திறக்கப்போகிறோம் என செய்தி கொடுத்துவிட்டு, இரவு 10 மணிக்கு எந்தவித முன்னெச்சரிக்கையும் இல்லாமல், மக்கள் வெளியேற நேரமும் கொடுக்காமல் திடீரென நொடிக்கு 29000கன அடி நீரை திறந்துவிட்டது. 

3)   சொல்லாமல் கொள்ளாமல் திறந்துவிட்டதை கொஞ்சம் சீக்கிரமாக 6மணிக்கு திறந்துவிட்டிருந்தால் இரவு 10மணிக்கு வெள்ளம் சூழ்ந்திருக்கும்.  ஆனால் இரவு 10மணிக்கு திறந்ததால் அதிகாலை 2மணிக்கு வெள்ளம் சூழ்ந்து மக்கள் தப்பிக்க வழியின்றி மாட்டிக்கொண்டார்கள்.  இவ்வளவு அபாகரமான அளவு நீரை நடு இரவில் திறப்பது என்பது மிகப்பெரிய தவறு.

4)   இந்த 29000 கன அடி திறப்பைப் பற்றி பத்திரிக்கைகளுக்கு எந்தத் தகவலும் தரப்படவில்லை.  மீண்டும் மீண்டும் கேட்டபின் சில அதிகாரிகள் வாய்மொழியாக மட்டுமே இதை டிசம்பர் 2ஆம் தேதி எல்லாம் முடிந்தபின் தெரிவித்திருக்கிறார்கள்.

5)   பொதுவாகவே ஏரியில் இருக்கும் நீரை, வெளியேற்றுகிறேன் பேர்வழி என வாளியைக் கவிழ்ப்பதைப் போல கழிப்பது மரபல்ல.  அபாயகரமான அளவை எட்டிவிட்டால் வாளியில் துளையிட்டு நீரை வெளியேற்றுவதைப் போல கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளியேற்றுவதுதான் முறை.  இதை நவம்பர் 27,28,29,30ஆம் தேதிகளில் செய்திருந்தால் வெள்ளத்தை கண்டிப்பாக தடுத்திருக்க முடியும் என்றும் இந்த வெள்ளம் இயற்கை பேரிடர் அல்ல, முழுக்க முழுக்க அரசுதான் இதற்கு காரணம் என்றும் நிபுணர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள்.   

6)   இதெல்லாம் போக சர்வதேச முதலீட்டாளர்கள் மாநாட்டுக்காக அரசு அவசர அவசரமாக சாலைகள் அமைத்தது நினைவிருக்கலாம்.  அந்த குப்பைகள், கழிவுகள் எல்லாம் அடையாறு கடலில் கலக்கும் வழியை அடைத்துக்கொண்டதும் வெள்ளத்திற்கு முக்கிய காரணம் என்கிறார் சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர் நித்யானந்த் ஜெயராமன்.

7)   சென்னையை சுற்றியுள்ள நான்கு ஏரிகளையும், அடையாறு, கூவம் நதிப்பாதைகளையும், ஓட்டெரி, பங்கிங்காம் கால்வாய்களையும் ஜூன் ஜூலை மாதத்தில் தூர்வாருவது வழக்கம்.  ஆனால் இந்த ஆண்டு அதைச் செய்யாமலோ/சரியாகச் செய்யாமலோ விட்டிருப்பது இன்னொரு முக்கிய காரணம். ஆனால் முறையாக தூர்வாரியதைப் போல கணக்கு மட்டும் காட்டியிருக்கிறார்கள்.

ஆக, மேலுள்ள தகவல்களை வைத்துப் பார்க்கும்போது சென்னையையும், சென்னை மக்களையும் மீளாத்துயரில் தள்ளியிருக்கும் வெள்ளம் இயற்கை பேரிடர் அல்ல.  கனமழையை அரசின் மெத்தனமும், அதிகாரிகளின் பயமும் ஊரை அழித்த வெள்ளமாக மாற்றியிருக்கிறது.  இப்போது நாம் அனைவரும் ‘ஸ்டிக்கர்’ பணிகள் பற்றி பேசுவதிலும், அதிமுகவை கிண்டலடிக்கும் மீம்கள் செய்வதிலும். எல்லா கட்சிகளும் இப்படித்தான் என உண்மைகளை அறியாமல் பேசுவதும் என பிசியாக இருக்கிறோம்.  இன்னும் சிலரோ ஏரியில் வீடு கட்டினால் வெள்ளம் வரத்தான் செய்யும், பல்லாண்டு காலம் செய்த தவறு என்றெல்லாம் பேசி அரசின் நிர்வாகமின்மைக்கும், மெத்தனபோக்குக்கும் தங்களை அறியாமலேயே துணை போகின்றார்கள்.  அரசும் அதையேதான் விரும்புகிறது. 
இந்திய ஊடகங்கள் நம்மை கவனிப்பதில்லை என கூக்குரலிட்டதன் பலனாக சென்னை வெள்ளத்தின் காரணங்களை அலசி ஆராய்ந்து அவர்கள் உண்மைகளை வெளியிட்டிருக்கின்றார்கள்.  இதை வைத்து நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம்? 
எந்த அளவுக்கு நிர்வாரணப்பணிகளில் தன்னார்வலர்கள் ஈடுபாட்டுடன் வேலை செய்தார்களோ அதே அளவில் உண்மையை வெளிக்கொணர்வதில் ஆர்வம் காட்ட வேண்டும்.  ஆட்சியாளர்கள் மீதும் அதிகாரிகள் மீதும் முறையான சுதந்திரமான விசாரணைக் கமிஷன் வைத்து உண்மையை உலகுக்கு கூறுவது மட்டும்தான் இறந்தவர்களுக்கும், இழந்தவர்களுக்கும் நாம் செய்யும் உண்மையான நிவாரணம் ஆகும்.

-டான் அசோக்

நன்றி
டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா
வயர்ட்
ஃப்ரண்ட்லைன்

Monday, April 6, 2015

இந்திய உணவு அரசியல்- டான் அசோக்



இந்தியா பல விசித்திரங்கள் நிறைந்த நாடு.  ஆனால் பாஜக அரசு மாட்டுக்கறியை தடை செய்ததில் எனக்கு எந்த விசித்திரமும் இல்லை.  7000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே விமானம் இருந்தது, கோமியம் புற்றுநோயை குணமாக்கும், மோடி இந்தியாவை நிலாவில் தூக்கி வைப்பார் என்றெல்லாம் புருடா விடும் கூட்டத்திடம் அறிவுபூர்வமான சட்டத்தையா எதிர்பார்க்க முடியும்?  மாட்டுக்கறி விற்க, உண்ணத் தடை என்பது இந்துத்துவத்தை தூக்கிப்பிடிக்கும் அரசியல் என்பதையும் தாண்டி, இந்திய சமூகத்தில் ஒளிந்திருக்கும் உணவுசார் அரசியல்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் செயல்!  இந்தியாவில் அரசியல் இல்லாத விஷயங்களை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம்.  உணவுப் பழக்கத்திற்கு கண்டிப்பாக அந்த பட்டியலில் இடம் கிடையாது.

சாதி, மதம், இனம் சார்ந்து வேற்றுமை பாராட்டுவதெல்லாம் ஒரு விதமான அயோக்கியத்தனம் என்றால், என்ன உணவு உண்கிறோம் என்பதை வைத்து வேற்றுமை காட்டும் பழக்கம், அதுவும் நேரடியாகவே காட்டும் பழக்கம் இன்னொரு வகை அயோக்கியத்தனம்.  அசைவப் பிரியனான எனக்கு என் உணவுப்பழக்கம் சார்ந்த முதல் அதிர்ச்சி நான்காம் வகுப்பில் படிக்கும் போது என் தோழி ஒருத்தியின் அம்மாவால் வந்தது.  பள்ளியில் மதிய உணவுக்காக நான் கொண்டு போகும் முட்டை ஆம்லேட்களை விரும்பிச் சாப்பிடுவதை என் தோழி பழக்கமாக வைத்திருந்தாள்.  ஒருநாள் மறந்து போய், சாப்பிட்டுவிட்டு மீதமிருந்த பாதி ஆம்லேட்டை அவள் உணவு டப்பாவிலேயே வைத்து வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்றுவிட்டாள்.  வீட்டில் அதை திறந்து பார்த்த அவள் அம்மாவிற்கு பயங்கர அதிர்ச்சி.  அப்படியே அந்த உணவு டப்பாவை எடுத்துக் கொண்டு எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து பெரிய சண்டையே போட்டுவிட்டார். 

“நாங்கள் சுத்தமான பிராமணர்கள்.  உங்கள் மகன் எப்படி என் மகளுக்கு முட்டையை உண்ணக் கொடுக்கலாம்?” என, நான் ஏதோ அவளுக்கு வலுக்கட்டாயமாக ஊட்டிவிட்டதைப் போல கோபமாக கேட்டார்.  என் அம்மாவும் கோபத்தில் பதிலுக்கு ஏதோ பேசப்போக, ஒரு சாதாரண உணவுப் பிரச்சினையால் ஒரு ‘உன்னத’ நட்பில் தற்காலிக விரிசல் விழுந்தது.  எனக்கு என்ன ஆச்சரியம் என்றால், பிராமணர்களுக்கு இயற்கையிலேயே ஆம்லேட் உண்ணத்தகுந்த உணவில்லை எனில், தீட்டு எனில் என் தோழியால் அதை சாப்பிட்டிருக்கவே முடியாது.  எனக்கு சாப்பிடப் பிடிக்காமல் வைத்திருந்த முட்டைகளை எல்லாம் ரசித்துச் சாப்பிட்டவள் அவள்!  இந்த அம்மாவோ என்னால்தான் அவர்களின் புனிதம் கெட்டுப்போனதைப் போல கத்திக்கொண்டிருந்தார்.  அதுவும் போக எனக்கு ஆத்திரம் வரவழைத்த விஷயம், அதெப்படி எனது உணவு, எனது உணவுக் கலாச்சாரம் அவர்களுக்கு ‘தீட்டு’ ஆகும் என்பதுதான்!  என் உணவை தீட்டு எனச் சொன்னால் என்னைச் சொன்னதைப் போலத்தானே!  பசுவின் ரத்தத்தில் உருவாகும் பாலும், தயிரும் எனக்குத் தீட்டு என நாளை நான் சொன்னால் இந்த புனிதமானவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா?

இதன் வேர் எங்கிருக்கிறது என்பதை ஆராய ஆரம்பித்தால், மது அருந்துதல் எனும் தீய பழக்கத்தோடு, மாமிசம் உண்ணுதலையும் சேர்த்துச் சொல்லும் பழக்கம் நம் கலாச்சாரத்தில் இருக்கிறது.  மாமிசம் சாப்பிடுகின்றவர்களே கூட இதைச் செய்கிறார்கள்.  உலகின் பெரும்பான்மை மக்கள் அசைவ உண்ணிகள்.  இன்னும் சொல்லப் போனால் விவசாயம் பழகும் வரை மனித இனத்தின் பிரதான உணவு மாமிசம் மட்டுமே.  ஆனால் இந்தியக் கலாச்சாரத்தில் மாமிசத்தை, மதுவோடு சேர்த்து வைத்திருப்பது எவ்வகையில் நியாயம்?  மது அருந்துவோரும், மாமிசம் உண்போரும் ஒரே தட்டில் வைக்கப்பட வேண்டியவர்களா? 

ஆண்டுக்கு ஒருமுறை ஏதாவது கடவுளுக்கு மாலை போட்டுக்கொண்டு மலை ஏறுகிறார்களே, அவர்கள் ஏன் மாமிசத்தை துறக்க பணிக்கப்படுகிறார்கள்?  ஏன் ஒரு உணவுப்பழக்கம் கடவுளுக்கு தீட்டாகப் பார்க்கப்படுகிறது?  ஒரு மதத்தின் கடவுளுக்கு, அம்மதத்தைச் சேர்ந்த பெரும்பாலான மக்களின் உணவுப்பழக்கம் தீட்டு என்றால், அக்கடவுள் அம்மக்களின் கடவுள் தானா?  நாற்பது நாட்கள் ஒருவன் மாமிசம் சாப்பிடவில்லை என்றால் அவனுக்கு ‘சாமி’ அந்தஸ்து வந்துவிடும் என்பது கலாச்சாரம் என்றால், எப்போதுமே மாமிசம் சாப்பிடாத சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் நிரந்தர சாமிகள் என்பதுதானே பொருள்.  இந்தக் கலாச்சாரத்தின் மறைமுக நோக்கம் உணவுப் பழக்கத்தை வைத்து ஒரு சாராரை மட்டும் உயர்த்தி மற்றவர்களை எக்காலத்திற்கும் தாழ்ந்தவர்களாக உணரச் செய்வதாகத்தானே இருக்க முடியும்!

மாட்டுக்கறி மீதான தடையை எடுத்துக் கொண்டால், காலம் காலமாக மஹாராஷ்ட்ரா மாநில மக்களில் ஒரு பகுதியினர் மாட்டுக்கறியை உணவாக சாப்பிட்டு வந்திருப்பார்கள்.  திடீரென மாட்டுக்கறியை சட்டவிரோதமாக ஆக்குகிறது அரசு.  இது அம்மக்களின் மனதில் என்ன விதமான உணர்வுகளை உண்டு செய்யும்?  மாட்டுக்கறி உண்ணுதல் என்ன கஞ்சா குற்றமா?  இதுவரை தங்கள் வாழ்வியலில் மிகச்சாதாரணமாக பின்னிப் பிணைந்திருந்த ஒரு பழக்கம், தீடிரென ஒரே நாளில் சிறைதண்டனை வழங்கப்படும் அளவுக்கு கொடுங்குற்றமாக பார்க்கப்பட்டால் அது எவ்வளவு பெரிய மனித உரிமை மீறல்?  இந்துத்துவ கொள்கை, பிற மதத்தினரின் மேலும், தாழ்த்தபட்டவர்கள் மீதும், மாட்டுக்கறி உண்ணும் ஏனையோரின் மீதும் தொடுத்திருக்கும் உளவியல் போர் தானே இது?  அதிலும், ஜீவகாருண்யத்திற்காக இப்படி ஒரு சட்டம் என்றால் எல்லா மாமிச உணவுகளையும் தடை செய்திருக்க வேண்டும் அல்லவா?  அட குறைந்த பட்சம் மாடுகள் மீது மட்டும்தான் அக்கறை என்றால் எருமை மாடுகளையும் சேர்த்து காப்பாற்றியிருக்க வேண்டும் இல்லையா?  ஆனால் எருமைகளை வெட்டித் தின்றால் தவறில்லையாம்.  பசுவுக்கும், காளைகளுக்கும் மட்டும்தான் இச்சட்டம் பொருந்துமாம்!  மாடுகளுக்குள் கூட சாதி வேறுபாடு பார்க்கும் அளவிற்கு தாழ்ந்த, கேவலமான அறிவு நிலையில்தான் இருக்கிறது பாஜக அரசு!  ஆடுகளும், கோழிகளும் என்ன பாவம் செய்தன எனத் தெரியவில்லை.  ஆடுகளிடமும் பால் திருடுகிறோம். மாடுகளிடமும் பால் திருடுகிறோம்.  அதில் என்ன மாடு மட்டும் உயர்ந்தது?  ஒருவேளை மிருகங்களைப் பொறுத்தவரை, பசு இனம் முதல் வருண மிருகம் போல!  மனிதர்களில் செய்வதைப் போலவே, மிருகங்களிலும் முதல் வருண இனத்தை காத்தால் மட்டும் போதும் என பாஜகவினர் நினைக்கிறார்களோ என்னவோ!   

இதில் ஒரு வேடிக்கையான விஷயம் என்னவென்றால் இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை பிராமணர்கள் என்னவெல்லாம் சாப்பிடுகிறார்களோ அதெல்லாம் சைவ உணவுகள்.  இதுகூட ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் மாறுபடும்.  பால், தயிர், வெண்ணை போன்ற பொருட்கள் எல்லாம் சுத்தமான மாட்டு ரத்தத்தில் உருவானவை.  இவை எல்லாம் சைவம் எனச் சொல்வதே முதலில் நகைப்புக்கு உரியது. விஞ்ஞானமும் இவற்றை சைவம் என ஏற்கவில்லை.  அதிலும் மாடு தன் கன்றுக்காக சுரக்கும் பாலை, ‘பசு மனிதனுக்கு பால் கொடுக்கிறது’ என்ற ஒரு கேவலமான பொய்யைச் சொல்லி திருடிக் குடிப்பதும் புனிதப் பட்டியலில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.  ஆனால் மாட்டுக்கறியை விற்றால் அது பெருங்குற்றமாம்! 

வங்காளம் போன்ற இடங்களில் பிராமணர்கள் மீன்கறி சாப்பிடுவார்கள்.  சரி அதற்காக அவர்கள் தங்களை அசைவ உண்ணிகள் என பறைசாற்றிக் கொள்கிறார்களா எனப் பார்த்தால், இல்லை!  மாறாக மீனை சைவம் ஆக்கிவிட்டார்கள்!  வங்காளத்தைப் பொறுத்துவரை மீன் என்பது கடலில் பூக்கும் பூ! அதனால் பூஜை முதல் சாம்பார் வரை அதை உபயோக்கிறார்கள்.  சைவ உணவாகவே மீன் கருதப்படுகிறது.  எவ்வளவு பெரிய மோசடி இது?  மீன் கடலில் பூக்கும் பூ என்றால் மாடு நிலத்தில் பூக்கும் பூ தானே!  மாடு சைவ உணவு தானே?

தீனா படத்தில் ஒரு வசனம் வரும்.  “பீர் எப்படா கூல் ட்ரிங்ஸ் ஆச்சு?” என அஜீத் கேட்பார்.  உடனிருப்பவர், “முட்டை எல்லாம் எப்போ சைவம் ஆச்சோ அப்ப பீரையும் கூல்ட்ரிங்க்ஸ்ல சேர்த்துட்டாங்க தல,” என பதில் அளிப்பார்!  நகைச்சுவை உரையாடலாகத் தோன்றினாலும் உண்மை அதுதான்.  ஒரு காலத்தில் முட்டை தீவிர அசைவ உணவாகப் பார்க்கப்பட்டது.  ஆனால் இப்போதெல்லாம், “நான் சைவம்,” எனச் சொல்கின்றவர்களில் பெரும்பாலானோர் முட்டை உண்ணிகள்!  இதற்காகவே வெஜிடேரியன், நான் வெஜிடேரியன் போல, எக்கெடேரியன் (eggetarian) என்ற பதத்தையே உண்டாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்!  மேலே என் தோழியுடனான தற்காலிக பிரிவு பற்றி மேலே சொன்னேன் அல்லவா!  அந்த தோழியின் அம்மா சில மாதங்கள் கழித்து மீண்டும் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்தார்.  இந்த முறை அவர் வந்தது சண்டை போடுவதற்காக அல்ல, எப்படி ஆம்லேட் ஆப்பாயில் போடுவது என்பதை அறிந்து கொள்வதற்காக!  கண்மருத்துவர் ஒருவர் என் தோழியின் அக்காவுக்கு அவசியம் முட்டை கொடுக்க வேண்டும் என அறிவுறுத்தவும், பழசையெல்லாம் மறந்து சமாதானத்துக்கு வந்துவிட்டார்.  அனேகமாக இருபது வருடங்களுக்கு முன்பான இந்த காலகட்டத்தில்தான் முட்டை மெதுமெதுவாக சைவ உணவுகள் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.       
 உணவுப்பழக்க வழக்கம் பெரும்பாலும் குழந்தைப் பருவத்தில் அவரவர் வீட்டில் இருந்து துவங்குகிறது.  பலர் தொழில் நிமித்தமாகவோ, சூழ்நிலை காரணமாகவோ, ருசிகண்டுவிட்ட காரணமாகவோ இடையில் பழகிக் கொள்கிறார்கள்.  முழுக்க முழுக்க வளரும் சூழல் சார்ந்த ஒரு விஷயம் தான் உணவுப்பழக்கம்.  இந்தியாவில் ஏங்கேனும் ஏதேனும் பெரிய குற்றம் நடக்கும் போதெல்லாம், “சைவ உணவுப் பழக்கம் தான் கோபத்தை குறைக்கும்,  சைவ உண்ணிகள் குற்றங்களைச் செய்ய மாட்டார்கள், அசைவ உணவுதான் குற்றங்களை தூண்டுகிறது,” என்றெல்லாம் பல இந்திய சைவர்கள் பரப்புகிறார்கள்.  உலகெங்கிலும் உயிர்களிடத்தில் கருணை காட்டும் பொருட்டு சைவ உணவுப்பழக்கத்தை பிரச்சாரம் செய்யும் இயக்கங்களின் இந்தியக் கிளைகள் எல்லாம், இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை வெறும் சாதிச் சங்கங்களாக மட்டுமே குறுகி இருப்பதுதான் இத்தகைய முட்டாள்த்தனமான பரப்புரைகளுக்கு காரணம்.  நல்ல நோக்கத்தோடு இந்தியாவில் கிளை பரப்பியிருக்கும் இவ்வியங்களில் 90% பிராமணர்களே உறுப்பினர்களாக, நிர்வாகிகளாக இருக்கிறார்கள்.  ஜீவகாருண்யத்தையும், இவர்களின் சாதி மேலாதிக்க மனோபாவத்தையும் குழப்பிக் கொள்கிறார்கள்.  அதனால்தான் மீனவர்கள் சுடப்படுவதைப் பற்றி யாரேனும் ட்வீட் செய்தால் கூட, “மீன்களை கொல்கின்றவர்கள் கொல்லப்பட்டால் அதில் என்ன நஷ்டம்?” என முட்டாள்தனமாக வாதிடும் அளவுக்கு இவர்களின் அறிவு இருக்கிறது! 

நோபல் பரிசு பெற்ற அறிஞர்களில் மிகப் பெரும்பான்மையானவர்கள் மாமிச உண்ணிகள் என்பதால், “மாமிசம் உண்டால் தான் அறிவு வளரும்.  சைவ உண்ணிகள் எல்லாம் முட்டாள்கள்,” என நாம் சொன்னால் ஏற்றுக் கொள்வார்களா?   ஹிட்லரும், கோட்சேவும், ஏன் பிற மதத்தவரின், மொழியினரின் உரிமைகள் பற்றி சற்றும் கவலைப்படாமல், ‘இதுக்கு போயி அலட்டிக்கலாமா?’ என ஊர்ஊராகச் சுற்றும் மோடி கூட சைவ உண்ணிதான்.  அதற்காக எல்லா சைவ உண்ணிகளும் அப்படித்தான் எனச் சொன்னால் சும்மா இருப்பார்களா?  

நியாயமாகப் பார்த்தால் ஹிப்போக்ரசியின் உச்சம் இந்திய சமூகம்!  ஆண்டெல்லாம் கறி சாப்பிட்டுவிட்டு புத்தபூர்ணிமா அன்று கறிக்கடைக்கு விடுமுறை விட்டால் போதும் என நினைப்பார்கள்.  ஆண்டெல்லாம் குடித்து கும்மாளம் போடும் ஒரு சமூகத்திற்கு, காந்தி ஜெயந்தி அன்று மட்டும் மதுக்கடைகளை மூடினால் போதும் என நினைப்பார்கள்.  இதே மாதிரியான ஒரு ஹிப்போக்ரஸி நிறைந்ததுதான் இந்திய உணவு அரசியல்!  காலம் காலமாக உணவுப்பழக்கத்தை வைத்து மனிதர்களை தரம்பிரிக்கும் தரங்கெட்ட செயல் நம்மூரில் நிகழ்ந்துகொண்டே இருக்கிறது.  சாதி, மத அடிப்படையில் மக்களை பிரிவுபடுத்திப் பார்க்கக் கூடாது என்று சொல்லும் சட்டத்திற்கு முற்றிலும் புறம்பாக உணவுப்பழக்கத்தை வைத்து தரம்பிரிக்கும் செயல் இன்னமும் இருக்கிறது. 
மிகப்பெரிய நிறுவனங்களில் எல்லாம் கூட அசைவ உணவு தடை செயப்பட்டிருக்கிறது.  எல்லா அசைவ உண்ணிகளும், சைவ உணவுகளை உண்ணுவார்கள் என்பதால் இந்த தடை நமக்கு பெரிய தவறில்லை எனத் தோன்றலாம்.  ஆனால் இது உளவியல் ரீதியாக ஒரு சாராரை மட்டப்படுத்தும் செயல் தான்.  எனக்கு தயிர்சோறும் மாம்பழமும் கலந்த வாடை அறவே பிடிக்காது.  வாந்தி வரவழைக்கும் அளவுக்கு எனக்கு கொமட்டும்!  அதனால் என் அலுவலக உணவறையில் யாரும் அதைக் கொண்டு வரக்கூடாது என நான் வாதிட்டால் சைவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா?  ஆனால் அதே நேரம், “மட்டன் குழம்பா?  நாற்றமடிக்கிறதே!,” என அவர்கள் சொன்னால், உடனே அசைவ உணவை தடை செய்யும் அளவில் தான் உணவுக்கான உரிமை இந்தியாவில் இருக்கிறது. இது எப்பேர்பட்ட அயோக்கியத்தனம்? ஒரு சிறுபான்மையினரால் பெரும்பான்மை சமூகத்தின் மீது இப்படி ஆளுமை செலுத்த முடியுமென்றால் இந்தியாவில் உண்மையிலேயே சமத்துவம் இருக்கிறதா, இந்தியா ஒரு ஜனநாயக நாடா என்பதையெல்லாம் நாம் எண்ணிப்பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது!      

இன்னும் பார்க்கப்போனால் இந்தியாவில் சைவம் எனச் சொல்லப்படும் உணவுகளை சைவம் என்றே ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.  ஆங்கிலத்தில் ‘வீகன்’ (VEGAN) எனக் குறிப்பிடுகிறார்களே, அதுதான் சுத்தமான, உண்மையான சைவம்.  வீகன் உணவுப்பழக்கத்தை பின்பற்றுகின்றவர்கள் மிருகங்களின் மூலம் வரும் எவ்வகையான உணவுகளையும் தொட மாட்டார்கள்.  தயிர், பால், வெண்ணை என எதையுமே உண்ண மாட்டார்கள்.  ‘எத்திகல் வீகன்’ (ETHICAL VEGANS) எனப்படுகின்றவர்கள் இன்னும் ஒருபடி மேலே போய் மிருகத் தோலில் செய்யப்பட்ட பொருட்களை பயன்படுத்த மாட்டார்கள்.  ஆனால் இந்தியாவில் ஜீவகாருண்யத்தை ஏகத்துக்கும் பறைசாற்றுகின்றவர்கள் லட்சக்கணக்கான பட்டுப்புழுக்களைக் கொன்று உருவாக்கப்படும் பட்டாடைகளை கட்டிக்கொண்டு, மாட்டுத்தோல் செருப்பின் மீது ஏறி நின்றுகொன்று, மாட்டு ரத்தத்தினால் செய்யப்படும் ஐஸ்க்ரீம்களை சுவைத்தபடியே ஜீவகாருண்யம் பேசுவார்கள்.  நம் ஆட்களும் “சாமி சொன்னா சரியாத்தான் இருக்கும்.  அவங்களாம் அதான் அறிவாளியா இருக்காங்க,” என தங்களுக்குள் பேசியபடியே தலையாட்டுவார்கள்! 

உண்மையில் இந்திய சைவர்கள் எல்லோருமே அசைவ உண்ணிகள் தான், வீகன்களைத் தவிர!  ஜீவகாருண்யத்தைப் பற்றி எவனாவது உங்களுக்கு அடுத்தமுறை வகுப்பெடுத்தால் அவன் ‘வீகன்’ உணவுப் பழக்கம் உள்ளவனா எனக் கேளுங்கள். ‘ஆம்’ என பதில் அளித்தால் மட்டுமே பேச்சைத் தொடருங்கள்.  ‘இல்லை.  நான் ப்யூர் வெஜிடேரியன்’ எனச் சொன்னால் அவனை ஒரு பொருட்டாகவே எடுத்துக் கொள்ளாதீர்கள்.  ஏனெனில் எல்லா அசைவ உண்ணிகள் போல, அவனும் ஜீவகாருண்யம் பேச தகுதியில்லாதவனே!

இறுதியாக, உங்கள் உணவு உங்கள் கலாச்சாரத்தோடு இயைந்தது.  அதை தீட்டு எனச் சொல்வதும், அதை புனிதமற்றது என ஒதுக்குவதும் உங்களை தாழ்த்துவதற்கு ஒப்பான செயல்கள் தான்.  சாதியின் பேரால் ஒருவன் உங்களைத் தாழ்த்த எப்படி எப்படி அனுமதிக்க மட்டீர்களோ, அதைப் போலவே உணவின் பேரால் உங்களைத் தாழ்த்தவும் அனுமதிக்காதீர்கள்.  சாதியை விட ஆபத்தான காரியங்களை உணவின் பேரால் இந்திய சமூகத்தின் ஆதிக்கம் நிறைந்த பிரிவினர் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள், கவனம்!  

writerdonashok@yahoo.com

Thursday, January 15, 2015

ஐ பற்றி... டான் அசோக்





1) திரைக்கதை படுமோசம்.  அறுஅறுஅறுஅறு என அறுக்கிறார்கள்.  அஞ்சான் பார்த்தபோது கூட நான் இவ்வளவு மோசமாக உணரவில்லை.  வந்த காட்சியே திருப்பித்திருப்பி வருகிறது.  அதிலும் இறுதிக்காட்சியில் சந்தானம் ஒவ்வொரு வில்லனாக தேடிச்சென்று 'நல்லா இருந்த நான் நாசமா போயிட்டேன்' என சொல்வது பயங்கர எரிச்சலூட்டுகிறது. படம் முழுதும் இதே ரிபீட் ஃபார்முலா தான்.

2)எமி ஜாக்சனின் மார்பகங்கள் தான் படத்தின் மிக முக்கியமான செட் ப்ராப்பர்ட்டி.  மிகப்பெரிய இயக்குனர் என பெயர் எடுத்தபின்னும் ஏன் கதாநாயகியின் சதையை நம்பியே படம் எடுக்கிறார்கள் எனத் தெரியவில்லை.

3) ஒருமுறை காதலித்துவிட்டால் பிறகு அந்தப் பெண்ணை (அதுவும் சர்வதேச மாடல் என்றாலும்) யாருமே திருமணம் செய்து கொள்ளமாட்டார்கள், அந்தப் பெண்ணின் அம்மாவே அவளை ஒரு அரைக்கிழவனுக்கு திருமணம் செய்துவைப்பாள் போன்ற அற்புதமான மொக்கைகளை படம் செம போடு போடுகிறது.

4) சந்தானம் முக்கு முக்கென்று முக்கியும் மக்களை சிரிக்க வைக்க முடியவில்லை.  போனால் போகிறது என எப்போதாவது அழுதபடியே சிரிக்கிறார்கள் மக்கள்.  படமே அழுவாச்சி வரவழைக்கும் பெரிய காமடி எனும்போது சந்தானம் என்ன செய்வார் பாவம்!

5) பாடல் காட்சிகள் மரண கொடூரம்.  அருமையான லொகேஷன்கள் என்றாலும் சில நொடிகளில் சலிப்பு தட்டிவிடுகிறது. அதிலும் அந்த மிருக ஒப்பனை பாடலுக்கு மெகா சீரியல்கள் தேவலை!

6) தன் வாய்ப்புகே தள்ளாடும் ஒரு பெண் மாடல், திடீரென ஒரு உள்ளூர்க்கார இளைஞனை ஒரே நாளில் சர்வதேச மாடல் ஆக்கிவிடுகிறாள். மிஸ்டர்.தமிழ்நாடில் போட்டியிடும் ஒரு பிரம்மாண்ட பாடி பில்டர் ஏன் விக்ரமை பார்த்து மட்டும் பயங்கரமாக மிரசலாகி போட்டியில் இருந்து பின்வாங்கச் சொல்கிறார் எனப் புரியவேயில்லை!

7)படத்தில் ஒப்பனை மிக அருமை.  ஒரு உருப்படியான இயக்குனருக்கு இந்த மாதிரி ஒப்பனை கிடைத்திருந்தால் நல்ல படம் ஒன்று கிடைத்திருக்கும்.  சங்கரிடம் தொழில்நுட்பம் படும்பாடு நாயிடம் மாட்டிய தெங்கம் பழம்!

8) திருநங்கைகள், பெண்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள், சோரியாசிஸ் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என ஒரு தரப்பு மக்களையும் விடாமல் ஷங்கரின் ஐ எல்லோரிடமும் உரண்டை இழுக்கிறது.  தமிழ் திரையுலகிற்கே உரித்தான 'ஏன்டா பொட்டை மாதிரி பயப்படுற' வசனம் இதிலும் வருகிறது. திருநங்கையை அது இது என குறிப்பிடுவதோடு, ஊரோரம் புளியமரம் என பாடுகிறார்கள். ஊழல் செய்கின்றவர்களை கொலை செய்வதை தவிர சமூகம் சார்ந்த உருப்படியான விஷயம் எதுவுமே ஷங்கருக்கு தெரியாது, புரியாது என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. 'நாய்' என திட்டுவதைப் போல வசனம் வந்தாலே வெட்டும் சென்சார் போர்டு எப்படி இதையெல்லாம் அனுமதிக்கிறது எனப் புரியவில்லை.  பெரிய இயக்குனர்கள் என்றால் என்னவேண்டுமென்றாலும் செய்யலாம் போல.  இதில் சமூக அக்கறை உள்ள இயக்குனர் பட்டம் வேறு!

9) தொழில்நுட்பம் இல்லாத சாதாரண காட்சியமைப்புகள், வசனங்கள் பேரரசை மட்டும் தான் நினைவுபடுத்தியது.  வில்லன்கள் கூடி சிரிப்பது, செய்த தப்பையெல்லாம் ஒப்புவித்து கேலி செய்வது, ஆப்பு-சூப்பு என பஞ்ச் பேசுவது... கண்றாவி!  சுஜாதா இறந்த போது சுஜாதா மட்டும் இறக்கவில்லை என்பது ஐ பார்க்கும் போது தெளிவாகத் தெரிகிறது.

10) 'ஐ' என்பது 'I' என்ற வைரசின் பெயராம்.  அதை முதலிலேயே சொன்னால் படத்தின் பெயர் ஆங்கிலம் என்பதால் வரிச்சலுகை கிடைக்காதல்லவா, அதனால் ஐ என்றால் அழகு, ஐ என்றால் அறிவு என ஏதேதோ புருடா விட்டிருக்கிறார்கள்.  உண்மையில் 'ஐ' என்றால் 'ஐயோ'!

11) இன்னும் எத்தனை நாள் இப்படியே பிரம்மாண்டம் பிரம்மாண்டம் என ஏமாற்றப் போகிறார் எனத் தெரியவில்லை.  தொழில்நுட்பத்தை கழித்துவிட்டுப் பார்த்தால் ஷங்கரும் பேரரசும் ஒன்றுதான்!

12) படத்தில் பாசிட்டிவ்வான ஒரே விஷயம் விக்ரம்.  48 வயதில் அந்த ஆள் அந்த உழைப்பு உழைத்திருக்கிறார்.  ஆனால் திரைக்கதையோ, காட்சியமைப்போ அவரது உழைப்புக்கு கொஞ்சம் கூட நியாயம் செய்யவில்லை.  ஒற்றை ஆளாய் படத்தின் சில காட்சிகளை காப்பாற்றுகிறார். இந்தப் படம் ஓடினால் அதற்கு ஒரே காரணம் விக்ரமாக மட்டும் தான் இருப்பார். 

Wednesday, January 7, 2015

தாலிபான்கள் முதல் சேஷாத்ரிகள் வரை.



பயங்கரவாதம் என்பது என்ன?  பொதுவாக அரசியல் காரணங்களுக்காக, சட்டத்திற்கு புறம்பான வகையில் வன்முறையை பயன்படுத்துவது பயங்கரவாதம் எனப்படுகிறது. பொதுவாக துப்பாக்கி, வெடிகுண்டு, கைத்தடி போன்ற ஆயுதங்களின் துணையோடு உடல்ரீதியாக நிகழ்த்தப்படும் பயங்கரங்களை வன்முறை என்கிறோம்.  இதுமட்டும் தான் வன்முறையா?  ஹிட்லரின் நாஜிக்களில் இருந்து இன்றைய தாலிபான்கள் வரை ஆயுதம்சார் வன்முறையை உபயோகித்தவர்களை, உபயோகிப்பவர்களை மிக எளிதாக வன்முறையாளர்கள், பயங்கரவாதிகள் என நம்மால் வகைப்படுத்திவிட முடியும்.  ஆனால் காலம் காலமாக மனித சமூகத்தின் அறிவுதளத்தில், குறிப்பாக இந்திய சமூகத்தின் அறிவுதளத்தில் கத்தியின்றி ரத்தமின்றி நடந்து கொண்டிருக்கும் ஆயுதம் சாராத வன்முறையை நாம் ஏன் வன்முறையாகக் கொள்வதில்லை?

அறிவுதளத்தில் நடக்கும் வன்முறை கொஞ்சம் சிக்கலானது என்பதால் பெரும்பாலும் நாம் இதை கண்டுகொள்வதில்லை.  சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், பள்ளியில் நுழைந்து பிள்ளைகளைச் சுடுவது ஆயுதம்சார் வன்முறை என்றால், நீ பள்ளிக்கே போகக்கூடாது என வேதங்களின் பெயரால், சாதியின் பெயரால், கடவுளின் பெயரால் தடுத்து நிறுத்துவது அறிவுதள வன்முறை.  (அதெல்லாம் அந்தக் காலம்தான்.  ஆனால் இப்போதும் அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகராகலாம் என்ற சட்டத்திற்கு எதிராக வழக்கு தொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை மறக்காதீர்கள்) இந்த வன்முறைக்கு பலியானவர்கள் இறப்பதில்லையே தவிர, அறிவுதளத்தில் கிட்டத்தட்ட மரணித்துவிடுகிறார்கள்.  தாங்கள் படிப்பதற்கே தகுதியற்றவர்கள் என்ற எண்ணம் பலநூறாண்டுகளாக அவர்களின் மனதில் பதிந்துவிடுகிறது.  தொடர்ந்து படிந்து- படிந்து ஒருகட்டத்தில் தாழ்வுமனப்பான்மை என்பது அந்த இனத்தின் குணக்கூறுகளில் ஒன்றாகவே மாறிவிடுகிறது.  இப்படியான அறிவுதள வன்முறைக்கு எதிரான போரை தான் அம்பேத்கார், பெரியார் உள்ளிட்டோர் இந்தியாவில் நடத்தினார்கள்.

இப்போது விஷயத்திற்கு வருவோம்.  டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியாவில் பத்ரி சேஷாத்ரி எழுதிய பார்ப்பன சுயபச்சாதாபக் கட்டுரையையும், சிந்து சமவெளி திரைப்படத்தின் மூலம் இந்துஞான மரபை நிலைநாட்ட பெரும்பாடுபட்ட ஜெயமோகனின் விளக்கக் கட்டுரையையும் படித்திருப்பீர்கள்.  பெரும்பாலும் அவற்றில், “நான் நல்லவன்” என அவர்களே சொல்லிக்கொள்வதும், “யார் சொன்னா?” என்ற கேள்வியையும் அவர்களே கேட்டுக்கொண்டு, அதற்கு “நான்தான் சொல்கிறேன்,” என்ற பதிலையே ஆதாரமாக வைத்து திருப்திப்பட்டிருப்பதையும் அறிந்திருப்பீர்கள் என்றாலும், ஜெயமோகனின் மொழியிலேயே  சொல்லவேண்டுமானால் அக்கட்டுரைகள் இரண்டும் பொருட்படுத்தத்தக்கவை அல்ல என்றாலும், இக்கட்டுரையில் தமிழக அறிவுதளத்தில் நிகழும் சாதிய வன்முறைகள், அடக்குமுறைகள் குறித்த பொதுவான சில விஷயங்களையும், அதன்மூலம் பாதிக்கப்படும் இடத்தில் யார் இருக்கிறார்கள் என்பதையும் பார்ப்போம்.   

முதலில் பார்ப்பனர் என்ற சொல்லை இன்றைய இளைஞர்கள் எப்படிப் பார்க்கிறார்கள்?  அவர்களுக்கு அது புளித்துப்போன பழைய அரசியல் சொல்லாக தெரிகிறது.  இளைஞர்கள் பொதுவாகவே க்ளிஷேக்களை விரும்புவதில்லை.  ஒரே பொருளைக் குறிக்கும் புதிய சொற்களுக்கான தேடல் இளைஞர்களிடையே காலம்காலமாக இருக்கும் ஒன்று.  அந்த வழக்கப்படி தனியார் நிறுவனங்கள், குறிப்பாக சென்னையின் ஐ.டி நிறுவனங்களில் வேலைபார்க்கும் இளைஞர்கள் பார்ப்பனர்களைக் குறிக்க ‘க்ராஸ்பெல்ட்’ என்ற வார்த்தையை உபயோகிக்கிறார்கள்.  பார்ப்பனரல்லாத இளைஞர்கள், தங்களுக்குள், “மச்சி, அவன் க்ராஸ்பெல்டு.  பாத்து நடந்துக்கோ,” எனப் பேசுவது தனியார் நிறுவனங்களில் சகஜமான ஒன்று.  ஐடி துறையில் வேலை பார்க்கும் இளைஞர்களுக்கு இது நன்றாகவே தெரியும். 

குறிப்பாக நிறுவனங்களின் விற்பனைப் பிரிவுக்கு ஆளெடுக்கும் போது கூச்சமின்றி தோளைத் தடவி நூல் இருக்கிறதா எனப் பார்த்துப் பார்த்துப் ஆளெடுக்கும் நடைமுறை மிக அதிகம்.  பார்ப்பனர்களின் அதிகாரத்தில் நேரடியாக இயங்கும் இந்திய கிரிக்கெட் துறையைப் பற்றி ஒரு ஆச்சரியமான தகவல் ஒன்றை சொல்கிறேன்.  எழுபத்தி ஐந்து ஆண்டுகால இந்திய கிரிக்கெட் அணியில் பல்வந்த் பலூ மற்றும் வினோத் காம்ப்ளி என இரண்டே இரண்டு தலித்கள் தான் இடம்பெற்றிருக்கிறார்கள்.  சமீபத்தில் தன்னை எப்படி சாதியின் பேரால் ஒதுக்கினார்கள் என மனம் திறந்திருக்கிறார் காம்ப்ளி.  தமிழகத்தில் இருந்து இதுவரை தேர்வாகியுள்ள பதினாறு பேரில் பதினான்கு பேர் பார்ப்பனர்கள்!  நூறு கருப்பு மீன்களும், ஐந்து சிகப்பு மீன்களும் உள்ள தொட்டியில் வலைவீசும் போது அதெப்படி வலைக்குள் ஐந்து சிகப்பு மீன்கள் மட்டுமே சிக்கும்?  பார்ப்பன லாபி இல்லாமல் இது சாத்தியமா? 

ஆனால் கத்தியின்றி ரத்தமின்றி நடக்கும் இந்த அநியாயமான அடக்குமுறைகளை எல்லாம் நடைமுறையில் அனுபவிக்காதவர்கள் வேண்டுமானால் பார்ப்பனர்கள் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள் என்ற பச்சைப் பொய்க்காக பரிதாபப்பட்டு உச்சுக்கொட்டுவார்களே தவிர, அவர்களும் சில ஆண்டுகள் கழித்து என் நண்பனைப் போல நேரம் வரும்போது உண்மையை புரிந்துகொள்வார்கள்.  இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், உண்மையை புரியவைக்கும் பணியையும் பார்ப்பன மேலதிகாரிகளே செய்துவிடுவார்கள் என்பதுதான்!  


பார்ப்பனர்களின் பண்பாட்டை அவர்கள் தக்கவைத்துக்கொள்ள அனுமதிக்கப்படுவதில்லை என்ற புலம்பலையும் பார்ப்பனர்களின் அதிகாரபூர்வ எழுத்தாளர்கள் வசமிருந்து அவ்வப்போது கேட்க முடிகிறது.  பார்ப்பனர்கள் என்ன பண்பாட்டை இழந்து விட்டார்கள் என எனக்கு சத்தியமாகப் புரியவில்லை.  சென்னையில் சங்கீத சீசன் நடக்கும் டிசம்பர் மாதம் மியூசிக் அகாடமியின் பக்கம் செல்கின்றவர்கள், பார்ப்பனர்கள் எப்படி தாங்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் கலையை காப்பாற்றுகிறார்கள் என்பதை கண்கூடாகப் பார்க்கலாம்.  பிறப்பால் பார்ப்பனரான கர்நாடக இசைக்கலைஞர் டி.எம்.கிருஷ்ணா, கர்நாடக இசையில் ஒருகாலத்தில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இசைக்கருவிகளாக கருதப்பட்ட நாதஸ்வரம் மற்றும் தவில் ஆகியவற்றை (பார்ப்பனர்கள் தவில், நாதஸ்வரம் வாசிக்க மாட்டார்கள்.  அது தமிழர்களால் மட்டுமே வாசிக்கப்பட்டு வந்த வாத்தியங்கள்) எப்படி பார்ப்பனர்கள் திட்டமிட்டு ஒதுக்கினார்கள் என எழுதியிருக்கிறார்.  கோவில்களில் மட்டுமே வாசிக்கப்படும் வாத்தியங்களாக இன்று நாதஸ்வரமும், தவிலும் குறுகிப்போனதை வருத்ததுடன் தெரிவிக்கிறார்.  அதுமட்டுமல்லாது பிற சாதியினர் யாருமே நுழைய முடியாதபடி கர்நாடக இசையின் கதவுகளை பார்ப்பனர்கள் எப்படி இறுக அடைத்து வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றியும் கவலைப்பட்டிருக்கிறார்.  இதையெல்லாம் எதிர்த்து இதுவரை தமிழகத்தில் ஒரு துரும்பாவது அசைக்கப்பட்டிருக்குமா? இல்லையே!  தமிழர்களின் கலைகளான மயிலாட்டம், ஒயிலாட்டம், கூத்து எல்லாம் கிட்டத்தட்ட அழிந்தே போயும்கூட, 4 சதவிகித பார்ப்பனர்களின் பண்பாட்டுக் கலைகள் இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருக்கின்றனவே!  இதுபோக, திருவையாறு பத்தாதென்று சென்னையில் திருவையாறு வேறு!  

பார்ப்பனப் பெண்களே பெரும்பாலும் பங்குகொள்ளும் பரதநாட்டியத்துக்கு கிடைக்கும் மரியாதையா தமிழ்நாட்டில் தமிழர் கலையான பறையிசைக்கு கிடைக்கிறது?  அதை சாவுமேளம் என்றல்லவா குறுக்கியிருக்கிறார்கள்!  யாருடைய பண்பாடு ஒடுக்கப்படுகிறது?  “அய்யோ பண்பாடு போச்சே,” எனப் புலம்ப வேண்டியது எனக்கென்ன என உட்கார்ந்திருக்கும் தமிழர்கள்தானே தவிர, டிசம்பர் மாதம் சூடாக காபியும், வடையும் அருந்தியபடியே மியூசிக் அகாடமியில் கச்சேரிகள் நடத்தும் சேஷாத்ரிகள் அல்ல!  
உண்மையில் சொல்லப்போனால் தனியார் நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் ஒருவன் தன்னை ஒரு பெரியாரியராக வெளிக்காட்டிக் கொள்ள முடியாது.  கொலைவழக்கில் சிறை சென்று மனுநீதியால் விடுவிக்கப்பட்ட ஜெயேந்திரனின் சீடனாக காட்டிக்கொள்ளூம் ஒரு ஐயங்காருக்கு சகலமரியாதையும் கிடைக்கும் இடத்தில், பெரியாரை பின்பற்றும் ஒரு பார்ப்பனரல்லாத இளைஞன் தனியாக ஓரங்கட்டப்பட்டு விடுவான்.  பின் அவனது ஊதிய உயர்வு முதல் எல்லாவற்றுக்கும் ஆபத்து வரும்.  தனக்கு பிடித்த கொள்கையைக் கூட வெளிப்படையாக பின்பற்ற முடியாத நிலையிலேதான் தமிழக இளைஞர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். 

பார்ப்பனர்கள் சமூக தளத்தில் இழிவாக நடத்தப்படுகிறார்கள் என்பதைவிடவும் ஒரு பச்சைப் பொய் இருக்குமா என்றால் இந்த நூற்றாண்டில் கண்டிப்பாக கிடையாது.  இன்றளவும் படிக்காதவர்கள் பலர் பார்ப்பனர்களை ‘சாமி’ என்றழைக்கும் பழக்கத்துடனேயே இருக்கிறார்கள்.  வெள்ளைத் தோலுடன் சிவப்பாக ஒருவர் வந்தாலே போதும், பல தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை அவர் ‘சாமி’ தான்.  பல்லாயிரம் வருட சாதியத்தின் அடையாளமாக இன்னும் பல ஊர்களில், ஏன் சென்னையிலேயே கூட இந்தப் பழக்கம் இருக்கிறது.  ஆனால் முன்பை விட பெருமளவில் குறைந்து, சரிக்கு சமமாக பார்ப்பனர்களை பெயர் சொல்லி அழைக்கும் பழக்கமும் இளைஞர்களிடையே வளர்ந்துகொண்டு இருப்பதால், அதைத்தான் ஒருவேளை ‘பிராமணர்கள் சமூகதளத்தில் இழிவாக நடத்தப்படுகிறார்கள்,’ என சேஷாத்ரிகளும், ஒத்து ஊதும் எழுத்தாளர்களும் கூறுகிறார்களோ என்னவோ! 

பார்ப்பனர்களிடம் எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம் ஒன்று இருக்கிறது.  மெளரிய சாம்ராஜ்யம் ஆனாலும் சோழ சாம்ராஜ்யம் ஆனாலும் பார்ப்பனர்கள் ராஜாவாக ஆசைப்பட்டதே கிடையாது.  அவர்களின் ஆசையெல்லாம் ராஜகுரு இடத்திற்கு தான்!  அதனால் தான் எத்தனை சாம்ராஜ்ஜியங்கள் மாறினாலும் பார்ப்பனர்களின் ஆளுமை மட்டும் சோழர்கள், நாயக்கர்கள், ஆங்கிலேயர்கள் எனத் தொடர்ந்து இன்று சோ, சுப்பிரமணியஸ்வாமி போன்ற ஆட்களின் மூலம் மோடியின் ஆட்சி வரை தொடர்கிறது.  இரண்டாம் உலகப்போரில் ஜெர்மனி ஜெயித்திருந்தால் பார்ப்பனர்கள் ஜெர்மன் பயின்றிருப்பார்கள், ஜப்பான் ஜெயித்திருந்தால் ஜப்பானிய மொழி பயின்றிருப்பார்கள்.  ஆட்சியாளர்களுக்கு ஏற்றவாறு பிழைப்புக்காக நெகிழும் தன்மைதான் பார்ப்பனர்களை அதிகார மையங்களாகவே இன்றளவும் வைத்திருக்கிறது.  தமிழை நீசமொழி என எழுதித்தீர்க்கும் பார்ப்பனர்கள், நாளையே தமிழ் படித்தவர்களுக்கு மட்டும் தான் வேலை என அறிவித்தால் முதல் ஆளாக தமிழ்படிக்க வரிசையில் நிற்பார்கள் என்று சொல்வார் பேராசிரியர் நன்னன். 

ஊடகத்தை கட்டுப்படுத்துகின்றவன் மக்களை கட்டுப்படுத்துகிறான் என்பார்கள்.  நீங்கள் பெரிய ஆராய்ச்சி எல்லாம் செய்யவேண்டாம்.  அதிகார மையங்களை முடிவுசெய்யும் இன்றைய ஊடக முதலாளிகளின் பின்புலன்களைப் பாருங்கள்.  பார்ப்பனர்கள்தான் மிகப்பெரும்பான்மையாக இருப்பார்கள்.  ஊடகங்களின் ஏகோபித்த ஆதரவு மட்டும் இல்லையென்றால் மோடியால் ஆட்சிக்கு வந்திருக்க முடியுமா?  அதுமட்டுமல்லாது நீதிபதிகள், ஆட்சியர்கள் என எந்த உயர்பதவியை எடுத்துக்கொண்டாலும் தங்கள் விகிதாச்சாரத்துக்கு பல மடங்கு அதிகமாக பார்ப்பனர்களே இருக்கிறார்கள்.  இந்திய ஊடகங்கள், ஊழல் வழக்கில் தண்டனை பெற்ற லாலுவுக்கு ஒருமாதிரியாகவும், ஊழல் வழக்கில் தண்டனை பெற்ற ஜெயலலிதாவுக்கு ஒரு மாதிரியாகவும் தீர்ப்பெழுதுவது ஒரு உதாரணம்.  இன்னும் பச்சையாக சொல்லப்போனால் இந்திய மக்களின் மூளைகளில் ஒரு கருத்தியல் திணிப்பை சதாசர்வ காலமும் நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் பார்ப்பன ஊடகவிலாளர்கள்.  அட அவ்வளவு ஏன்?  ஜனாதிபதிகளிடையே கூட சாதி பார்த்து, அப்துல் கலாமுக்கு தரையையும், பிரணாப் முகர்ஜிக்கு நாற்காலியையும் ஒதுக்கும் காஞ்சி மடத்தை விட பேரதிகார மையம் இந்தியாவில் இருக்கிறதா என்ன?  அனைத்து சாதியினரையும் இந்துத்துவா போர்வைக்குள் மூடி மறைக்கப்பார்க்கும் இந்துதுவவாதிகளை கேட்கிறேன், ஒரு பார்ப்பனரல்லாதவனால் சங்கராச்சாரி ஆக முடியுமா?

பார்ப்பன ஊடகங்கள் காலம்காலமாக பின்பற்றும் ஒரு விஷயம் தங்கள் கருத்தை பொதுக்கருத்தாக திரித்துச் சொல்வது.  இடஒதுக்கீடு தங்களுக்கு எதிரானது என்றால் அது இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கே விரோதமானது என்ற கருத்தை ஊடகங்களின் மூலம் உருவாக்குவார்கள்.  இந்தியாவிற்கு தேசிய மொழியே இல்லை என இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் உறுதியாகக் கூறினாலும் காதிலேயே போட்டுக்கொள்ளாமல் ‘பாரத் கா ராஷ்ட்ரபாஷா இந்தி ஹை’ என விடாது எழுதிகொண்டே இருப்பார்கள்.  உண்மையை மறைத்து பொய்களைப் புனைந்து, விஷ ஊசியைப் போல கருத்துக்களை திணிப்பதன் மூலம் மக்களின் அறிவுதளத்தில் நிகழ்த்தப்படும் இந்த பயங்கரவாதத்தைதான் அறிவுதள வன்முறை என்கிறேன்.  காலம்காலமாக ஒரு பேனாவால் அதைச் செய்துகொண்டேதான் இன்னொரு பேனாவால், “எங்களுக்கு அதிகாரமே இல்லை!  ஐயாம் பாவம்” என்று கைக்கூசாமல் இவர்களால் எழுத முடிகிறது.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக “பார்ப்பனர்கள் எல்லாம் ஊரைக் காலி செய்யவேண்டியிருக்கிறது,” என்ற கேலிக்கூத்தான ஒரு  பொய்யையும் முன்வைக்கிறார்கள்.  சென்னையில் தனியார் நிறுவனங்கள் பெருகத் துவங்கிய போது தமிழர்கள் எல்லோரும் சொந்த ஊர்ப்பாசத்தில் அங்கேயே தங்கிவிட, பார்ப்பனர்கள் மட்டும் தான் சென்னையில் குடியேறினார்கள்.  பின்னர் உலகமயமாக்கலில் வாய்ப்புகள் விரிவடைய விரிவடைய அமெரிக்கா போனார்கள்.  நாளை செவ்வாய்கிரகத்தில் நல்ல வேலை வாய்ப்பு என்றால் உடனே செவ்வாய்கிரகம் செல்கின்றவர்களாக பார்ப்பனர்கள் தான் இருப்பார்கள்.  ஏதோ பார்ப்பனர்கள் எல்லாம் ஆந்திரத்தின் ராயலசீமா பகுதிக்கு கொத்தடிமைகளாக கல்லுடைக்கச் சென்றுவிட்டதைப் போல ஜெயமோகனும், பத்ரியும் புலம்பிருப்பதைப் படித்தால் சிரிப்பு தான் வருகிறது. 

இன்று சென்னையின் பிரதான இடங்களான அடையார், திருவான்மியூர், அண்ணா நகர், கேகே நகர், பெசண்ட் நகர் என எங்கே திரும்பினாலும் பார்ப்பனர்களுடைய வீடாகத்தான் இருக்கிறது.  அடையார் டைம்ஸ் உள்ளிட்ட உள்ளூர் ஏடுகளை எடுத்துப் புரட்டினால் வீடு வாடகைக்கு விடும் பார்ப்பனர்கள் கூச்சநாச்சமேயின்றி ‘non Brahmins excuse’ என விளம்பரம் செய்திருப்பதைப் பார்க்கலாம்!  கொஞ்சம் சூட்சமமான பார்ப்பனர்கள் ‘vegetarians only’ என விளம்பரம் கொடுக்கிறார்கள்.  சமீப காலத்தில் பெங்களுருவில் பார்ப்பனர்கள் மட்டுமே குடியேற ஒரு குடியிருப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டது.  வேதகால அக்கிரகார முறையை மீண்டும் ஏற்படுத்தப்போவதாக பெருமையாக அறிவித்திருந்தார்கள்.  சென்னையிலும் அப்படியான விளம்பரங்கள் வரத் துவங்கியிருக்கின்றன.  தமிழகத்தின் மிகவும் பின்தங்கிய கிராமங்களில் செட்டியார் தெரு, முதலியார் தெரு என சாதிக்கொரு தெருக்கள் உண்டு.  ஆனால் அவர்களில் இளையதலைமுறையினர் படித்து ஓரளவிற்கு உலகம் தெரிந்த பின் பெரும்பாலும் சாதிப்பற்றை விட்டுவிடுகிறார்கள், அல்லது வெளிக்காட்ட கூச்சப்படுகிறார்கள்.  ஆனால் சென்னை வந்து சொகுசு வாழ்க்கை வாழ்ந்தாலும், அமெரிக்கா போய் வெள்ளையனுடன் கைகுலுக்கினாலும் ஐயர், ஐயங்கார் என பெயருடன் சாதிப்பெயரை சேர்த்துக்கொண்டு பெருமை தேடும் பழக்கம் தமிழகத்தில் பார்ப்பனர்களிடம் மட்டுமே பெருவாரியாக இருக்கிறது!

‘பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்ட போது எனக்கு ஏனோ மகிழ்ச்சியாக இருந்தது,’ என டீவீட் செய்யும் அளவிற்கு அன்பொழுகும் பரந்த மனம் படைத்த சேஷாத்ரிக்களும், அவர்களுக்கு சொம்பு தூக்கும் இந்துஞானமரபு கோஷ்டிகளும் திராவிட இயக்கத்தை வெறுப்பை மையமாகக் கொண்டு இயங்கிய, இயங்கும் இயக்கம் என்று திரிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  நான் அடிக்கச் சொல்லும் ஒரு விஷயத்தை நினைவுகூர்கிறேன்.  பார்ப்பனர்கள் நிறுவிய ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகால அடிமைத்தனத்தில் இருந்து மக்களை வெளிக்கொண்டுவர அம்பேத்கார், பெரியார் உள்ளிட்ட தலைவர்கள் கையிலெடுத்த ஆயுதம் எது தெரியுமா?  பரப்புரை!  வெறும் விழிப்புணர்வுப் பரப்புரை!  குறிப்பாக பெரிய பணக்காரராக, செல்வாக்கு மிக்கவராக விளங்கிய பெரியாருக்கு அந்தக் காலத்தில் பார்ப்பனர்களுக்கு எதிராக வன்முறையை தூண்டிவிடுவதொன்றும் பெரிய விஷயமாக இருந்திருக்காது.  ஆனால் அவர் எக்காலத்திலும் அதைச் செய்யவில்லை.  தன் மேடைகளில் செருப்பு வீசிய பார்ப்பனர்களைக் கூட அவர் அச்செருப்புகளை ஏலம் விடுவதன் மூலமே எதிர்கொண்டார்.  பிள்ளையார் சிலை உடைப்பின் போதும் தன் சொந்தக் காசில் பிள்ளையார் சிலை வாங்கி உடைத்தாரேயொழிய கோவிலுக்குள் புகுந்து அங்கிருக்கும் சிலையை உடைக்கவில்லை.  அண்ணா இன்னும் ஒருபடி மேலே போய் ‘திராவிடர்’ கழகத்தில் இருந்து பிரிந்தாலும், தான் ஆரம்பித்த கட்சிக்கு ‘திராவிட’ முன்னேற்றக் கழகம் என பார்ப்பனர்களையும் உள்ளடக்கிய நிலப்பரப்பை குறிக்கும் வண்ணம் பெயர் வைத்தார்.  இந்தியாவெங்கும் மிகவும் இழிவாக நடத்தப்படும் கிழக்கு மாகாணத்தவர்கள் திராவிட இயக்கம் தோன்றிய தமிழ்நாட்டில் எப்படி நடத்தப்படுகிறார்கள் என்பது ஒன்றே போதும் திராவிட இயக்கம் தமிழ்நாட்டில் எப்படிப்பட்ட நாகரீகத்தை வளர்த்திருக்கிறது என்பதை தெரிந்துகொள்ள.  திராவிட இயக்கத்தில் முனைப்பாக உள்ள இளைஞர்கள் பலருக்கு பார்ப்பன நண்பர்கள் உண்டு.  எனக்கும் தனிப்பட்ட முறையில் ஏராளமான பார்ப்பன நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். 

1962ல் விடுதலையில் வெளியான பெரியாரின் அறிக்கையில், பார்ப்பனிய எதிர்ப்பைப் பற்றி, “பார்ப்பனத் தோழர்களே!  நான் மனிதத் தன்மையில் பார்ப்பனர்களுக்கு எதிரி அல்ல.  தமிழ்நாட்டிலேயே அநேக பார்ப்பனப் பிரமுகர்கள்-பெரியோர்களுக்கு அன்பனாகவும், நண்பனாகவும் இருந்து வருகிறேன்.  சிலர் என்னிடத்தில் அதிக நம்பிக்கையும் வைத்திருக்கிறார்கள்.  சமுதாயத்தில் பார்ப்பனர்கள் அனுஷ்டிக்கிற உயர்வு, அவர்கள் அனுபவிக்கிற அளவுக்கு மேற்பட்ட விகிதம் ஆகியவைகளில் தான் எனக்கு வெறுப்பு இருக்கிறது.  இது பார்ப்பனர்களிடம் மட்டுமல்ல, இந்த நிலையில் உள்ள எல்லோரிடமும் நான் வெறுப்பு கொள்கிறேன்……………   உண்மையிலேயே பார்ப்பனர்கள் தங்களை இந்நாட்டு மக்கள் என்றும், இந்நாட்டிலுள்ள மகள் யாவரும் ஒருதாய் மக்கள் என்றும், தாயின் செல்வத்துக்கும் வளப்பத்திற்கும் தாங்கள் எல்லோரும் சரிபங்கு விகிதத்துக்கு உரிமை உடையவர்கள் என்றும் கருதுவார்களேயானால் இந்நாட்டிலே சமுதாயப்போராட்டமும், சமுதாய வெறுப்பு ஏற்பட வாய்ப்பே இருக்காது,” என தெளிவாக எழுதியிருக்கிறார் பெரியார். 

சிந்துசமவெளி புகழ் ஜெயமோகனின் கட்டுரையில் அவரையே அறியாமல் இட ஒதுக்கீட்டிற்கு ஆதரவான ஒரு விஷயத்தை ஒப்புக்கொண்டு இருக்கிறார்.  நீண்டகாலமாகவே கல்வியை தொழிலாகக் கொண்டிருந்தவர்கள் என்பதனால் பிராமணர்களுக்கு கல்விகற்பதில் ஊக்கம் இயல்பாகவே இருக்கிறதாம்அவர்களின் குடும்பச்சூழலும் அதற்குச் சாதகமாக உள்ளதாம்.  கற்பதையும் கற்பிப்பதையும் அவர்கள் தங்களுக்குரிய தொழிலாக கொண்டிருந்தமையால் உருவான இயல்பான மனநிலையாம் அது.  அதாவது  மீன்குஞ்சுக்கு நீச்சல் போல!  ஆக கடந்த சில பத்தாண்டுகளாக மட்டுமே நீந்தக் கற்றுக்கொண்டிருக்கும் பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கும், தலித்துகளுக்கும் இடஒதுக்கீடு அளித்தது முற்றிலும் நியாயம் தானே?  ஆயிரம் ஆண்டுகளாக படிக்கின்றவர்களையும், முப்பது ஆண்டுகளாக படிக்கின்றவர்களையும் ஒரே தட்டில் வைத்து அளவிட முடியாதுதானே?  ஆக, கல்வி கற்கும் ‘இயல்பில்’ ஒரு சமநிலை ஏற்படும் வரை இடஒதுக்கீடு இருப்பதுதான் நியாயம்!  ஜெயமோகனின் இந்துஞானமரபின்படி நியாயமில்லை என்றாலும் இந்துஞானமரபிற்கு சம்பந்தமேயில்லாத மனிதநேயமரபின்படி, பெரியாரிய மரபின்படி அதுதான் நியாயம்!   

இதெல்லாவற்றுக்கும் மேல் நாம் மிகக்கவனமாக கையாள வேண்டிய விஷயம் ஒன்று இருக்கிறது.  அது பார்ப்பனர்கள் சிலர் முன்னெடுக்கும் தலித் ஆதரவு.  தலித்துகளுக்கு எதிரான ஆதிக்க சாதியினர் பலரின் போக்கு மிகக்கேவலமானதாக உள்ளது என்றாலும் அதைச் சுட்டிக்காட்டும் தகுதி பார்ப்பன சாதி வெறியர்களுக்கு இருக்கிறதா என்பதை நாம் கூர்ந்து நோக்க வேண்டும்!  அதுமட்டுமல்லாது சமூகதளத்தில் இயங்கும் சாதிமறுப்பாளர்களையும், திராவிட இயக்கத்தினரையும் அர்ச்சிக்கும், எதிர்க்கும் இரு தரப்பினர் ஆதிக்க சாதி வெறியர்களும், பார்ப்பனியத்தை அடிப்படை தத்துவமாகக் கொண்ட இந்துத்துவ இயக்கங்களும் தான்.  சாதி வெறியர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து நடத்திய தலித் அல்லாதார் பாதுகாப்பு மாநாட்டில் பார்ப்பன சங்கத்தின் தலைவர் ஏன் போய் உட்காந்திருந்தார் என்பதை சேஷாத்ரியோ, ஜெயமோகனோ விளக்குவார்கள் என்ற நம்பிக்கை இல்லை.  நாம் தான் யோசிக்க வேண்டும்.  எந்த சாதியைச் சேர்ந்த சாதிவெறியர்கள் என்றாலும் சாதி என்ற புள்ளியில் ஒன்றாக இணைந்து கொள்கிறார்கள். 

1931ல் நாகையில் நடந்த மாநாடு ஒன்றில், “சாதியை நாங்கள் ஒன்றாக்குகிறோம்.  ஆம்! ஆக்க முயற்சிக்கின்றோம்.  மனிதசாதி ஒன்றாகித்தான் தீரவேண்டும்.  அதை எதிர்ப்பவர்கள் அயோக்கியர்கள், மடையர்கள் என்று தைரியமாகச் சொல்கிறோம்.  நாங்கள் ஆதிதிராவிடர்களின் நன்மை குறித்து பேசும்போது பார்ப்பனர்கள் மனவருத்தம் அடைவதில் அர்த்தம் உண்டு.  ஆனால் பார்ப்பனரல்லாதார் (பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள்) மனவருத்தம் அடைவதில் சிறிதும் அர்த்தமில்லை.  அது முட்டாள்தனமாகும்.  பறையன் பட்டம் போகாமல் உங்களுடைய சூத்திரப்பட்டம் போய்விடும் என நம்பினால் நீங்கள் வடிகட்டிய முட்டாள்களேயாவீர்கள்.  ஆதித்திராவிடர் நன்மையைக் கோரி பேசப்படும் பேச்சுக்களும், செய்யப்படும் முயற்சிகளும் பார்ப்பனரல்லாத எல்லா மக்களுக்குமானது என்பதை உணருங்கள்,” எனப் பேசியிருக்கிறார் பெரியார்.  இவரைத்தான் தலித் விரோதியாக சித்தரிக்க முயல்கிறது புனைவுகளை வரலாறாகத் திரிக்கும் கூட்டம்!
பெஷாவருக்காக வருந்தும் அதே தருணத்தில், அதிகாரத்தின் மையத்தில் நின்றுகொண்டு, சுயபச்சாதாபம் தேடுகிறேன் பேர்வழி என நீலிக்கண்ணீர் வடிப்பவர்கள் மக்கள் மீது காலம்காலமாக நடத்திக்கொண்டிருக்கும் அறிவுசார் வன்முறையையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும்.  பெரியார் காலத்தில் இருந்தே வரலாற்றை திரித்து, நிகழ்காலத்தை பொய்யாகப் புனைந்து கூறும் எழுத்தாளர்கள் இருந்துகொண்டே தான் இருக்கிறார்கள்.  இன்றளவும் அது தொடர்கிறது.  தகவல் தொழில்நுட்பமும், ஊடக வீச்சும் உச்சக்கட்டத்தில் இருக்கும் இந்த காலத்தில், அறிவுதளத்தில் நிகழ்த்தப்படும் இந்த வன்முறைக்குப் பலியாகாமல் எதையும் ஆராய்ந்து, மெய்ப்பொருள் அறிந்து, அறிவையும், உரிமைகளையும் பாதுகாத்துக் கொள்வதும் அவசியத்திலும் அவசியம்.  ஏனெனில் பயங்கரவாதிகள் பேனாக்களைக் கூட ஆயுதமாக ஏந்தி வரும் நாடு இது!


-டான் அசோக்

writerdonashok@yahoo.com  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...