Monday, October 21, 2013

டாஸ்மாக்! அநியாயத்திலும் ஒரு நியாயம் வேண்டாமா?


ஒரு நான்கைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு இருக்கலாம்... ஜெர்மனியில் பல ஆண்டுகள் பணியில் இருந்துவிட்டு இந்தியா திரும்பி இருந்த ஒரு நண்பனிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது அவன் சொன்ன ஒரு விசயம் நீண்ட நாட்களுக்கு என்னை பாதித்தது. ஜெர்மனியில் ஏதோ ஒரு ஊரில் விபச்சார விடுதியோடு சேர்ந்து இயங்கும் ஒரு மது அருந்தகத்திற்கு சென்றிருக்கிறார்கள். வாசலில் ஏதோ தகராறு. விபச்சாரத்தை தொழிலாகச் செய்யும் பெண்ணிடம் இரண்டு இளைஞர்கள் வம்பிலுத்திருக்கிறார்கள். அந்தப் பெண் அப்போது அங்கே இருந்த இரண்டு காவல்துறை அதிகாரிகளிடம் அதுகுறித்து புகார் செய்தவுடன் உடனே காவல் அதிகாரிகள் அந்த இளைஞர்களை கண்டித்ததோடு மட்டுமல்லாமல் அந்தப் பெண்ணை மரியாதையாக ‘மேடம்’ என விளித்து நடத்தியிருக்கிறார்கள். இதுதான் நண்பன் பகிர்ந்துகொண்ட சம்பவம்.

இதே காட்சி நம்மூரில் (விபச்சாரம் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மும்பையில் என வைத்துக் கொள்ளுங்கள்) நடக்கிறது என வையுங்கள்.  நம் போலீஸ் அதிகாரிகள் முதலில் அந்தப் பெண்ணை “தே*****வை எவன் தொட்டா என்ன? மூடிட்டுப் போடி” எனத் திட்டியிருப்பார்கள். படுகேவலமாக ஏசியும் இருப்பார்கள். இரண்டு மூன்று அடிகள் கூட விழுந்திருக்கும். ஆனால் ஜெர்மனியில் விபச்சாரியே என்றாலும் அவளது உரிமைகளை மதித்து, மரியாதையாக நடத்தியிருக்கிறார்கள். அதாவது கடமையை ஒரு இயந்திரத்தைப் போல சரியாக செய்திருக்கிறார்கள்.

இப்போது பிரச்சினைக்கு வருவோம். நம்மூரில் டாஸ்மாக், அதாவது சாராயம் விற்கும் தொழிலை அரசே சிறப்பாக செய்து வருகிறது. வருமானம் கொழிக்கிறது. இதையெல்லாம் அரசு செய்யலாமா வேணாமா, அறமா, நியாயமா என்பதையெல்லாம் இப்போதைக்கு புறம் தள்ளிவிட்டு, டாஸ்மாக் நுகர்வோரை அனைத்து உரிமைகளுடைய ஒரு வாடிக்கையாளராக நடத்தி அந்த நிறுவனம் நேர்மையாக நடந்து கொள்கிறதா எனப் பார்க்க வேண்டும்.   மேலே பார்த்த இந்தியப் போலீசுகளைப் போல “குடிகாரப் பயலுகளை எப்படி நடத்துனா என்ன?” என்ற கேள்வி உங்களுக்கு எழலாம். பலருக்கு (ஆகா.. நம்ம பிரச்சினையைப் பேசுறான்டா என்றும் தோன்றலாம்) ஆனால் மேல நீங்கள் மனதிற்குள் பாராட்டிய ஜெர்மனி அதிகாரிகளை எண்ணிப் பாருங்கள். விபச்சாரிக்கு என்ன ஆனால் என்ன என அவர்கள் நினைத்திருந்தால் அவர்கள் நாட்டின் சட்டம் ஒழுங்கும் நம் ஊரைப் போலத்தான் இருந்திருக்கும். மேலும் நம் நாட்டின் மோசமான பிரச்சினை சட்டம் சரியில்லாமல் இருப்பதல்ல. அது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு மாதிரியும், அது சரியாக நிறைவேற்றப்படாமல் இருப்பது தான். எனவே சாராயம் அருந்தி அரசின் பாரத்தை பகிர்ந்து கொள்கிறவர்களுக்காக யார் தான் பேசுவது? அந்தப் பேசாப்பொருளை நாம் தான் பேசித் தொலைவோமே என்று யோசித்ததன் விளைவுதான் இது.
பொதுவாக ஒரு அரசு பஸ் நடத்துனர் டிக்கெட்டின் விலைக்கு மேல் 2 ரூபாய் அதிகமாக வைத்து விற்றால் பொதுமக்களுக்கெல்லாம் அறச்சீற்றம் வந்துவிடும். எல்லோரும் கூடி சாலையில் அமர்ந்து மறியல் கூட செய்யத் துவங்கிவிடுவார்கள். ஆனால் MRP 100ரூபாய் உள்ள பியரை 110 ரூபாய் என டாஸ்மாக்கில் விற்கும் போது குடிமகன்கள் அமைதியாக வாங்கிச் சென்றுவிடுகிறார்கள். பிரச்சினை செய்யாமல் இருப்பதற்கு குற்ற உணர்வு ஒரு காரணம். மற்றொரு காரணம், எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்டால் “குடிக்கிற பயலுக்கு என்ன விலைன்னா என்னடா?” என அவர்களை நோக்கித்தான் நம் கேள்வி இருக்குமேயொழிய டாஸ்மாக் ஊழியர்களின் சுரண்டலைப் பற்றி நாம் பேசவே மாட்டோம். ஏதோ டாஸ்மாக் ஊழியர்கள் எல்லாம் குடிகாரர்களைத் திருத்துவதற்காகவே விலையேற்றி விற்பதைப் போலத்தான் நம் பேச்சு இருக்கும். மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இந்த மனப்பான்மையில் குற்றம் இல்லாதது போல் தெரியும். ஆனால் நம் சமூகத்தின் அத்தனைப் பிரச்சினைகளுக்குமே மூல காரணம் சட்டம் மீறப்படும் பல இடங்களில் “இவய்ங்களுக்கெல்லாம் இதான் கரக்ட்” என எண்ணிக் கொண்டு கேள்வி கேட்காதது தான்.

உதாரணத்திற்கு ஒரு போலீஸ்காரர் சத்தமாக ஹாரன் அடித்தபடியே வேகமாக வந்த ஒரு வாலிபனை நிறுத்தி கைநீட்டும்போது நம்மில் பெரும்பான்மை மக்களின் நினைப்பு “சூப்பர். அடிச்சாதான் இவய்ங்களாம் திருந்துவாய்ங்க.” என்றுதான் இருக்கிறது. ”முதலில் ஒரு போலீஸ் ஒரு ’சிட்டிசனை’ அடிப்பதே தவறு. அதுவும் பொது இடத்தில் அடிப்பது மிகப்பெரிய தவறு. வேகமாக வந்தால் வழக்கு பதியட்டும், அபராதம் போடட்டும்! அதென்ன கைநீட்டுவது?” என்ற நியாயமான கோபம் என்றாவது நமக்கு வந்திருக்கிறதா? எவ்வளவு பெரிய தவறு இது? எவ்வளவு மோசமான மனப்பான்மை! நாளை ஆர்வக்கோளாறில் வண்டியை வேகமாக ஓட்டிய உங்களின் பதின்வயது மகனை ஒரு போலீஸ் கைநீட்டினாலும் இப்படித்தான் நினைப்பீர்களா?

டாஸ்மாக்கில் அனைத்து மதுவகைகளையும் விலை அதிகமாகத்தான் விற்கிறார்கள்.  10மணிக்கு மூடப்பட வேண்டிய கடையை 9.15 மணிக்கே மூடி அதன்பிறகு 10 மணி வரையில் இரட்டை விலை வைத்து விற்கிறார்கள். குடிமகன்களுக்கோ கை நடுக்கம். அந்தக் கருமத்தை என்ன விலையானாலும் வாங்கிக் குடித்துதான் ஆகவேண்டும் என்ற கொடுமையான நிலைமையில் இதையெல்லாம் அவர்கள் யோசிப்பதோ, கேட்பதோ இல்லை. பிச்சை பெறும் ஆட்களைப் போல, “ சாமி கொடுத்தால் போதும்” என எவ்வளவு காசு என்றாலும் கொடுத்து வாங்கிச் சென்று விடுகிறார்கள்.  ஏற்கனவே நம்மூர் கூலித் தொழிலாளிகள் தாங்கள் சம்பாரிப்பதில் பாதியை இதற்குதான் செலவழிக்கிறார்கள். இதில் அவர்களிடமிருந்து இப்படி வேறு கொள்ளையடிக்கலாமா?

மற்ற அரசு துறை ஊழியர்களுக்கு இல்லாத ஒரு இரும்புத் திரை டாஸ்மாக் ஊழியர்களுக்கு உண்டு.  எந்த குடிகாரனும் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டு தனது நுகர்வோர் உரிமையைப் பற்றியும், தான் டாஸ்மாக்கில் சுரண்டப் படுவது பற்றியும் பொதுவில் பேச மாட்டான். ’அவன்’ உழைப்பில் ’அவன்’ குடித்து ’அவன்’ உடலைக் கெடுத்துக் கொண்டாலும் கூட, அவனுக்கென்று ஒரு நியாயமே இருக்கக் கூடாது என நினைக்கும் ஒரு கேடுகெட்ட, மோசமான சமூகத்தில் டாஸ்மாக் ஊழியர்கள் போன்ற பகல் திருடர்களுக்கு அதிர்ஷ்டம் தான்.

மது விற்பனையை முற்றிலும் தடை செய்வதில் எல்லாம் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. மனிதன் கண்டுபிடித்த முதல் பானம் மதுவாகக் கூட இருக்கலாம். மதுவிற்கும் மனிதனுக்கும் அப்படி ஒரு பிடிப்பு உண்டு.  அதை முற்றிலும் தடை செய்த போதெல்லாம் மனிதர்கள் போதை தரும் கண்ட கண்ட திரவங்களைக் குடித்து செத்திருக்கிறார்களேயொழிய யாரும் குடிப்பழக்கத்தை நிறுத்தியதாக வரலாறு இல்லை.   பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பணக்காரர்கள் மட்டும் குடிக்க உரிமம் வாங்கிக் கொண்டு குடிக்கலாம் என ஆணை இருந்த போது கண்ணதாசன் போன்ற பணக்கார குடிகாரர்கள் எல்லாம் மதுவில் குளிக்க, அன்றாடங்காய்ச்சி குடிகாரர்களோ வார்னிஷ், கள்ளச்சாரயம் எனக் கண்டதைக் குடித்து செத்துப் போனார்கள்.   குஜராத்தில் கள்ளச்சாரயமும், இறக்குமதி திருட்டு சாராயமும் ஆறுபோல் ஓடுகிறது. அங்கே மதுவிலக்கு இருப்பதால் அங்கு குடியே இல்லை என நினைத்தால் நம்மைப் போல் மடையர்கள் யாருமில்லை!

குடி வீட்டுக்கு, நாட்டுக்கு கேடு என்ற வாசகங்களுடன் விற்கப்படும் மதுவை ’மக்கள் நல அரசு’ எனச் சொல்லப்படும் மாநில அரசே விற்பதென்பதை எக்காலத்திலும் ஏற்கவே முடியாது. தனியார் விற்கும் போது இந்த அளவு குடிகாரர்கள் நம் ஊரில் கிடையாது. இப்போது 15வயது சிறுவர்கள் கூட டாஸ்மாக்கில் குடிக்கிறார்கள். மதுவை வீதிக்கு மூன்று கடைகள் திறந்து பரலாக்கிய பெருமை அதிமுக-திமுக என இருகட்சிகளுக்குமே உண்டு.  மது விற்பனையை monopoly ஆக்கி கோடி கோடியாக மக்களைச் சுரண்டுவதோடு மட்டுமல்லாமல், டாஸ்மாக் ஊழியர்களின் திருட்டுத்தனங்களை எல்லாம் கண்டும் காணாமல் அரசு இருப்பது மகாகேவலமான செயல்.

சாராயம் தான் குடிக்கிறார்கள். அவர்கள் குடிகாரர்கள் தான். ஆனால் அவர்களிடம் திருடும் டாஸ்மாக் அரசு ஊழியர்களையும், அதை கண்டும் காணாமல் இருக்கும் அரசையும் என்ன செய்வது? குடிகாரர்கள் மயக்கத்தில் இருக்கும் போது அவர்களின் பாக்கெட்டில் திருடும் ஈனச் செயலை விடவா குடிப்பது கெட்ட விசயம்? அட... அநியாயத்திலும் ஒரு நியாயம் வேண்டாமா?  






Thursday, October 10, 2013

ஹெய்ல் ஹிட்லரய்யங்கார் -டான் அசோக்




அந்தச் சிறுவனுக்கு அகோரப் பசி. முதலாம் உலகப்போரில் அந்த நாடு வஞ்சிக்கப்பட்டதில் இருந்து பசி அவர்கள் நாட்டில் மூச்சுவிடுவதைப் போன்ற அன்றாட நிகழ்வாகிவிட்டது. இரண்டு வாய் சூப்புக்காக 3 மணி நேரம் வரிசையில் காத்திருக்கும் கொடுமை அந்தச் சிறுவனை வாட்டியது. எவ்வளவோ சாதித்த இனம். எவ்வளவோ பெருமைகள் வாய்ந்த இனம். ஏன் இப்படி வரிசையில் நின்று பிச்சையெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது என அவன் மூளை அவனது இதயத்திற்கு சதா தந்தி அனுப்பிக் கொண்டிருந்தது. வரிச்சையில் நின்று நின்றே நண்பனாகிக் கொண்ட அர்மீன்ஸிடம் அடிக்கடி இதுபற்றி அந்தச் சிறுவன் பேசுவதுண்டு. மாலையில் சூப் குடிப்பதை மட்டுமே அன்றாட வேலையாக வைத்திருந்த அந்த இரு சிறுவர்களும் ஒருவழியாய் அவர்கள் நாடு முதலாம் உலகப்போரில்  இவ்வளவு மோசமாக வஞ்சிக்கப்பட்டதற்கு தங்கள் நாட்டில் இருக்கும் மற்ற இனத்தவர்கள் தான் காரணம் என்பதைக் கண்டுபிடித்தார்கள். சில காலத்திற்குப் பிறகு அர்மீன்ஸ் தன் தந்தையுடன் இங்கிலாந்து சென்றுவிட்டான். 
-----
அந்த இளைஞனுக்கு சிறை பெரிய கஷ்டமாகத் தெரியவில்லை. கருவறைக்குள்ளே மனிதர்கள் பிறக்கிறார்கள், சிறையறைக்குள்ளே தலைவர்கள் பிறக்கிறார்கள் என சூப் குடித்த நேரம்போக மற்ற நேரத்தில் அவன் படித்த வரலாற்றுப் புத்தகங்கள் அவனுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்திருந்தன. அதன்மேல் அவனுக்கு தீர்க்கமான நம்பிக்கை உண்டு. சிறை அவனுக்குப் போதிமரமாக இருந்தது. நிறையச் சிந்தித்தான்! சிறையின் விளையாட்டு நேரத்தில் அந்த இளைஞன் எதாவது எழுதிக்கொண்டே இருப்பான். ஒருநாள் அவன் தோள்களில் ஒரு கை விழுந்தது. அவன் சிறுவயது நண்பன் அர்மீன்ஸின் கை. வேறு வேறு காரணங்களுக்காக உள்ளே வந்திருந்தாலும் அவர்கள் நோக்கம் அவர்கள் நாட்டின் மீட்சிதான். மீண்டும் நெடுநேரம் பேசத் தொடங்கினார்கள். சிறுவயதில் பிரச்சினைகளை அலசியவர்கள் இப்போது தீர்வுகளைத் தேடினார்கள். மீதமிருக்கும் ஒருமாத சிறைவாழ்க்கை முடிவதற்குள் தீர்வைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என முடிவு செய்துகொண்டார்கள்.  

ஆபத்தில்லாத எதிரி, ஆபத்தில்லாத துரோகி என்பவன் தலைவேறு முண்டம் வேறாகக் கிடப்பவன் தான் என அந்த இளைஞன் முடிவு செய்திருந்தான். அதையே தீர்வாகவும் நினைத்திருந்தான். அர்மீன்ஸ் மனதிலோ வேறு ஒரு திட்டம் இருந்தது. அர்மீன்ஸ் அந்த இளைஞனைப் போன்றவன் அல்ல. அவன் ஒரு பயந்தாங்கொள்ளி. ஆனால் புத்திசாலி. ஜெர்மனியில் இருந்து இங்கிலாந்திற்கும், பிறகு அங்கிருந்து இந்தியாவிற்கும் போய் பல வருடங்கள் தங்கியிருந்த அர்மினீஸ் இப்போது இன்னும் புத்திசாலியாகி வந்திருந்தான். அதனால் அவனுக்கு வேறு ஒரு தீர்வு தெரிந்திருந்தது. அந்தத் தீர்வை உள்ளடக்கி ஜெர்மனில் எழுதப்பட்டிருந்த ஒரு கையெழுத்துப் பிரதி புத்தகத்தையும் அவன் வைத்திருந்தான். இருவரும் தங்கள் தீர்வுகளை விடிய விடிய பரிமாறி விவாதித்தார்கள். மாற்று இனத்தவர்கள் அனைவரையும் கூண்டோடு கொலை செய்வதுதான் ஒரே தீர்வு என எண்ணியிருந்த அந்த இளைஞனின் எண்ணம் ஒரேடியாக மாறியது. கொலையை விட பெரிய, கொலையை விட கொடூர வன்முறைகள் எல்லாம் இருப்பதை அன்றுதான் அந்த இளைஞன் அறிந்து கொண்டான். அர்மீன்ஸை உச்சிமுகர்ந்தான். நான் ஆட்சிக்கு வரும்போது நீதான் என் பிரதமமந்திரி. என் மகன் ஆளும்போது உன் மகன் பிரதம மந்திரியாக இருப்பான் என அன்றே அறிவித்தான். அர்மீன்ஸ் கொடுத்தப் புத்தகத்தை வாஞ்சையுடன் வாங்கி மார்பில் தழுவிக் கொண்டான். ஆம் இனி இந்த நாட்டை ஆளப்போவது இந்தப் புத்தகம்தான், இனி தன் இனத்தை காலாகாலத்திற்கும் அதிகாரத்தில் அமர்த்தப்போவதும் இதுதான் என முடிவு செய்தான்!  
---- 
ஆட்சிக்கட்டிலுக்கு வந்ததில் இருந்து ஒருநாளைக்கு 2 மணி நேரம்தான் தூங்கினார் அவர். ஆனால் அதில் என்ன கஷ்டம் இருக்கிறது? அதற்குத்தானே சிறுவயதில் சூப்புக்காக ஏங்கிய காலத்தில் இருந்தே ஆசைப்பட்டார். ஆட்சிக்கு வந்த சில நாட்களிலேயே முழுவீச்சில்  பக்தியின், மதத்தின் முக்கியத்துவம் மக்களிடையே சதாசர்வ காலமும் பரப்பப்பட்டது.  உணவுக்குத் தவித்த மக்கள் விடிவுக்காக எதையும் ஏற்கவும் செய்யவும் காத்திருந்தார்கள். அங்கங்கே ஆச்சரியங்கள் நிகழ்ந்தன. நாட்டின் பண்டையகால இதிகாச, இலக்கிய கதாநாயகர்கள் எல்லாம் கடவுள்களாக மாற்றப்பட்டார்கள். கோவில்களில் அவர்களுக்குச் சிலைகள் நிறுவப்பட்டது. எல்லாவற்றுக்கும் மேல் அந்த நாட்டில் இருந்த மக்கள் நான்கு பிரிவினர்களாகப் பிரிக்கப்பட்டார்கள். அதன்படியே அவர்கள் குடியுரிமையும் பதிவு செய்யப்பட்டது. ஒவ்வொரு குற்றத்திற்கும் ஒவ்வொரு பிரிவினருக்கும் ஒவ்வொரு தண்டனை என அரசியலமைப்புச் சட்டம் மாற்றியெழுதப்பட்டது. முதல் மற்றும் முக்கியப் பிரிவாக தனது பிரிவை அறிவித்துக்கொண்டார் அந்த சர்வாதிகாரி. மற்ற இனத்தவர்கள் அடுத்தடுத்தப் பிரிவுகளாக ஒன்றன்கீழ் ஒன்றாக இருந்தார்கள். சிறைச்சாலையில் அர்மீன்ஸ் தனக்குக் கொடுத்தப் புத்தகத்தை வேதமாக, கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றத் தொடங்கினார் சர்வாதிகாரி.  ஆரம்பத்தில் இந்த மாற்றத்தினால் பெரும்குழப்பம் நிலவியது. ஆனால் வறுமையும், படிப்பறிவின்மையும், பசியும் மக்களைச் சிந்திக்கவிடவில்லை. கீழே உள்ள பிரிவினர்களுக்கு கல்வி என்பது ஆடம்பரம் என புரியவைக்கப்பட்டு, உழைப்பின் உன்னதம் உணர்த்தப்பட்டது.  மிக விருப்பமாக அரசின் ஆணைகளிலும், மாற்றங்களிலும் தங்களைத் தாங்களே புகுத்திக்கொண்டார்கள் அந்த மக்கள். தங்களின் குழந்தைகளை அரசு தங்களிடம் சொன்னதை அப்படியேச் சொல்லி வளர்த்தார்கள். முதல் தலைமுறையில் இருந்த குழப்பம் கொஞ்சம் கூட இரண்டாம் தலைமுறையில் இல்லை. நாடு மிக அமைதியாக இயங்கியது. நிலையான ஆட்சியும் நடந்தது. முதல் பிரிவினர் என்ன செய்தாலும் சரியாகத்தான் இருக்கும். அவர்கள் வாக்கு வேத வாக்கு என மக்கள் தீர்க்கமாக நம்பினார்கள். உரிமைக்காக சண்டை போட்டாலும் கீழே உள்ள மூன்று பிரிவினரும்  தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொண்டார்களேயொழிய முதல் பிரிவினரிடம் யாரும் பிரச்சினை செய்வதில்லை. அகங்காரமும், ஆணவமும், அதிகாரமும் கூட முதல் பிரிவினரின் நற்குணங்களாக, உரிமைகளாக மக்களால் பார்க்கப்பட்டது. 
------ 
இரண்டாம் உலகப்போர் மூண்டது. யாரையெல்லாம் கொலை செய்யலாம் என அந்தச் இளைஞன் நினைத்தானோ, அவர்களையெல்லாம் ராணுவ வீரர்களாக ஆக்கினான். பீரங்கிகளின் முன் நாட்டுப்பற்றுடன் சென்று "சர்வாதிகாரியின் புகழ் ஓங்குக" எனக் கத்தியபடியே விழுந்தார்கள். மிகப்பெரிய வெற்றி இல்லையெனினும் யாராலும் சர்வாதிகாரியை நெருங்க முடியவில்லை என்பதே பெரும் வெற்றியாகக் கருதப்பட்டது. எந்த இனப்படுகொலையும் நடக்கவில்லை என்பதால் சர்வாதிகாரிக்கு போருக்குப் பின்னும் நல்ல பேரே நிலைத்தது. ஒருவழியாக சூப்புகாக ஏங்கிய காலங்களில் கனவுகண்டபடி  தான் அழிக்க நினைத்த பிற இனத்தவர்களை எல்லாம் அடிமைகளாக்கிக் கொண்டார் சிறுவனாய் இருந்து இளைஞனாய் வளர்ந்து சர்வாதிகாரியாய் உயர்ந்த அவர். கொலையை விட மோசமான ஆனால் குற்றம் எனக் கருதப்படாத அறிவுசார் வன்முறைகளில் கைதேர்ந்தவர் ஆனார். 
-------
இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்து ஏறத்தாழ 70 ஆண்டுகள் ஆனாலும் கூட   வழிவழியாக இதே அமைப்புதான் அந்த நாட்டில் கண்டிப்புடன் பின்பற்றப்படுகிறது. மக்கள் எதைப்பற்றியும் சிந்திப்பதில்லை. அடிமைத்தனம் கூட தங்கள் உரிமை என்ற அளவிலே அங்கே வாழ்கிறார்கள். முதல் பிரிவினர் வீட்டில் தங்களுக்கு காபி கொடுக்கப்பட்டால் மற்ற மூன்று பிரிவினரும், குறிப்பாக நாலாவது பிரிவினர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியும், பெருமிதமும் கொள்கிறார்கள். முதல் பிரிவு மக்களை நான்காவது பிரிவினர்கள் பெரும்பாலும் 'கோட்சே கோட்சே' என சாமி என்ற பொருள்படும்படி அழைக்கிறார்கள். இந்த சட்டதிட்டங்களையும், வேதங்களையும் நிறுவிய முதல் சர்வாதிகாரியின் பேரன் 'அலோய் ஹிட்லர்' இப்போது ஆட்சியில் இருக்கிறார். அவருக்கு உற்ற நண்பராக விளங்குகிறவர் அர்மீன்ஸின் கொள்ளுப் பேரன் அர்னூல்ஃப் அர்மீன்ஸ். ஜெர்மனி தேசிய அருங்காட்சியகத்தில் ஆக்சல் அர்மீன்ஸ் தன் நண்பன் 'அடால்ஃப் ஹிட்லர்' என்ற இளைஞனுக்கு சிறையில் அளித்தப் புத்தகம் இன்றும் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்தப் புத்தகத்தின் பெயர்... ஹ்ம்ம்... எதோ எழுதியிருக்கிறது.... பொறுங்கள்...ஆங்.....மனு தர்மம்!!      

 -டான் அசோக் 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...