Thursday, June 20, 2013

பிரசிடண்ட் சிதம்பரம் (சிறுகதை) -டான் அசோக்




"ஹலோவ்வ்வ்வ்... (இரண்டு நொடி இடைவெளி) ஐயாம் பிரசிடண்ட் சிதம்பரம் செட்டியார் ஸ்பீக்கிங்....(இ.நொ.இ)..... ஃப்ரம் லாவண்யா ஹோம்ஸ்..."

தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தார் சிதம்பரம்.  அவர் மொழியில் சொல்ல வேண்டுமானால் பிரசிடண்ட் சிதம்பரம். எதிர்முனையில் என்ன பேசினார்கள் எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் சிதம்பரத்தின் முகம் போன போக்கை வைத்து எவனோ ஒருவன் எதோ அசிங்கமாகத் திட்டியிருக்கிறான் என்பது மட்டும் பட்டவர்த்தனமாகத் தெரிந்தது. லாவண்யா ஹோம்ஸ் அசோசியேசனில் இருப்பது மொத்தம் முன்னூறு வீடுகள். அந்த முன்னூறு வீடுகளில் 130வீடுகள் காலி வீடுகள். வாடகைக்கு குடியிருப்பவர்களுக்கு ஓட்டு கிடையாது என்பதால் அந்த வகையில் ஒரு 80வீடுகளை கழித்தது போக மீதமிருக்கும் 90 வீடுகளில் வீட்டுக்கொரு வாக்காளர் என்ற வகையில் 90 வாக்காளர்களால் 'போய்த் தொலைகிறது' என ஏகபோகமாக 'லாவண்யா ஹோம்ஸ் உரிமையாளர்கள் சங்கத்தின்' பிரசிடண்டாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர் தான் பிரசிடண்ட் சிதம்பரம்.

ஒருநாளின் எந்தப்பொழுதில் பார்த்தாலும் பச்சை நிறத்தொப்பியும், நேர்த்தியான ஃபார்மல் உடையிலும் காட்சியளிப்பார் சிதம்பரம். எம்.ஜி.ஆரின்  ட்ரேட்மார்க்காக கண்ணாடியும், வெள்ளைத் தொப்பியும் அமைந்ததைப் போல தனக்கு ஒருநாள் இந்த பச்சைநிற மிலிட்டரி தொப்பி அமையும் என மிக தீர்க்கமாக நம்புகிறார். லாவண்யா குடியிருப்பில் ஓய்வு பெற்ற 'கேசு'கள் மிகவும் குறைவு என்பதால் நிர்வாகப் பணிகளை கவனிக்க ஆட்களும் குறைவு. எனவே மற்ற அசோசியேசன்கள் போல் அல்லாது போட்டியின்றி பிரசிடண்டாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் சிதம்பரம். ஓய்வு பெற்ற ஆனால் வயதில் குறைந்த எனக்கும் வேணுவுக்கும் முறையே பொருளாளர், செயலாளர் பதவிகள் கொடுக்கப்பட்டன. அவர் வீட்டில் மனைவியும் அவரும் மட்டுந்தான் என்பதால் தூங்குவதற்கு மட்டுமே வீட்டிற்கு செல்வார். மற்ற நேரமெல்லாம் அசோசியேசன் அலுவலகம்தான் அவரது வீடு. அதுகுறித்து அவர் மனைவியும் அலட்டிக்கொண்டதாக நினைவில்லை. அவரது ஒரே மகன் கார்த்தி வெளியூரில் ஆடை வடிவமைப்புக் கல்லூரியில் படிப்பதாக ஒருமுறை சொன்னார்.

முதல்நாள் அசோசியேசன் அலுவலகத்தில் பிரசிடண்ட் சிதம்பரம், செயலாளர் வேணு மற்றும் பொருளாளரான நான் என மூவரும் அமர்ந்திருந்த போது வீடு ஏதேனும் காலி இருக்கிறதா என்பது பற்றி விசாரிக்க  படுசராசரியாக தோற்றமளித்த ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவர் வந்திருந்தார். அவரது கேடு காலம், எங்களையெல்லாம் தாண்டிப்போய் பச்சை நிறத்தில் தொப்பி அணிந்து 'கம்பீரமாக' காட்சியளித்துக் கொண்டிருந்த சிதம்பரத்திடம்  சென்றார்.

"லாவண்யால வீடு விலைக்கு இருக்குனு சொன்னாங்க. ஓனர் நம்பர் கொடுத்தீங்கன்னா நான் பேசிக்குவேன்", வந்திருந்தவர் கேட்டார்.

".. ஹ்ம்ம்.. இங்க வாங்கப் போறீங்களாக்கும்... சார் என்ன பண்றீங்க?" அவருக்கே உரிய இடைவெளிவிட்டு பேசும் பாணியில் பந்தாவாக, அதே நேரத்தில் நக்கலாக எதிர்கேள்வி கேட்டார் சிதம்பரம்.

"கோரமேண்டல் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் கம்பனி கேள்விப்பட்டிருப்பீங்களே. அது என்னோடதுதான் சார். பொண்ணுக்கு இங்க ஒரு அபார்ட்மெண்ட் வாங்கி கொடுக்கலாம்னு.." எங்களுக்கோ தூக்கி வாரிப் போட்டது. கோடிகளில் புரளும் ஒருவர் இவ்வளவு எளிமையாக இருக்கிறாரே என்று. ஆனால் சிதம்பரமோ கொஞ்சம் கூட முகத்தில் சலனமே இல்லாமல் அடுத்த கேள்விக்குத் தாவினார்.

"கோரமாண்டல்னா அரசு மேம்பாலம் எல்லாம் காண்ட்ராக்ட் எடுப்பாங்களே அந்த கம்பனியா?"

"ஆமா சார்"

"ஹ்ம்ம்.... ஒரு கேள்வி கேக்கவா?" அதுவரை தெளிவாக சிறிய புன்னகையுடன் தோற்றமளித்துக் கொண்டிருந்தவரின் முகத்தில் குழப்பம் தோன்றிவிட்டது. "கேளுங்க சார்.." என்றார்

"ஆசியாவுலயே நீளமான மேம்பாலம் எதுனு தெரியுமா?... சொல்லுங்க பார்ப்போம்" கொஞ்சம் யோசித்துவிட்டு "நீங்களே சொல்லுங்க சார்" என்றார் பரிதாபமாக.

"ஹைதரபாத் மேம்பாலம்!! 135 கிலோமீட்டர்ஸ்............ குசேலன் படம் அப்ப வந்திருந்துச்சு. ரஜினியும் நானும் அந்த பாலத்துலதான் போறோம். அவர் கார்ல... ஒன்லி 25 மினிட்ஸ்.. ரஜினி வாஸ் எஞ்சாயிங் தி ரைட்." என்று கூறியபடியே மெதுவாக தலையை நிமிர்த்தி அறையின் விட்டத்தைப் பார்த்தார். வந்திருப்பவரைப் பார்க்க பரிதாபமாக இருந்தது என்றாலும் சிதம்பரம் செய்த காமடியை நினைத்து என்னாலும், வேணுவாலும் சிரிப்பை அடக்கமுடியவில்லை. ஆனால் அந்த சம்பவத்தில் இருந்து சரியாக ஒருமாதம் கழித்து நான், என் மனைவி லட்சுமி மற்றும் சிதம்பரம், அவர் மனைவி என நால்வரும் காரில் எங்கோ பயணிக்கும் அவசியம் ஏற்பட்டது. அப்போதுதான் சிதம்பரம் யார் என தெரிந்தது, புரிந்தது.

கார் ஈசிஆர் வழியாக போய்க் கொண்டிருந்த போது ஒரு பெரிய கேட் போட்ட வீட்டைத் தாண்டிச் சென்றது. சிதம்பரம், "தம்பி.. இதப் பாத்துக்கங்க... ரஜினியோட தோட்டம்.. கொஞ்சம் ரெஸ்ட் கிடைச்சாலும் ஓய்வெடுக்க இங்க வந்திருவாரு... நானும் அவரும் இங்கதான் பேசிகிட்டே இருப்போம். கிளம்புறேன் சார்னு சொன்னாலும் விடவே மாட்டாரு.." என்றார். எனக்கு அதிர்ச்சி. ஆட்டக் கடிச்சு மாட்டக்கடிச்சு இந்த ஆள் நம்மையும் கிண்டல் செய்கிறாரே என்று. ஆனால் சிதம்பரமோ சீரியசாக பேசிக்கொண்டிருந்தார். அவர் பேச்சுக்கு நடுவே என் மனைவி என்னை விரலால் தொடையில் சீண்டி, "ஏங்க இது ஒரு ஸ்கூல்ங்க. இவரு ரஜினி தோட்டம்னு காட்டுனது அந்த ஸ்கூலோட ஹாஸ்டல்" என்றாள். எனக்கு அதிர்ச்சி இன்னும் ஒரு டிகிரி அதிகரித்தது. நான், "சார். இது ஸ்கூல் ஹாஸ்டலாம். தோட்டமில்லையாம்." என்றேன். சிதம்பரம் அதற்கும் சளைக்காமல் ஒரு இரண்டு நொடி நிதானித்துவிட்டு, "நினைச்சேன் தம்பி... என்னடா கேட் பச்சை கலர்ல இருக்கே.. ரஜினி தம்பி கேட் கருப்பு கலர்ல இருக்குமேனு.. இந்த ரோட்லதான் எங்கேயோ வரும்.. இப்ப காணல.. சரி விடு. வர்றப்ப காட்றேன்..' என்று கூறிவிட்டு அமைதியாக வேடிக்கை பார்க்கத் துவங்கி விட்டார். அப்போதுதான் புரிந்தது, ஒருமாதத்திற்கு முன்பு வந்த கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் கம்பனிக்காரரிடம் சிதம்பரம் காமடியாகப் பேசவில்லை சீரியசாகவே அவர் அப்படித்தான் பேசுவார் என்பது!

லாவண்யா குடியிருப்பின் முன்னேற்றத்திற்காக சிதம்பரம் கொண்டுவந்த சீர்திருத்தங்களும், திட்டங்களும் ஏராளம். அதில் பொதுமக்களின் பெரும் ஆதரவைப் பெற்ற திட்டம், நீச்சல் குளத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட 'பிரசிடண்ட் டைம்'! அதாவது ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் என தனித்தனியாக நீந்துவதற்கு நேரம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. அதில் சிறிய திருத்தம் கொண்டு வந்து மாலை ஐந்தில் இருந்து ஆறுமணிவரை பிரசிடண்ட், அதாவது சிதம்பரம் மட்டுமே நீந்துவதற்கான பிரத்யேக நேரம் என ஒரு சட்டம் போட்டார். தான் அறிமுகப்படுத்திய பிரசிடண்ட் டைமை முழுதாக உபயோகப்படுத்தவேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் தொடர்ந்து தினமும் நீச்சல் குளத்தில் ஊறிக்கிடந்ததால் முதுகுப்பிடித்து ஒரு மாதம் படுக்கையில் கிடந்தது தனிக்கதை. ஏற்கனவே இத்திட்டத்தால் கடுப்பில் இருந்த மக்களுக்கு  சிதம்பரத்தின் இரவு ஆறு மணிக்கு மேல் பொது விளக்குகள் எதுவும் எரியக் கூடாது என்ற மற்றொரு புதிய சட்டம் இன்னும் எரிச்சலூட்டியது. ஆறுமணிக்கு மேல் விளையாட முடியாத ஆற்றாமையில் ஏழு வயது சிறுவன் ஒருவன், "யோவ் தொப்பித்தலையா.. ஈவினிங் லைட் போடாம காலேலயா போடுவாங்க? போயா லூசு பிரசிடண்ட்.." என வெளிப்படையாகவே  அசோசியேசன் மீட்டிங்கில் கேட்டுவிட்டதால் அந்த திட்டம் காலப்போக்கில் கைவிடப்பட்டது.

இப்படியே  போய்க்கொண்டிருந்த சிதம்பரத்தின் ஆட்சியில் அவருக்கு எதிரிகள் அதிகரித்துக்கொண்டே போனார்கள். குறிப்பாக சிறுவர்கள்! அவர் நடைப்பயிற்சி செய்யும் நேரத்தில் மாடியில் இருந்து தண்ணீர் ஊற்றுவது (தண்ணீரா, சிறுநீரா என்பதில் எனக்கு சந்தேகம் இருந்தாலும் அது தண்ணீர்தான் என சிதம்பரம் தீர்க்கமாக நம்புகிறார்), எதாவது கெட்டவார்த்தையில் கத்திவிட்டு ஒளிந்துகொள்வது போன்ற ஃபாசிச, சாடிச நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடத் தொடங்கினார்கள். தனக்கு எதிர்ப்பு பெருகுவதை கவனித்த சிதம்பரம் தன் மதிப்பை உயர்த்தவும், தன்மீது இரக்கம் ஏற்படவும் ஒரு அருமையான தந்திரோபயத்தை தீட்டினார். அடுத்த தேர்தலில் அது தனக்கு உதவும் என்றும் நம்பினார்.

"அன்புள்ள  லாவண்யா குடியிருப்பு உரிமையாளர்களுக்கு வணக்கம். உங்களுக்காக கடந்த 11 மாதங்களாக ஓய்வின்றி உழைக்கும் நான், கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துக்கொள்ளலாம் என நினைக்கிறேன். என் மதிப்பை குறைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் எனக்கு இங்கே சில 'எனிமி'கள் உருவாகிவிட்டார்கள். அதனால் என் ப்ரசிடண்ட் பதவியை ராஜினாமா செய்துவிடலாம் என்றிருக்கிறேன். மாற்றுக்கருத்து இருப்பவர்கள் உடனே பதில் மெயில் செய்யவும். அதிகப்படியானவர்கள் என் ராஜினாமாவை விரும்பாவிட்டால் உங்களின் நலனை மனதில் கொண்டு என் முடிவை மறுபரீசிலனை செய்வேன்." என ஒரு மின்னஞ்சலை எல்லோர்க்கும் தட்டிவிட்டார்.

ஒருநாள், இரண்டுநாள் என இரண்டுவாரங்கள் கழிந்து ஒரே ஒரு மெயில் மட்டும் வந்திருந்தது, "எப்ப சார் ராஜினாமா செய்யப் போகிறீர்கள்? நீங்கள் மெயில் அனுப்பி இரண்டு வாரம் ஆகிவிட்டதே?" என்று!! நானும், வேணுவும் இதைத்தான் எதிர்பார்த்தோம் என்றாலும் சிதம்பரம் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. அவருக்கு ஏமாற்றம்தான். அன்று அந்த மெயிலை படித்துவிட்டு சோகமாக வீடு சென்றவர் அடுத்தநாள் அலுவலகம் வரவில்லை. அதற்கடுத்தநாள் வந்து ஒரு பெரும் குண்டை தூக்கிப் போட்டார்.

வழக்கமான பச்சை தொப்பி, வெள்ளை ஷூ. ஆனால் வெள்ளை சட்டையும் ஒரு பிரபலமான கட்சியின் கரை போட்ட வேட்டியிலும் காட்சியளித்தார். வந்து அமர்ந்து சிறிது யோசனைக்குப் பின் நிதானமாக ஆரம்பித்தார், "தம்பி. நான் முடிவு பண்ணிட்டேன். காலம் நமக்கு மிகப்பெரிய பதவியை தர காத்திருக்கு. நம்ம ஏன் தம்பி சில்லறைத்தனமா இந்த பிரசிடண்ட் பதவிக்கு போட்டி போடனும்? நேத்து ஒரு ஜோசியக்காரன பாத்தேன். அய்யா உங்களுக்கு சின்னத்தடை ஒன்னு இப்ப இருக்கு.. ஆனா அதையெல்லாம் கண்டுக்கிடாதீக.. ஏன்னா பெரும்பதவியெல்லாம் உமக்கு அடுத்தடுத்து காத்துக் கிடக்கு.. மக்கள் ஆசியோட டெல்லி போகப்போறீகன்னான். டெல்லினா என்ன? எம்.பி! பெரிய பதவின்னா என்ன? மத்திய அமைச்சர்!  அடுத்த தேர்தல்ல மத்திய அமைச்சர் ஆகப்போறேன். அதான் இப்ப இருந்தே வேட்டி கட்டி பழக ஆரம்பிச்சுட்டேன்." என்றார். நானும் வேணுவும் வழக்கமான அதிர்ச்சியுடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம்.

வேணு, "சார் எந்த தொகுதில நிக்கப் போறீங்க?"

"செங்கல்பட்டுல நிக்கலாம்னு இருக்கேன் தம்பி"

"செங்கல்பட்டு எம்.எல்.ஏ தொகுதி சார்."

"அப்படியா? செங்கல்பட்டு எம்.எல்.ஏ தொகுதியா? (ஒருநொடி இடைவெளி விட்டு) அப்ப காஞ்சீபுரத்துல நிப்போம்” என பதில் வந்தது. வேணு எழுந்து சென்றுவிட்டார்.

அடுத்தடுத்த நாட்களில் சிதம்பரத்தின் மத்திய அமைச்சர் கனவிற்கு அவரது பிரசிடண்ட் அலப்பறையே பரவாயில்லை என்று தோன்றுமளவிற்கு சிதம்பரம் ஒரு காரியம் செய்தார். வீடு வீடாகச் சென்று, “தேர்தலின் போது சொல்கிறேன். வீட்டுக்கு ஒரு லட்சம் தேர்தல் நிதியை தயாராக வைத்துக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் குடியிருப்பின் பிரசிடண்ட் மத்திய அமைச்சரானால் உங்களுக்குத்தானே நன்மை” என பிரச்சாரம் செய்யத் துவங்கிவிட்டார். அவரைப் பற்றி ஒருமார்க்கமாக மறைமுகமாக பேசிக்கொண்டிருந்த குடியிருப்பு மக்கள் இப்போது வெளிப்படையாகவே பேசத் துவங்கிவிட்டார்கள். ஆனால் சிதம்பரமோ எதைப்பற்றியும் கண்டுகொள்ளவில்லை. வழக்கம்போல் வருவோர் போவோரிடம் ரஜினி, தனுஷ், மத்திய அமைச்சர் என அள்ளிவிட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

சிதம்பரத்திடம் நெருங்கிப் பழகும் குடும்பங்களாக எனது மற்றும் வேணுவின் குடும்பங்கள் மட்டுமே இருந்ததால் மற்றவர்களுக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது எங்களுக்கு மட்டும் சங்கடமாக இருந்தது. எத்தனை நாள்தான் இதை வளரவிடுவது? “ஏங்க. சாரோட மனைவி கொஞ்சம் தெளிவானவங்களா தெரியிறாங்க. அவங்ககிட்ட நான் பேசிப்பார்க்கவா?” என்றாள் லட்சுமி. எனக்கும் வேணுவிற்கும் இது சரியென்றே பட்டது. சிதம்பரத்தின் மனைவி அதிகமாகப் பேசமாட்டார். நாங்கள் காரில் பயணித்தபோது கூட அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்த வண்ணமே வந்தாரேயொழிய சிதம்பரத்திடம் கூட அவர் பேசியதாக நினைவில்லை. நாங்கள் எப்போதாவது கேட்ட கேள்விகளுக்கும் அவர் ‘தெளிவாக’ பதில் சொல்லியதால் அவரிடம் சொல்வதே சரியாக இருக்கும் என முடிவு செய்துவிட்டோம். மேலும் கணவனின் மீதான பிராதுகளை அளிக்க மனைவியை விட சிறந்த இடமும் இருக்கிறதா என்ன? ஆனால் எதற்கு லட்சுமி மட்டும் அவரிடம் தனியாக பேசவேண்டும் மூவரும் சேர்ந்தே பேசிவிடுவோமே என முடிவு செய்து அதற்கென ஒருநாளும் குறித்தோம். சிதம்பரத்திடன் மனைவியிடம் அவரது நடவடிக்கைகள் குறித்து விளக்கவேண்டிய நாளும் வந்தது.

மிஸஸ் பிரசிடண்ட் (தன் மனைவியை இப்படித்தான் அழைக்கவேண்டுமென எங்கள் அலுவலக பியூனுக்கு கட்டளையிட்டிருந்தார் சிதம்பரம். அதுமட்டுமல்லாது எங்களிடம் குறிப்பிடும்போதும் அவர் மனைவியை மிசஸ் பிரசிடண்ட் என்றே குறிப்பிடுவார்) நடைபயிற்சிக்கு வரும் நேரத்தில் நான், வேணு மற்றும் லட்சுமி அங்கிருக்கும் ஒரு பெஞ்சில் அவருக்காக காத்திருந்தோம். அவர் எங்களைப் பார்த்து புன்னகைத்தவுடன், லட்சுமி, “உங்களிடம் ஒரு விசயம் பேசவேண்டும்” என அழைத்தாள். சிதம்பரத்தின் மனைவி நாங்கள் அமர்ந்திருந்த பெஞ்சிலேயே அமர்ந்தார். சாதாரண விசாரிப்புகளுக்குப் பின் நான், “சாரைப் பற்றி ஒரு விசயம்…… அவரு மத்திய அமைச்சர் அது இதுனு சொல்றத பத்தி…..” என இழுக்கவும் மிசஸ் பிரசிடண்ட்டின் முகம் கொஞ்சம் சலிப்படைந்தது. பின் அவர், “ஆமா தம்பி… நான் சொன்னா அந்த மனுசன் எங்க கேக்குறாரு? எப்ப பாத்தாலும் மத்திய அமைச்சர், எம்பி, தேர்தல் நிதினு உயிர எடுக்குறாரு..” என்றார், ஆஹா நம் வேலை சுலபமாக முடிந்துவிடும் போலிருக்கிறதே என எங்களுக்கு உள்ளூர மகிழ்ச்சி. ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்து வெற்றிக்களிப்புடன் சிரித்துக்கொண்டோம். பின் நாங்கள் பேச இடம் விடாமல் மிசஸ் பிரசிடண்டே தொடர்ந்தார், “ஏன் லட்சுமி.. டெல்லில பால்காரங்கள்ல இருந்து ஆபிசருங்க வரைக்கும் இந்தில தான் பேசுவாங்களாமே? நான் போனா சமாளிச்சுரலமா? எனக்கு என்னமோ அங்க போக விருப்பமே இல்ல. இவருதான் கிடந்து அடிச்சிக்கிறாரு..” என்றார். அதிர்ச்சியின் அதளபாதாளத்திற்கே சென்ற லட்சிமி கிட்டத்தட்ட மயங்கியே விட்டாள். எனக்கும் வேணுவிற்கும் இதுபோன்ற சூழ்நிலைகள் சிதம்பரத்தின் புண்ணியத்தில் பழக்கப்பட்டிருந்ததால் எங்களுக்கு மயக்கம் வரவில்லை.

அன்றுதான் கடைசி! அதன்பின் இதுபோன்ற விபரீத முடிவுகளை நாங்கள் எடுக்கவில்லை. போகிறது போகட்டும் ஆகிறது ஆகட்டும் என விட்டுவிட்டோம். சிதம்பரமோ தன் மத்திய அமைச்சர் கனவில் உறுதியாக இருந்தார். 12வது மாதத்தில் தன் பதவிக்காலம் முடியப்போகும் தருணத்தில் ராஜினாமா செய்துவிட்டு அதே நேரத்தில் அடுத்த அசோசியேசன் தேர்தலில் பிரசிடண்ட் பதவிக்கு மனுதாக்கலும் செய்தார். எனக்கும் வேணுவுக்கும் போட்டியாக யாரும் மனு செய்யவில்லை என்றாலும் சிதம்பரத்தை இந்தமுறை பதவியில் விட்டுவைப்பதில்லை என்பதில் உரிமையாளர்கள் உறுதியாய் இருந்ததால் அவர்கள் ஆதரவுடன் சிதம்பரத்திற்கு போட்டியாக ஒருவர் மனுதாக்கல் செய்திருந்தார். அசோசியேசன் தேர்தலும் முடிந்தது.

வழக்கமாய் நானும் வேணுவும், பெரும் அதிர்ச்சிகளையே சந்தித்துப் பழகியிருந்ததால் எந்த அதிர்ச்சியுமே ஏற்படுத்தாத வண்ணம் எதிர்பார்த்தது போலவே வந்த தேர்தல் முடிவு எங்களுக்கு கொஞ்சம் அதிர்ச்சி அளித்தது. சிதம்பரம் இரண்டு ஓட்டுக்கள் பெற்றிருந்தார். தனக்குத் தானே ஓட்டு போடுவதற்கு விருப்பமில்லாத சிதம்பரம் தனது ஓட்டை தன்னை எதிர்த்து நின்ற ஆளுக்கே போட்டதாக தேர்தல் அன்றே என்னிடம் சொல்லியிருந்தார். ஆக அவர் பெற்றிருக்கும் இரண்டு ஓட்டுகள் எனது மற்றும் வேணுவின் ஓட்டுகள். அவர் இப்படி பெருவாரியான வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் அமோகமாக தோற்ற விசயத்தை அவரிடம் நேரில் தெரிவித்துவிடும் பணி எனக்கு இடப்பட்டது. சிதம்பரம் எதோ வேலையாக அன்று வெளியூர் சென்றிருந்ததால் அடுத்தநாள் காலை நேரில் தெரிவித்துக்கொள்ளலாம் என்று முடிவுசெய்துவிட்டேன்.

அடுத்தநாள் காலை எட்டு மணி. சிதம்பரத்தின் வீடு.  இரண்டுமுறை கதவை தட்டியும் யாரும் திறக்கவில்லை. என் அடுத்தடுத்த மெல்லிய தட்டுக்களுக்குப் பணிந்து தாழிடாத கதவு தானாக திறந்தது.  கடந்த ஒருவருடமாக அவர் இங்கிருந்தாலும் அவரது வீட்டிற்கு நான் செல்வது இதுதான் முதல்முறை. வீடு மிக அழகான ஃபர்னிச்சர்களால் நிரப்பட்டு சுத்தமாக  தோற்றமளித்தது.   “சார்ர்ர்ர்ர்….” என்றேன். உள்ளே தொலைதூரத்தில் யாரோ பேசும் ஒலி மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. மிசஸ் பிரசிடண்ட்டும் வீட்டில் இருப்பதற்கான கூறுகள் எதுவும் தென்படவில்லை. ஆக நானாகவே கொஞ்சம் முன்னேறி வீட்டினுள் சென்றேன்.

முதல் படுக்கை அறையில் சிதம்பரம் இல்லை. சுவரெங்கும் ரஜினி படங்கள் ஒட்டப்பட்டிருந்தன. பேஸ்கட் பால் உபகரணங்களும், கிரிக்கெட் பேட்டுகள் நிரம்பிக்கிடந்தன.  மூலையில் இருந்த ஒரு அலமாரியில் பதினெட்டு வயது மதிக்கத்தக்க சிறுவனின் புகைப்படம் மாலையிட்டு சாத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அருகில் சென்று பார்த்தேன். சிதம்பரத்தின் மகன் கார்த்தி மார்பளவு எடுக்கப்பட்டிருந்த அந்த புகைப்படத்தில் முகத்தை இறுக்கமாக வைத்திருந்தான்.  அவன் இறந்து ஐந்து வருடங்கள் என தேதி குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அதே அலமாரியின் கடைசி வரிசையில் ஓரிரு சட்டம் செய்யப்பட்ட புகைப்படங்கள் கிடத்தப்பட்டிருந்தன. அவற்றில் பழங்கால அரசியல்வாதிகளுடன் சிதம்பரம் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். அதிர்ச்சிக்குப் பழக்கப்பட்டிருந்த எனக்கு அந்த அறையில் இருந்து ஒரு அடி எடுத்து வைப்பதற்குள் தலை சுற்றியது. அடுத்த அறையில் சிதம்பரம் தொலைபேசியில் யாருடனோ சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார், “பிரசிடண்ட் பதவியை தூக்கி எறிஞ்சுட்டேன் தம்பி. அடுத்து மத்திய அமைச்சர் தான்”....

1 comment:

Selva said...

Yeno theriyavillai, intha President Chidambaram character-aga nadigar 'Thambi ramaiyya' en ninaivukku varuvathai thavirka mudiyavillai:) (neenga yarai manathil vaithu eluthineergalo)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...