Tuesday, July 17, 2012

இலங்கை, 1983 ஜூலை27! நினைவும் ஒப்பீடும்! ஈழமுரசு கட்டுரை!

பொதுவாகவே ஈழத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதை தமிழக மக்கள் திரிபுகளுக்கு பெயர் போன தமிழக ஊடகங்களின் வாயிலாக அறிந்துகொள்வதற்கு பிரம்மப்பிரயத்தனம் செய்ய வேண்யிருக்கும்! ஈழம் குறித்து தமிழக மக்களில் ஒவ்வொரு சாராரும் ஒவ்வொரு கருத்துக்களை வைத்திருக்கிறார்கள், அதில் கற்பனைக் கதைகளும் ஏராளம். அதுபற்றி எழுதவேண்டுமானால் தனிப்புத்தகமே எழுதலாம்! ஆனால் இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம் உலகத்தமிழர்களால் மறக்கமுடியாத 1983ஆம் ஆண்டின் ஜூலை மாதத்தில் இலங்கையில் நடத்தப்பட்ட இனப்படுகொலை சமயத்தில் நிலவிய தமிழக அரசியல் சூழ்நிலையையும், மக்களின் மனநிலையையும், தமிழகத்தில் நிகழ்ந்த எதிரொலி நிகழ்ச்சிகளையும், அரசியல் மாற்றங்களையும் நினைவுகூர்வதும், அதன் வாயிலாக ஒப்பீட்டு அடிப்படையில் சமகால தமிழக-ஈழஅரசியலை நோக்குவதும் ஆகும்.

2009 முள்ளிவாய்க்கல் படுகொலைகளின் போது க்ரிக்கெட் மேட்ச் பார்த்துக்கொண்டு பொழுதுபோக்காக அவ்வப்போது வருந்திய தமிழகத் தமிழர்கள் 1983ல் ஒப்பீட்டளவில் கொஞ்சம் தமிழுணர்வுடனே இருந்தார்கள் எனலாம். 1983ஆம் ஆண்டில் தமிழகத்தில் தமிழர் விரோதிகளான சோ, சுப்பிரமணியசுவாமி, இந்துராம் ஆகியோரும், தமிழர்களுக்கு எதிராக தமிழர்களையே மாற்றும் தினமலர், துக்ளக் போன்ற ஊடகங்களும் பெரும் செல்வாக்கைப் பெற்றிருக்கவில்லை. திராவிட இயக்கங்கள் வீரியத்துடன் செயல்பட்ட அக்காலத்தில் தமிழ்மக்கள் தமிழர்களுக்கே உரிய குணங்களோடு, இனப்பற்றோடு, மொழிப்பற்றோடு, யாருடைய மூளைச்சலவைக்கும் ஆட்படாமல் 'தமிழர்களாய்' வாழ்ந்த ஆண்டுகள் அவை. தமிழருக்கு எதிரான எந்த நிகழ்வும், அது இந்திய அளவிலானாலும், உலக அளவிலானாலும் தமிழ்மக்களை கொதிப்படையச் செய்த அந்த காலகட்டத்தில் தான்,  சிங்களக்கைதிகளும் இலங்கை ராணுவத்தினரும் இணைந்து 37க்கும் மேற்பட்ட நிராயுதபாணிகளான குட்டிமணி, ஜெகன் உள்ளிட்ட தமிழ்க்கைதிகளை கொழும்பு சிறைச்சாலையில் வைத்து கொடூரமான முறையில் கொலை செய்த செய்தி தமிழகத்தை வந்தடைந்தது.

செய்தி பரவிய சிலமணி நேரத்திலேயே தமிழகத்தின் ஈழ உணர்வாளர்கள் ஆங்காங்கே கடையடைப்பு, தீவைப்பு போன்ற செயல்களில் ஈடுபடத் துவங்கியிருந்தார்கள். ஒவ்வொரு நிமிடமும் பதற்றம் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது. ஒரு மாநிலத்தில் சட்டம் ஒழுங்கு சீர்குலையத் தொடங்கினாலே, அதுவும் மத்தியில் கூட்டணியில் அல்லாத வேறு கட்சி ஆட்சியில் இருந்தால் அந்த குறிப்பிட்ட மாநில அரசுக்கு எந்நேரமும் ஆபத்துதான்! அதுவும் இந்திராகாந்தி போன்ற தடாலடி பிரதமர் இருக்கும்போது மாநில அரசின் தர்மசங்கடத்தை கேட்கவும் வேண்டுமா? தமிழகத்தில் நிலைமை தீவிரமடைவதை உணர்ந்த ஈழ ஆதரவாளரும் அப்போதைய தமிழக முதல்வருமான அமரர் எம்.ஜி.ஆர், பிரதமர் இந்திராகாந்திக்கு இலங்கை நிலவரத்தை விளக்கியும், உடனடி நவடிக்கை எடுக்கக்கோரியும் அவசரமாக ஒரு தந்தி அனுப்பினார். அதில், "இலங்கையில் சிங்களவெறியர்களும், சிங்கள ராணுவமும் இலங்கைத் தமிழர்களை இரக்கமற்றமுறையில் கொல்வது, கலவரம் விளைவிப்பது போன்ற செய்திகள் இலங்கையிலிருந்து வந்துகொண்டிருக்கின்றன. அவை பெரிதும் கவலை அளிப்பதாக இருக்கின்றன. இலங்கை ராணுவத்தின் இதுபோன்ற செயல்கள் இங்குள்ள மக்கள் மத்தியில் ஆத்திரத்தையும் கடுமையான கொதிப்பையும் ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. ஆகவே இலங்கைத் தமிழர்களை சிங்களவெறியர்களிடமிருந்து காப்பாற்ற தக்க நடவடிக்கை எடுக்கும்படி கேட்டுக்கொள்கிறேன். மேலும் இதுபோன்ற பயங்கரவாத செயல்களை உலகநாடுகள் அறியும் வண்ணம் இந்த பிரச்சினையை ஐ.நாவில் எழுப்பி நீங்கள் நடவடிக்கை எடுத்தால் நான் அதற்காக மிகுந்த நன்றியுடையவன் ஆவேன்" என்று தெரிவித்திருந்தார்.

இதைத் தொடர்ந்து தமிழர்கள் படுகொலை செய்யப்படுவதைக் கண்டித்து முதல்வர் எம்.ஜி.ஆர் சார்பில் தமிழ்நாட்டில் ஆகஸ்டு 2ஆம் தேதி முழு பந்த் அறிவிக்கப்பட்டது. அரசு அலுவலகங்கள், கடைகள் என சகலமும் மூடப்பட்டன. பொதுமக்களின் முழு ஒத்துழைப்புடன் நடைபெற்ற இந்த 'பந்த்'தில் ஆச்சரியமான, அனைவரையும் வியப்புக்குள்ளாக்கிய ஒரு விஷயம் நடந்தது. இந்திய அரசியல் வரலாற்றில் முதல்முறையாக மாநில அரசின் 'பந்த்'தில் மத்திய அரசும் பங்குகொண்டது! இதில் நாம் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால் 1980ல் நடந்த பாராளுமன்றத் தேர்தலில் காங்கிரஸ்-திமுக கூட்டணி அமோக வெற்றி பெற்று மத்தியில் இந்திராகாந்தி பிரதமர் ஆனார். மேலும் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் இந்திராகாந்தி அதிரடியாக கலைத்த ஒன்பது மாநில அரசுகளில் எம்.ஜி.ஆரின் அதிமுக அரசும் ஒன்று. ஆட்சிக் கலைப்புக்குப் பின் நடந்த சட்டசபைத் தேர்தலிலும் திமுக-காங்கிரஸ் கூட்டணியே தொடர்ந்தாலும் அதில் பாராளுமன்ற தேர்தல் முடிவுகளுக்கு மாறாக அதிமுக பெரும் வெற்றி பெற்றது. இலங்கைப் படுகொலை தொடர்பான 'பந்த்' விஷயத்தில் மத்திய அரசு எம்.ஜி.ஆருக்கு முழு ஆதரவு கொடுத்ததை வருங்காலத்தில் காங்கிரஸ் அதிமுகவுடன் இணக்கமான ஒரு கூட்டணி அமைக்க முயன்றதன் எதிரொலியாகவே நாம் கருதவேண்டியிருக்கிறது. வெகு சமீபத்தில் தன் ஆட்சியைக் கலைத்திருந்தாலுமே கூட காங்கிரஸ் அரசுடன் எம்ஜிஆர் இணக்கமாகவே இருந்தார்.  

வெற்றிகரமாக முடிந்த 'பந்த்'தைத் தொடர்ந்து இலங்கைக்கு இந்திராகாந்தி விடுத்த எச்சரிக்கையில், "இலங்கை சம்வங்களைப் பார்த்துக்கொண்டு இந்தியா அமைதியாக இருக்காது. அங்கு நடப்பது இலங்கை உள்நாட்டுப் பிரச்சினை என்றாலும் அதில் இந்திய சுற்றுலா பயணிகளும் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள்." என்று தெரிவித்திருந்தார். மத்திய அரசின் இலங்கை ஆதரவுப் போக்கு அப்போதே தொடங்கிவிட்டதை தான் இந்த அறிக்கை நமக்குக் காட்டுகிறது. இனப்படுகொலையை கண்டித்திருக்க வேண்டிய கண்டன அறிக்கை சுற்றுலாப்பயணிகள் கொல்லப்பட்டதற்கான கண்டனமாக வெளிப்பட்டது.   

ஏற்கனவே கொந்தளிப்பில் இருந்த தமிழ் மக்களுக்கும், திமுக போன்ற ஈழ ஆதரவு கட்சிகளுக்கும் இந்த கண்துடைப்பு கண்டனம் கடுங்கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. காங்கிரஸ் கூட்டணியில் அங்கம் வகித்தாலுமே கூட மத்திய அரசின் இந்த மெத்தனப்போக்கைக் கண்டித்து ஆகஸ்டு 5ஆம் தேதி ரயில் நிறுத்தப்போராட்டம் நடத்தப்போவதாக திமுக தலைவர் கலைஞர் அறிவித்தார். எம்.ஜி.ஆர் போராட்டத்தைக் கைவிடுமாறு வேண்டியும் கலைஞர் அதை ஏற்க மறுக்க, பின் எம்ஜிஆர் மத்திய அரசை வேண்டி அன்று ஒருநாள் மட்டும் ரயில்களை நிறுத்தச் சொன்னார். அவர் கோரிக்கையை ஏற்று ஆகஸ்டு 5ஆம் தேதி காலை 6மணிமுதல் இரவு 8மணிவரை தமிழகத்தில் ரயில் போக்குவரத்து அனைத்தும் மத்திய அரசால் ரத்து செய்யப்பட்டது. இவ்விஷயத்தின் போது கிட்டத்தட்ட அதிமுகவும் காங்கிரசும் தான் கூட்டணிக் கட்சிகள் என்பது போன்ற தோற்றமே பொதுமக்களிடையே ஏற்பட்டது. (1984ல் ஜெயலலிதா எம்.பியாக்கப்பட்ட போது அவர் இந்திராவை சந்தித்து ஆசி பெற்றதை இவ்விடத்தில் நினைவு கூர்தல் அவசியம்.) ஒருவழியாக திமுகவின் போராட்டத்தை நடைபெறவிடாமல் எம்.ஜி.ஆர் வெற்றிகரமாக மத்திய அரசின் உதவியுடன் தடுத்தார். தமிழக ஆட்சியாளர்கள் என்னதான் ஈழ ஆதரவாளர்களாக இருந்தாலும் கூட அவர்கள் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்துக்கு கட்டுப்பட்ட ஆட்சியாளர்களாக, போராட்டங்களுக்கு எதிரானவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள் என்பதற்கும் இந்த சம்பவம் ஒரு உதாரணம். தியாகி முத்துக்குமார் மரணத்தின் போது போராட்டங்களைத் தடுக்க அப்போதைய திமுக அரசு கடைபிடித்ததும் இதே போக்கைதான். எந்தக் கட்சியாய் ஆனாலும் எதிர்க்கட்சியாய் இருக்கும்போதுதான் போராட்டகுணம் துளிர்க்கும், ஆளுங்கட்சியாக இருக்கும்போது வாடிவிடும்! காலம்காலமாக நடைமுறை இதுதான். என்ன செய்வது, இந்திய மத்திய அரசின் அதிகாரம் அப்படி! நினைத்தால் அடுத்த நொடி கலைப்புதான்.

மாநில, மத்திய அரசுகளின் இந்த கூட்டுச்செயலுக்குப்பின் திமுக பொதுக்குழு என்ன செய்வது என கலந்தாலோசித்து ஒரு அதிரடி முடிவை எடுத்தது. பாராளுமன்றத்தில் இலங்கைக்கு எதிரான கண்டன தீர்மானத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும் என வலியுறுத்தி திமுக எம்.பிக்களான வைகோவும், எல்.கணேசனும் (அப்போது வைகோ திமுக சார்பாக டெல்லியில் சுழன்ற போர்வாள்) மேற்கொண்டிருந்த உண்ணாநோன்பை மத்திய அரசு கண்டுகொள்வதாக இல்லை. மேலும் எத்தனையோ நாடுகளின் பிரச்சினைகளை ஐநாவில் எழுப்பிய இந்திய அரசு இலங்கைப் பிரச்சினையை ஐநாவில் எழுப்பவேண்டும் என எழுந்த எண்ணற்ற கோரிக்கைகளை ஏற்க மறுத்து மெளனம் சாதித்தது. இந்திய வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் நரசிம்மராவ் இலங்கை சென்றபோது அங்கிருக்கும் தமிழர் தலைவர்களை அவர் சந்திக்க இயலாத சூழ்நிலையும், அதே நேரத்தில் இலங்கை அதிபர் ஜெயவர்த்தனாவின் சகோதரர் இங்கு வந்து நிலைமைகளை விளக்கும் சூழ்நிலையும் ஏற்பட்டிருந்ததேயொழிய அங்கிருக்கும் தமிழர் தலைவர்களிடம் கருத்துக் கேட்க மத்திய அரசோ மாநில அரசோ தயாராக இல்லை. இதையெல்லாம் தங்கள் அறிக்கையில் குறிப்பிட்டு குற்றம் சாட்டிய திமுக தலைவர் கலைஞரும், பொதுச்செயலாளர் அன்பழகனும் தத்தமது சட்டமன்ற உறுப்பினர் பதவியை ஆகஸ்டு 10ஆம் தேதி அதிரடியாக ராஜினாமா செய்தனர். தமிழ் இனப்படுகொலை குறித்து மத்திய அரசு குறைந்தபட்ச கண்டனம் கூட தெரிவிக்கவில்லையென்றும் (மத்திய அரசு வெளியிட்ட அறிக்கையில் இந்திய சுற்றுலாப்பயணிகள் குறித்த கவலைதான் இருந்ததேயொழிய ஈழத்தமிழர்கள் பற்றிய அக்கறை இல்லை என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும்) அந்த அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

எரிகிற தீயில் எண்ணை ஊற்றும் விதமாக, இலங்கைப் படுகொலைகளை கண்டித்து நெடுமாறன் ஏற்பாடு செய்திருந்த தியாகப்பயணத்தில் பங்கேற்போரை இந்திய அரசு பாதியிலேயே தடுத்துவிடும் என்று ஏளனமாக அப்போதைய இலங்கை அதிபர் ஜெயவர்த்தனா தன் அறிக்கையில் தெரிவித்திருந்தார். (இதுகுறித்தும் கலைஞர்-அன்பழகன் கூட்டறிக்கையில் கண்டனம் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது) 2009ல் நடந்த இனப்படுகொலையின் போது தமிழக அரசியல்வாதிகளை கோமாளிகள் என்றும் இந்தியாவின் ஆதரவு தங்களுக்கு எப்போதும் உண்டு என்றும் ராஜபக்சே உள்ளிட்ட சிங்கள அரசியல்வாதிகள் அறிக்கைமேல் அறிக்கையாக விடுத்ததை நாம் நினைவுபடுத்திப் பார்ப்பது அவசியம்! ஆரம்பகாலம்தொட்டே இந்திய அரசு இலங்கையின் சொல்படி நடந்துவந்திருக்கிறதேயொழிய சுயமாகவோ, மக்கள் நலனில் அக்கறை கொண்டோ முடிவெடுத்ததாகத் தெரியவில்லை. வட இந்தியர்களுக்கும் சிங்களர்களுக்கும் இன ரீதியாக இருக்கும் வரலாற்றுத் தொடர்பும் இதற்குக் காரணம் எனலாம். வட இந்தியர்கள் வரலாற்று ரீதியாக தமிழினத்தைவிட சிங்கள இனத்திற்கு நெருக்கமானவர்கள்! நிலைமை இப்படியிருக்க இந்திய அரசிடம் வேறென்ன எதிர்பார்க்கமுடியும்?

கலைஞரின் ராஜினாமாவுக்கு சில நாட்களுக்கு முன்பாக அதாவது ஆகஸ்டு 7ஆம் தேதி நெடுமாறன் ஏற்கனவே அறிவித்தபடி திமுகவின் முழு ஆதரவுடன் தியாகப்பயணமாக இலங்கைக்கு செல்ல மதுரையில் இருந்து புறப்பட்டார். அவருடன் குன்றக்குடி அடிகளாரும், குமரி அனந்தனும் இருந்தனர். நெடுமாறன் குழுவினர் படகில் ஏறும்வரை காத்திருந்த தமிழக போலீசார் படகில் ஏறி பத்து மீட்டர் பயணப்பட்டவுடன் மோட்டர் படகில் சென்று அவர்களை கரைக்கு அழைத்துவந்தனர். நெடுமாறனின் படகின் பின்னே நீந்திச்செல்ல முயன்ற 200 தமிழர்களும் கைது செய்யப்பட்டு கரையில் விடுவிக்கப்பட்டனர். அதாவது இலங்கை அதிபர் ஜெயவர்த்தனே சொன்னதைப் போலவே தான் நடந்தது!! இந்த சம்பவத்தைப் பற்றி அறிந்தபோது எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியமே ஏற்ப்பட்டது. எவ்வளவு துணிச்சலான, உயிரைப் பற்றி கவலைப்படாத எதிர்வினை! 2009ல் சட்டக்கல்லூரிகளுக்கு தமிழக அரசு விடுமுறை விட்டதால் எங்களால் போராட முடியவில்லை எனச் சொன்ன 'தமிழக நவயுக போராளிகள்' எங்கே, நீந்திச்சென்ற இவர்கள் எங்கே!!! கரைக்கு நெடுமாறனை அழைத்துவந்த காவல்துறை இலங்கையில் இருந்து தமிழ்த்தலைவர் அமிர்தலிங்கம் அனுப்பியிருந்த கடிதத்தை நெடுமாறனிடம் கொடுத்தனர். அதில் போராட்டத்தைக் கைவிடுமாறு அவர் கேட்டிருந்தார். அதன் பின்புதான் கூட்டம் கலைந்து சென்றது.

ஒருவழியாக தமிழகத்தில் பதற்றம் தணிந்தபின் இலங்கையில் இருந்து தப்பித்து தமிழகம் வந்துசேர்ந்த குட்டிமணியின் மனைவி ராஜரூபராணிக்கு எம்.ஜி.ஆர் அரசு அனைத்து உதவிகளையும் செய்தது. அவர்கள் வசிக்க வீடு ஒதுக்கப்பட்டு, மாதம் 1000ரூபாய் உதவித்தொகையும் வழங்கப்பட்டது. அவர்களின் குழந்தைகள் இலவசமாக பள்ளியில் படிக்கவும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. அதுமட்டுமல்லாது அவர்கள் கோரிக்கையை ஏற்று அதன்படி படிப்புக்காக அதுவரை அவர்கள் செலவழித்திருந்த 7500ரூபாயும் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டது.

தமிழக ஆட்சியாளர்கள் என்றுமே மத்திய அரசுக்கு கட்டுப்பட்டவர்கள்தான் என்பதற்கு 1983 ஜூலை அரசியல்நிகழ்வுகள் ஒரு உதாரணம். மத்திய அரசின் மூலம் எம்.ஜி.ஆரின் கைகள் கட்டப்பட்டிருந்ததேயொழிய அவர் மறைமுகமாக புலிகளுக்கு உதவியதை நாம் மறுக்கமுடியாது. இப்படிப்பட்ட, ஈழத்தின்பால் பெரும் அக்கறைகொண்ட தலைவருக்குப் பின் அதிமுக தலைவராக ஆன ஜெயலலிதா தான் விடுதலைப்புலிகளுக்கு எதிரான தீர்மானத்தை முன்மொழிந்து விடுதலைப் புலிகளுக்கு இந்தியாவில் தடைவர முக்கிய காரணமாக இருந்தவர் என்பதும், அதை எதிர்த்து எம்.ஜி.ஆரின் விசுவாசமான தொண்டர்கள் யாருமே இதுவரைக்கும் வாய் திறக்கவில்லை என்பதும் காலம் நிகழ்த்திய ஆச்சரியமான கொடுமை!

Monday, July 16, 2012

பில்லா2 மொக்கையா? இல்லையா?

இந்தியால வெளிவந்திருக்க முதல் prequel படம் பில்லா2! "நாம் வாழனும்னா யார வேணாலும், எத்தனபேர வேணாலும் கொல்லலாம்"ங்குற டயலாக் தான் பில்லா2வோட கரு-கதை-திரைக்கதை-வசனம் எல்லாமே! முதல்ல மைனஸ் எல்லாம் வரிசையா சொல்லிறேன். ஒன்னுமே இல்லாம அகதியா வர்ற பில்லா கொடூர-கோடீஸ்வர டான் ஆகுறதுதான் ஒன்லைன்! கதைனு ஒன்னுமே இல்ல. திரைக்கதை இருக்கு, ஆனா பயங்கர மட்டம், அதாவது எந்த ஏற்ற இறக்கமும் இல்லாத ஃப்ளாட் (மட்டம்) திரைக்கதை! எந்த காட்சியும் மனசுல பதியிற மாதிரி இல்ல, சீட் நுனிக்கு வரவைக்கிற மாதிரி இடைவேளை காட்சி கூட கிடையாது! ரெண்டு மெயின் வில்லன்கள், 100க்கும் மேற்ப்பட்ட சைடு வில்லன்கள், பல துப்பாக்கிகள், ரெண்டு ஹீரோயின்கள், 200கொலைகள்.. இதையெல்லாம் கலந்து கட்டி 'Plot' அமைச்சு ஒருமாதிரியா ஒரு படத்த ரெடி பண்ணிருக்காங்க. படம் எங்கயுமே ஏத்த இறக்கமில்லாம ஒரே சீரா போறது செம கடுப்பு. ட்விஸ்ட், டர்ன் ஒரு சீன்ல கூட இல்ல. ஆரம்பத்துல பஞ்ச் வசனங்கள் நல்லா இருந்தாலும் அஜித் பேசுற எல்லாமே பஞ்ச் வசனமா இருக்குறது ஓவரு! ஒரு மனுசன் எப்ப பாத்தாலும் பஞ்சாவேவா பேசுவான்!?

இயக்குனர் சக்ரி டொலெட்டி தேறுவதற்கான வாய்ப்பு சுத்தமா இல்ல. புது டெக்னாலஜி தெரிஞ்சு அதை உபயோகிக்க தெரிஞ்சா மட்டுமே நல்ல இயக்குனர்னு அர்த்தமில்ல. திரைக்கதையை படிக்கிறப்பயே ஏற்ற-இறக்கம், முடிச்சுக்கள் இல்லாம இவ்ளோ flatஆ இருக்கேனு தோணிருக்கவேணாமா? பில்லாங்குற புத்திசாலியான கேரக்டரை மூளையவே உபயோகிக்கவே விடாம, வெறும் சீரியல் கில்லர் மாதிரி காமிச்சிருக்கிறது படு அபத்தம். ஒரு ஹீரோயின் ப்ரூனா அப்துல்லா ஃப்ராடுனு
பில்லா கண்டுபுடிக்காமயே இருக்குறதெல்லாம் படுமொக்கை! எவ்ளவோ நல்ல ட்விஸ்ட் காட்சிகளை வச்சிருக்கலாம்! ஆனா அப்படி ஒன்னுமே இல்ல. பயங்கர ரேஞ்ச்ல ஆக்சன் படம்னு முடிவு பண்ணிட்டு அதுல போயி அக்கா பொண்ணு, மாமா மேல ஒரு தலை காதல்னு மொக்கைய போடுறதுக்கெல்லாம் எப்படி இயக்குனருக்கு மனசு வந்துச்சுன்னே தெரில! பேசாம பார்வதி ஓமனக்குட்டன் கேரக்டரை அஜீத் தங்கச்சியா காட்டிருக்கலாம். இந்தியால இருக்க அஜித், க்ளைமாக்ஸ்ல திடீர்னு பொரேவியா நாட்ல இருக்க வில்லன் ஃபேக்டரில துப்பாக்கியோட ஓடுறதெல்லாம் இயக்குனரோட உச்சக்கட்ட சரக்கின்மை! சுத்தமா கற்பனைங்குற சரக்கு இல்ல! சக்ரி டொலெட்டி கமலுக்கு ஒப்புக்குச்சப்பாணி இயக்குனரா இருக்கத்தான் லாயக்குனு படுது! ஆனா ஒரு ஆக்சன் படத்த குத்துப்பாட்டு, காமடினு கண்டத சொருகாம முழு ஆக்சன் படமா மட்டும் எடுக்க முயற்சி பண்ணதுக்காக மட்டும் இயக்குனர பாராட்டலாம்.
இப்படி எக்கச்சக்க ஓட்டைங்க படத்துல இருக்கு. ஆனா ஒரே ஒரு பெரிய துணியை வச்சு எல்லா ஓட்டையையும் அடைச்சிட்டாங்க! அந்த துணி பேரு அஜீத்!

பொதுவா கமல் நடிக்கிற படத்துல ஒவ்வொரு ஃப்ரேம்லயும் கமல் ஆக்கிரமிச்சிருப்பார். எங்க பாத்தாலும் கமல் கமல் கமல்னு இருக்கும். அது சில நேரம் நல்லாருக்கும், சில நேரம் பயங்கர எரிச்சலா இருக்கும். அந்த பாணி இப்ப தெரிஞ்சோ தெரியாமயோ அஜீத்கிட்ட வந்திருக்கு. ஆனா கொஞ்சம் கூட எரிச்சலா இல்லாம மங்காத்தா, பில்லா2னு அடுத்தடுத்து அந்த ஃபார்முலா செமயா வொர்க்கவுட் ஆகுது! அதுக்கு முழு காரணம் அஜீத்தோட அலட்டல் இல்லாத 'subtle' நடிப்பு! சின்னதா ஒரு பார்வை, லேசான கழுத்தசைப்பு அவ்ளோதான்.  ஸ்டைலா நடிக்கிறேன்னு இடுப்புல கைய வச்சுக்கிட்டு, வில்லனுக்கு உம்மா கொடுக்குற மாதிரி நெருக்கமா போயி "மந்திரினு பாக்கமாட்டேன், முந்திரினு நக்க மாட்டேன்"னு உளறி கழுத்தறுக்காம, இயல்பாவே தனக்கு ஸ்டைல் இருக்குனு சின்ன சின்ன அசைவுகள்லயே அலட்டல் இல்லாம சொல்லிறாரு அஜித்.

அஜித்துங்குற ஆளு ஒரு நடிகன்ங்குறத தாண்டி ஒரு தமிழ்சினிமாவுக்கு புது phenomenon. அரசியல்வாதி வில்லன், "எனக்காக லட்சம் பேரு வருவாங்க"னு ஹீரோகிட்ட சொல்றப்ப வழக்கமா நம்ம மாஸ் ஹீரோக்கள் என்ன பண்ணுவாங்க? கேமிராவ பாத்து, "எனக்காக கோடி பேரு வருவாங்கடா"னு தான சொல்வாங்க. ஆனா அஜித் கூலா "அவங்கள்ளாம் ஓட்டுதான் போடுவாங்க. உயிரக் கொடுக்க மாட்டாங்க"னு சொல்றாரு! தமிழ்சினிமாக்கு மக்களை ஏமாத்தாத, ரசிகர்மன்றம் இல்லாத, பேருக்கு முன்னாடி பட்டம் போட்டுக்காத இந்த மாதிரி நேர்மையான ஆக்சன் ஹீரோக்கள் தான் தேவை. இதத்தான் புது phenomenonனு சொல்றேன். வசன உச்சரிப்புல ஒரு காலத்துல அஜீத்துக்கு இருந்த பிரச்சினை இப்ப சுத்தமா இல்ல. "ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு நிமிசமும்"னு பேசுறப்ப அதிருது! ஆனா பில்லா2, பில்லா1க்கு முன்னாடி நடக்குற கதை. இந்த படத்துக்கு கொஞ்சம் ஒல்லியாகியிருக்கலாம். ஆனா அது ஒன்னும் பெருசா உறுத்தல. திரையுலகத்துல ஒரு உச்சக்கட்ட இடத்துக்கு போனதுக்கு அப்புறமும், உடம்பு பூரம் அத்தன காயம் பட்டதுக்கு அப்புறமும் ஹெலிகாப்டர்லலாம் தொங்கி சண்டை போடனும்னு என்ன தேவை இவருக்கு? தரைல நின்னபடி மிதிச்சாலே வில்லன் எண்பதடி பறக்குற ஆக்சன் ஹீரோக்கள் மத்தில இவர என்ன சொல்றதுனு தெரில! 'ஆக்சன் ஹீரோ' அப்படிங்குற இடத்தை மத்தவங்க மாதிரி டூப் போட்டு ஜிம்மிக் பண்ணி வாங்கல, கஷ்டப்பட்டு சம்பாதிச்சிருக்காரு! அசாதாரண உழைப்பு, ஈடுபாடு.

படத்துல இன்னொரு ஹீரோ யுவன். தேவையில்லாம பாட்டு வைக்கனுமேனு வலுக்கட்டாயமா வைக்கிறதுக்கு பதிலா OSTயாவே சிடி ரிலீஸ் பண்ணலாம். பின்ணணி இசை அட்டகாசம். காமிராவும் அருமை. காமிக்ஸ் மாதிரி வர்ற ''மிருகம்'' பாட்டுல ஒளிப்பதிவு சூப்பர். படத்த தாராளமா பாக்கலாம். போர் அடிக்காது ஆனா அதே நேரம் விறுவிறுப்பும் இருக்காது. சண்டை காட்சியெல்லாம் ரொம்ப அருமை. எல்லாத்துக்கும் மேல அஜீத் மீண்டும் ஃபுல் ஃபார்ம்ல இருக்காரு! அதுக்காகவே பாக்கலாம்!  அப்புறம் இன்னொரு விசயம், தயவுசெஞ்சு அஜீத்தை இனிமே விஜய் கூட எல்லாம் கம்பேர் பண்ணாதீங்க! பண்றதுக்கு முன்னாடி விஜய் அதுக்கு தகுதியானு பத்து தடவ யோசிச்சுக்கங்க!  :-)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...