Monday, January 31, 2011

போலித் தமிழ்த்தேசியவாதிகளே.. என்னதான் செய்கிறீர்கள்!?


(கீற்று தளத்தில் வெளியான கட்டுரை இது. இங்கே அதன் unedited versionஐ பதிந்திருக்கிறேன்.)

 இளைஞர்களிடையே, குறிப்பாக இணையத்தில் தமிழ் பற்றுடன் வளையவரும் இளைஞர்களிடையே மிக அதிகமாக பரப்பப்பட்டு வரும் சொல் ‘தமிழ் தேசியம்’! ஒரு காலத்தில் பழ.நெடுமாறன் போன்றோர் மட்டுமே ‘தனித் தமிழ் தேசியத்தை’ முன்வைத்தபோது, அத்தமிழ் தேசியமானது கிட்டத்தட்ட ஒரு தீவிரவாதம் (பயங்கரவாதம்) என்றே வெகுஜன ஊடகங்களாலும், சராசரி மக்களாலும் பார்க்கப்பட்டு, ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு கொள்கையாகவே, புரட்சியாகவே இருந்தது. இப்படியாகப் பார்க்கப்பட்ட ஒரு கொள்கையை நிறைவேற்ற அல்லது நடைமுறைப்படுத்த தற்போதைய தமிழ் தேசியவாதிகள் என்ன செய்கிறார்கள் எனப் பார்க்கும் கடமை, 'தமிழ் தேசியம், தமிழ் தேசியம்' என்ற அவர்களின் முழக்கத்தை தினமும் காதுகளில் ஏற்றிக் கொள்ளும் நமக்கு இருக்கிறது!

தமிழீழப் போராட்டத்தின் தற்காலிகத் தோல்விக்குப் பின்னர், தமிழகத்தில் ‘தமிழ் தேசியத்தை’ முன்னெடுத்திருப்போரான நாம் தமிழர் இயக்கத்திற்கு, அக்கொள்கையை கடைசி குடிமகன் வரை சென்று சேர்த்த பெருமை உண்டு. அதுவரையிலும் தீவிரவாதமாய் சித்தரிக்கப்பட்ட ஒரு சொல், கடைசி குடிமகன் காதிலும் கொள்கையாய் சென்று சேர்ந்ததின் பின்புலத்திலும் சீமானே தனியொரு ஆளாக கம்பீரமாய் நிற்கிறார். அதேபோல் தைரியமாக, தனிமனிதனாக அரசுக்கு எதிராக செயல்பட்டும், பேசியும், துணிவாய் எதிர்த்து சிறை சென்ற அவரின் தைரியத்தையும் நாம் கண்டிப்பாய் பாராட்டவே வேண்டும்.

சீமானுடன் முன்பிருந்த தமிழ் உணர்வாளர்களை, அவர் அருகில் தற்போது நெருங்க விடாமல், ஒரு 'கும்பல்' அவரைச் சுற்றி அரசியல் நடத்திக்கொண்டிருப்பதாகவே தகவல்கள் வருகின்றன. அதனாலேயே முன்பிருந்த உணர்வுக்கு மாறாய். முன்னுக்குப் பின் முரணான முடிவுகளை அவர் எடுப்பதாகவும் தகவல்கள் கசிகின்றன! அது நமக்குத் தேவையில்லை! அதனால் அந்தக் கட்சியின் தலைவர் சீமான் தான், அதனாலேயே அக்கட்சியின் செயல்பாடுகளை சீமானின் செயல்பாடுகளாகவும், சீமானின் செயல்பாடுகளை கட்சியின் செயல்பாடுகளாகவும் நாம் விமர்சிக்க வேண்டிய தேவையும் இருக்கிறது.

அந்தக் கும்பல் அவர் பின் கூடிய பின்பு, அவர்கள் நடத்தும் கட்சியின் அரசியல் நிலைப்பாடும், 'அவர்கள்' முன்வைக்கும் தெளிவற்ற தமிழ்தேசியமும் அவர்கள் கொள்கைப் பிடிப்பின் மீது பலத்த சந்தேகத்தையும், தமிழ்தேசியம்-தீவிரவாதம் என்று இருந்தது மாறி, இன்னும் மோசமாய், ஒரு கேலிப்பொருளாய் ஆகிவிடுமோ என்ற அச்சத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது!

நாம் தமிழர் கட்சி உண்மையில் 'தமிழ் தேசிய'த்தை முன்மொழிபவர்களாய் இருந்தால் அவர்களும் அவர்களை இன்னும் நம்பி, தமிழ் தேசியம் 'இதோ வந்துவிடும், அதோ வந்துவிடும்' என்று நம்பும் 'வெகுசில' உண்மையான உணர்வுள்ள இளைஞர்களும் ஒன்றை தெளிவாய்ப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தமிழ் தேசியம் என்பது ஆட்சியாளர்களை எதிர்த்துப் பெறக் கூடிய ஒன்றல்ல. தமிழ் தேசியம் என்பது ஆட்சியாளர்களையும் கூட ஆட்சி செய்யும் 'இந்திய அரசியல் அமைப்பு'ச் சட்டத்தை எதிர்த்து பெறப்படவேண்டியதே ஆகும். அதாவது தமிழ் தேசியத்தின் உண்மையான எதிரி கலைஞரோ, ஜெயலலிதாவோ, சோனியாவோ அல்ல. அது இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டம்! இதை இன்னும் சற்று தெளிவாய் விளக்க வேண்டுமென்றால் இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் எழுதப்பட்ட பின்புலத்தைப் பார்க்க வேண்டும்!

இரண்டு வகையாக ஒரு நாட்டின் சட்டத்தைச் சொல்வார்கள். எப்போதுமே அடிமைத்தனத்தையே சந்தித்திராத இங்கிலாந்து போன்ற நாடுகள் தங்கள் சட்டங்களை 'Flexible constitution' (நெகிழும் சட்டம்) ஆக வைத்திருக்கின்றன. இது போன்ற நாடுகளில் சட்டத்திருத்தங்கள் செய்ய ரொம்ப மெனக்கெட வேண்டாம். அடிமைத் தனத்தைச் சந்தித்து, போராட்டத்தால் விடுதலை பெற்ற அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள், இனி உள்நாட்டுப் பிரச்சினைகளும், போராட்டங்களும் வெடிக்கவே கூடாது என்பதற்காக தங்கள் சட்டங்களை 'Rigid constitution' (நெகிழா சட்டம்) ஆக வைத்திருக்கின்றன! இந்நாடுகளில் சட்டத்திருத்தங்கள் என்பது மகாப்போராட்டம்! சாதாரணமாக தனிமனித சுதந்திரம் சம்பந்தப்பட்ட 'ஓரினச் சேர்க்கை' பிரச்சினைக்கு சட்டத்திருத்தம் செய்யவே அம்மக்கள் 'ஓரினச்சேர்க்கை' பிரச்சினைக்கே அம்மக்கள் எவ்வளவு போராடினார்கள் என்பதே இதற்கு நல்ல உதாரணம்!

ஆனால் இந்தியா இந்த இரண்டிலுமே சேராமல், 'பகுதி நெகிழா-பகுதி நெகிழும்' சட்டத்தை தன்னகத்தே கொண்டுள்ள ஒரு நாடு. அதாவது ஒன்றுக்கும் உதவாத சட்ட திருத்தங்களை எல்லாம் சுலபமாக கொண்டு வரமுடியும். ஆனால் மாநிலத்தைப் பிரிப்பது, சுயாட்சி, இனவிடுதலை போன்ற மிகமுக்கிய விஷயங்கள் சம்பந்தப்பட்ட சட்ட திருத்தங்களை எப்பாடுபட்டாலும் கொண்டு வரவே முடியாது! ஒருவேளை முயன்றால், அது இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்துக்கு எதிரானதாகிவிடும். உடனே அந்தப் போராளி தீவிரவாதி எனக் கொல்லப்படுவான் அல்லது சிறைதான்!  அவசர நிலை பிரகடனம் செய்யக் கூட அதிகாரம் இருக்கும் இந்திய ஜனாதிபதியை ஒரே ஒரு விஷயத்திற்காக மட்டும்தான் பதவி இறக்கம் செய்ய முடியும். அவர் இந்திய அரசியல் சட்டத்திற்கு புறம்பாக செயல்பட்டால் மட்டுமே! இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் அவ்வளவு மகாபலம் பொருந்தியது என்பதற்கு இதுவே சான்று.

 தங்கள் முன் இருக்கும் இத்தகைய பலம் பொருந்திய எதிரியை வீழ்த்த தமிழ் தேசியவாதிகள் என்னவெல்லாம் செய்யவேண்டியிருக்கும், ஆனால் நம்மிடையே உணர்வாளர்கள் என்ற போர்வையில் உலா வரும் அவர்கள் இப்போது என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

எதற்கும் அடங்காமல் இருப்பதற்கு சக்தியுடையதாய் இருந்த தங்கள் 'இயக்கத்தை', சட்டத்துக்குக் கட்டுப்பட்ட கட்சியாய் மாற்றுகிறார்கள். மாற்றியதும் அல்லாமல் 'ஒரு' கூட்டணிக்கு தங்கள் ஆதரவு எனச் சொல்கிறார்கள். பின் பத்தே நாளில் 'இல்லை'யெனக் கதறி வேறு ஒரு விளக்கமளிக்கிறார்கள். இவர்களா சகலபலமும் பொருந்திய ஜனாதிபதியின், பிரதமரின் கழுத்தையே நெறிக்க வல்லமை பொருந்திய இந்திய சட்டங்களை எதிர்த்து தமிழ் தேசியம் வாங்கப் போகிறார்கள். அதிமுக வில் எப்படி சம்பந்தமேயில்லாமல் 'திராவிடம்' ஒட்டிக் கொண்டிருக்கிறதோ, அதுபோல் தான் இவர்கள் மேல் இன்னும் 'தமிழ் தேசியவாதிகள்' சாயம் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது!

இவர்கள் ஏன் இன்னும் தமிழ் தேசியவாதிகள் போல தங்களைக் காட்டிக்கொள்கிறார்கள்? வெளிப்படையாய் இந்திய அரசியல் அமைப்புக்கு உட்பட்டு இயங்கும் தமிழக அரசியல்வாதிகளாகவே தங்களைக் காட்டிக் கொள்ளலாமே! இதற்கும் ஒரு ஊரறிந்த ரகசிய பதில் உண்டு.

அவர்கள் கூட்டிய கூட்டம் எல்லாம், நமக்கு சிங்களன் எதிரி என ஆரம்பித்து, பின் மெதுவாக தெலுங்கன், மலையாளத்தான், கன்னடத்தான் ஆகியோர் எல்லாருமே நம் எதிரிகள் என்பதை ஒரு சுற்று சுற்றி, கடைசியில் பெரியார் முன்வைத்த திராவிடம் தான் நம் முழுமுதற் எதிரி, அதனால் தான் நாசமாய்ப் போனோம், என உணர்ச்சிகரமாய் உரையை முடித்து கூட்டிய கூட்டம். அந்த உணர்வான இளைஞர்கள், இவர்கள் திடீரென தமிழ் தேசியக் கொள்கையை உதறினால் களைந்துபோகவோ, காறித்துப்பவோ வாய்ப்புண்டு. அதனாலேயே இன்னும் தமிழ் தேசியக் கொள்கையை பிடித்துத் தொங்கவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் அவர்களுக்கு இருக்கிறது.

தமிழக அரசியலுக்கு வந்த பின்னும், அனைத்து தெலுங்கர்களையும், மலையாளிகளையும், கன்னடர்களையும் தமிழனுக்கு எதிரியாக சித்தரிக்கும் இவர்கள், மீனவன் சுடப்படும்போதெல்லாம் நாம் இந்திய அரசை குற்றம் சாட்டும் நேரத்தில், சந்தர்ப்பவாதத்திற்காக இந்திய சட்டத்துக்கு உட்பட்ட அரசியல் கட்சியாக மாறி, எப்படி இந்திய அரசுடன் கூட்டு வைக்கலாம்? (அரசியல் அமைப்புக்குக் கட்டுப்பட்டுவிட்டாலே அது சட்டத்துடன் வைக்கிற கூட்டுதான் என்பது சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை) அப்படியே இந்த சந்தர்ப்பவாதத்தால் ஈழத்தமிழர்களுக்கு ஏதேனும் நல்லது நடந்தால் கூட நாமும் ஏற்கலாம். ஆனால் தற்போது இவர்கள் மூன்றாவது அரசியல் கூட்டணியை மக்கள் முன்பு முன்வைக்காத காரணத்தால் இவர்களின் காங்கிரஸ் எதிர்ப்பு பிஜேபி ஆதரவாகவும், திமுக எதிர்ப்பு அதிமுக ஆதரவாகவுமே பார்க்கப்படும்!

ஒருவேளை இவர்கள் தங்கள் பரப்புரையில் வெற்றி பெற்று திமுகவையும், காங்கிரசையும் விரட்டி விட்டால், நாளை மத்தியிலும், மாநிலத்தில் இவர்கள் ஆதரிக்கும் கட்சிகளே (பாஜக, அதிமுக) ஆட்சிக்கு வருமே, அப்போது கண்டிப்பாக ஈழத்தமிழ்தேசியமாவது அமையுமா என இவர்களால் சொல்ல முடியுமா? எந்த ஒரு ஆட்சியாளரும் அவ்வளவு சுலபமாக ஈழத்தைப் பெற்றுத்தர முடியாது. தமிழ்தேசியத்திற்கு இந்திய அரசியல் சட்டம் எவ்வளவு பெரிய எதிரியோ, ஈழதேசியத்திற்கும் அது அவ்வளவு பெரிய எதிரிதான். இவர்களின் சுயலாபத்திற்காக லட்சக்கணக்கான மக்கள் உயிர் கொடுத்து, ஒரு இனத்தலைவன் தன் உயிரைக் கொடுத்து பெற முற்பட்ட விடுதலையையே கொச்சைப் படுத்தி, தமிழக அரசியல் சாக்கடையில் அதையும் கலக்கப் பார்க்கிறார்களேயன்றி, கருத்து வேறில்லை.

தமிழர்களை விரட்டியடித்த பால்தாக்கரேவை "பெருமகனார்" எனப் புகழ்ந்த இவர் முன்வைக்கும் தமிழ்தேசியம் அமைந்தாலோ அல்லது இவரே முதல்வர் ஆனாலோ, தமிழகத்தில் ஏற்கனவே நொந்து வாழும் தெலுங்கு பேசும் அருந்ததியினர் போன்ற மக்களை அடித்துவிரட்டுவாரோ என்ற கேள்வியும் எழுகிறது! 

“போர் என்றால் சாகத்தானே செய்வார்கள்” என்று மிகச்சாதரணமாகச் சொல்லி இதுவரை உலக வரலாற்றில் கலிங்கப் போரில் ஆரம்பித்து, வியட்நாம் போர், ஈழப்போர் என அனைத்து போர்களிலும் கொல்லப்பட்ட கோடிக்கோடிக்கணக்கான அப்பாவி மக்களையெல்லாம் அஃறிணையாக்கிப் போனவர் ஆட்சிக்கு வந்தால் என்ன செய்வார் என்பது குழந்தைக்கு கூடத் தெரியும். அவரா  ஈழ மக்களுக்கு ஈழம் வாங்கித் தருவார்? நிலைமை இப்படியிருக்கும் போது இந்திய அரசியலமைப்புக்கு உட்பட்ட கட்சியாய் இருக்கவேண்டிய தேவை இவருக்கு என்ன?

வேறு ஒரு பதிலும் வைத்திருக்கிறார்கள்! அதாவது கலைஞர் செய்த தவறுக்கு அவரை பழிவாங்க வேண்டுமாம்! என்னே ஒரு லாவகமான புரட்சிகரமான சிந்தனை! இந்தத் தடவை கலைஞரை பழி வாங்க ஜெயலலிதாக்கு ஓட்டு போட்டுவிடலாம்! கண்டிப்பாக ஜெயலலிதா தன் வேலையைக் காண்பிப்பார்! பின் ஜெயலலிதாவை பழிவாங்க கலைஞருக்கு ஓட்டுப் போட்டுவிடலாம்... பின் அடுத்த.......... இப்படியே சுத்தி வருவதுதான் புரட்சியா? எனக்குப் புரியவில்லை!

புரட்சி என்றால் ‘மாற்று’ என்றல்லவா இந்நாள் வரை நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்! புரட்சி என்றால் ‘மாற்றி மாற்றி உட்கார வைப்பது!’ என்ற ‘புதியபுரட்சி’ அறியாத மூடனாக அல்லவா இருந்துவிட்டேன் நான்! யாரைப் பழி வாங்குவதாய் நினைத்து யாரைப் பழி வாங்குகிறார்கள் இவர்கள்? அவர்கள் தான் ஒரே மாற்று என நம்பிய சில தமிழ்மக்களையும், பல ஈழமக்களையும் அல்லவா பழி வாங்கிக் முற்படுகிறார்கள்! ஈழம் அமைய தற்போதைக்கு இருக்கும் சூழ்நிலைகளைவிட நாளை இவர்களால் (அமைந்தால்) அமையப் போகும் அரசியல் சூழ்நிலை ஈழத்திற்கு இன்னும் ஆபத்தாகவே முடியும்!

ஒரு 'system'ஐ திருத்த வேண்டுமானால் அந்த 'system'த்திற்குள் இருக்க வேண்டும். ஒரு 'system'த்தை உடைக்க வேண்டுமானால் கண்டிப்பாக அந்த 'system'த்திற்கு வெளியில் நின்றால் தான் அது முடியும். உலகில் அடிமைப்பட்டிருந்த இனங்களின் விடுதலைப் போராட்டங்கள் அனைத்தும் நமக்கு சொல்லிக்கொடுப்பது இதைத்தான். உள்ளே நின்று கொண்டு "உடைப்பேன், திருப்பி அடிப்பேன், மடக்கிக் குத்துவேன்" என முழங்கினால் உள்ளே தள்ளுவார்கள் அல்லது பச்சோந்தியெனப் பின்னால் நகைப்பார்கள். இதைத்தான் தற்போது தமிழ் தேசியவாதிகள் என்ற போர்வையில் இருக்கும் இந்திய-தமிழக போலித்தமிழ்தேசியவாதிகள் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தமிழ் தேசியத்தை செயல்படுத்துவதற்கான சூழ்நிலை மாற்றம் மக்கள் மனநிலையிலும், அரசியல் நிலைமையிலும் ஒரே தேர்தலில் ஏற்பட்டுவிடாது. பல வருட அர்ப்பணிப்பும், எதையும் எதிர்பாராத லட்சியவெறியும், தணியா கொள்கையும் மக்கள் நலனையே மனதில் கொண்ட தொடர் போராட்டங்களும், விளக்க உரைகளும், தொடர் புரட்சியும் தேவை. வெற்றி பெற பல காலம் பிடிக்கும்.

அதுமட்டுமல்லாது பெரியாரிடம், அம்பேத்கரிடம், பிரபாகரனிடம் இருந்தது போன்ற தன்னமில்லா கொள்கையும் தேவை! அதை விடுத்து இவனைப் பழிவாங்க அவன். அவனைப் பழி வாங்க இவன் என அரசியல் செய்தால் தமிழனுக்கு இந்தியாவில் இருக்கும் கொஞ்சநஞ்ச மதிப்பும் மரியாதையையும் கூட அது குலைத்து கருவறுத்து விடும்.

இப்படிப்பட்டதான ஒரு சந்தர்ப்பவாத, காட்டுமிராண்டி அரசியலை முன்னெடுக்கும் போலி தமிழ்தேசியவாதிகளால் நமக்கு கனவில் ஒரு 'தமிழ்த்தேசியம்' கிடைத்தாலும் கூட அது நரமாமிசம் உண்ணும் ஒரு நாகரீகமற்ற தேசியமாகத்தான் இருக்கும்.  உண்மையான தமிழ்தேசியவாதிகள் கனவு கண்ட மானமிக்க, அறிவுமிக்க, நாகரீகம் மிக்க ஒரு சமூகமாய் இராது.

மேலுள்ள பத்திகளில் இருக்கும் கேள்விகளையும், குமுறல்களையும் இணையத்திலோ வேறெங்கோ எழுதினால் 'இவன் திமுக, அதிமுக, முமுக, மதிமுக, வி.சி, பு.த, பா.ம.க' போன்ற முத்திரைகள் தான் இதுவரைக்கும் குத்தப்பட்டு வந்தது. சமீபத்தில் "நீ தெலுங்கனா, கன்னடனா, மலையாளியா?" என்று கேட்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். அநாகரீகத்தின் உச்சகட்ட உருவத்தில் நிகழ்த்தப்படும் அரசியலைப் பற்றி கவலைப் படாமல் அவர்களின் உண்மை முகத்தையும், போலிதமிழ்தேசியத்தையும் விமர்சிக்கும் கடமை யாவருக்கும் உண்டு. நன்றி.

Sunday, January 30, 2011

பிஞ்சு போச்சு!

ஆங்கிலேயன்,
இந்திய தேசியத்தை
பிச்சைப் போட்டான்....!

இந்தியன்,
திராவிட தேசியத்தை
பிரிச்சுப் போட்டான்...!

தமிழன்,
தமிழ் தேசியத்தை
பிச்சே போட்டான்...!
-இளவரசன்.இரா

தேர்தல் அரசியலில் மூழ்கும் தமிழ்த் தேசியம் 

கீற்றில் வெளிவந்துள்ள தமிழ்தேசியம் பற்றிய என் கட்டுரை. இரண்டொரு நாட்களில் என் வலையில் வெளியிடுகிறேன்.


Thursday, January 27, 2011

அதிமுக கூட்டணித் தலைவர்கள் பேட்டி (நேரடி ஒளிபரப்பு)

(கோமானும், சீக்கோவும் தோளில் கைபோட்டபடி ஸ்டூடியோவுக்குள் உள்ளே நுழைகிறார்கள். காமிராவைப் பார்த்தவுடன் கோமான் கத்துகிறார்)

கோமான்: எங்கே சிங்களவன்? எங்கே சிங்களவன்?

சீக்கோ: (முணுமுணுக்கிறார்) தம்பி இது ஸ்டூடியோப்பா! இங்கல்லாம் இருக்க மாட்டாங்க.

கோமான்: (ரகசியமாக சீக்கோவிடம்) அது தெரிஞ்சு தானே இங்கே கத்துறேன்! (பின் மீண்டும் சத்தமாக)எங்கே சிங்களவன் எங்கே சிங்களவன்?

பேட்டி எடுப்பவர்: சார் சார். கூல் டவுன். இது டிவி ஸ்டூடியோ. இங்க எவ்ளோ கத்துனாலும் 'பூஜா' வர மாட்டாங்க.

கோமான்: (மனதிற்குள்) பயபுள்ள... ஆஃப் பண்டான்யா... தெளிவா இருக்கானே!!

சீக்கோ: என் தம்பி கோமானுடன் பேட்டி அளிப்பது மகிழ்ச்சி. இப்படித்தான் ஃபிரன்ச்சு புரட்சியின் போது ஈராக்கிலே பேட்டி கொடுத்தானே ஒரு மன்னன்.. அவன்...

பேட்டி எடுப்பவர்: சார் சார். இருங்க சார். இன்னும் காமிரா ஆன் பண்ணல. (ஒளிப்பதிவை ஆரம்பிக்க சொல்லிவிட்டு) கோமான் ஐயாவுக்கு வணக்கம். இப்போ தமிழகத்துல உங்கள் அரசியல் நிலை என்ன?

கோமான்: தமிழகமா? அரசியலா? அது வந்து..... அது... ஓ..அதுவா.. (கடகடவென ஒப்பிக்கிறார்) எங்கள் தமிழ் உறவுகளே.... பிரபாகரன் என் தலைவர்.. மார்க்ஸ் என் ஆசிரியர். எம்.ஜி.ஆர், நம் நாம் தமிழர் இயக்கத்தின் மலையாள தலைவர். முத்துராமலிங்கம் நம் இனத் தலைவர். நான் நாம் தமிழரின் ஒரே தலைவர். இதுதான் என் அரசியல் நிலை உறவுகளே...... இருங்க இருங்க... ஆஅங்.. பெரியார் என் வழிகாட்டி. இதான் என் நிலை!

சீக்கோ: (மனதிற்குள் முனகுகிறார்) நல்லவேளை ரஜினி, கமலையாச்சும் விட்டாரே!

பே.எ: ஐயா சீக்கோவுக்கு வணக்கம். ஏன் திடீரென கோமானுடன் கூட்டணி?

சீக்கோ: (வாய்க்குள் முனகுகிறார்) "வேற எவன் என் கூடச் சேருவான்?".  (பின் சத்தமாக) 1469யிலே ஐரோப்பாவில் மக்கள் கொல்லை நோயால் பாதிக்கப்பட்ட போது எழுந்தான் ஒரு மாவீரன். அவனாகத்தான் நான் கோமானைப் பார்க்கிறேன். எதிரிகளை அழிக்கும் சூலாயிதம் அவர். வேலாயுதம் அவர்.

பே.எ: அ.தி.மு.க தலைவிக்கு நீங்கள் ஆதரவு தெரிவித்த விஷயம் தெரியுமா?

சீக்கோ: கண்டிப்பாக தெரியும். நேற்று போயஸ் கார்டனில் பல மணி நேரம் வாட்ச்மேன் ரூமில் காத்திருந்து அவரைப் பார்த்துவிட்டேன். ஹ்ம்ம்ம்... அஞ்சு வருசத்துக்கு முன்னாடி போன தேர்தல் அப்ப பார்த்தது! ஒரு சுத்து மெலிஞ்சுட்டாரு.(பெருமூச்சு விடுகிறார்)

பே.எ: யாரு? வாட்ச்மேனா?

சீக்கோ: இல்லை தம்பி. அம்மையாரை! அவரிடம் விஷயத்தை சொன்னபோது "அதுக்கு என்ன இப்ப?" எனக் கூறிவிட்டு உள்ளே சென்றுவிட்டார். அவர் பல அலுவல்களை தள்ளி வைத்துவிட்டு என்னை சந்தித்தது ஐந்தாண்டுகளாக எப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு எங்கள் கூட்டணி பலமாக இருப்பதையே காட்டுகிறது! 

பே.எ: (கோமானிடம்)அம்மையார், பிரபாகரனை தூக்கில் போடவேண்டுமென சட்டமன்றத்தில் தீர்மானம் நிறைவேற்றியவர் ஆயிற்றே. அவருக்கு எப்படி ஆதரவு தருகிறீர்கள்?

கோமான்: அப்படியா சொன்னாரு? எப்ப? எப்ப? (சீக்கோ குறுக்கிட்டு கோமான் காதில் ஏதோ சொல்கிறார். பின் கோமான் தொடர்கிறார்) சொன்னால் சொல்லட்டுமே. அது போன வாரம் நான் சொல்றது இந்த வாரம். கலைஞரை பழி வாங்கத்தான் இந்த முடிவு!

சீக்கோ: (மனதிற்குள்) அடப்பாவி! இதென்ன விஜயகாந்த் படமாய்யா? இடைவேளைக்கு அப்புறம் பழி வாங்க! நமக்கு மேல இருக்கானே!!! (பின் சத்தமாக) தம்பி சொல்வது சரி. இப்படித்தான் ஒருமுறை நெப்போலியன் போனாபார்ட் ரஷ்யாவில் இட்லி சாப்பிட்ட போது...

பே.எ: (குறுக்கிட்டு சீக்கோவிடம்) சார்.சார்.. போன'பார்ட்' இருக்கட்டும் சார்! இந்த'பார்ட்'க்கு வாங்க! உங்க கட்சியில் இருந்தது ஆறு பேர். எல்.ஜி, செ.ரா, ஆர்.சுந்தர்ராஜன், கலைப்புலி தாணு, நீங்கள் மற்றும் நாஞ்சில் சம்பத். இதுல நாலு பேரு ஏற்கனவே போயிட்டாங்க. கட்சில ரெண்டு பேரா இருக்குறது போர் அடிக்கலையா?

சீக்கோ: அதை ஏன் தம்பி கேக்குறீங்க? செம போர் அடிக்குது. வாட்ச்மேனை உள்ள கூப்பிட்டு சீட்டு விளையாடிகிட்டிருக்கோம்!

பே.எ: ஆனால் உங்க வாட்ச்மேன் "தாயகத்துல தனியா இருக்க பயமா இருக்கு. அதுனால ராஜினாமா பண்ண போறேன்"னு பேட்டி கொடுத்திருக்காரே!

சீக்கோ: அப்படியா சொன்னான்? இனத்துரோகி! ஆனால் நான் ஒன்று சொல்கிறேன். மதிமுக கொள்கைக் கழகம். அதில் இருந்து சீக்கோவே வெளியில் போனாலும் கூட அது வீறுநடை போடும்!

பே.எ: (அதிர்ச்சியுடன்) சார். அது நீங்கதான் சார்!

சீக்கோ: அய்யயோ. கொஞ்சம் உணர்ச்சிவசப்பட்டு ஒரு ஃப்லோல சொல்லிட்டேன்! அயாம் வெரி சாரி!

(பா.தாண்டியன் உள்ளே நுழைகிறார். சீக்கோவைப் பார்த்தவுடன் முகத்தில் தயக்கம் தெரிகிறது)

சீக்கோ: வாங்க வாங்க! யோசிக்காதீங்க! நம்ம எல்லாம் இந்த தேர்தல்ல இப்ப ஒரே கூட்டணி தான். தம்பி கோமான் கூட வந்திருக்காரு.    

பா.தா: வணக்கம். அது... அடிக்கடி கூட்டணி மார்றோமா, மைண்ட் கன்ஃப்யூஸ் ஆயிருது! நாங்கள் அதிமுகவுடன் கூட்டணி வைக்கக் காரணம்.... அது.... காரணம்.... கா..... ஹ்ம்ம்..... 

பே.எ: சரி வரலேனா விடுங்க. ஈழம் பற்றிய உங்கள் கருத்து என்ன? 

பா.தா: எங்கள் கருத்து என்ன என்று கேட்பதற்காகத்தான் கடந்த ஐந்து வருடங்களாக தலைவி ஜெயலலிதாவை சந்திக்கக் அப்பாயிண்ட்மென்ட் கேட்டோம். இன்றுதான் கிடைத்தது. கம்யூனிஸ்ட்டுகள் கேட்கும் ஒன்றுபட்ட இலங்கை அமைய அவர் ஆவன செய்வார்.

பே.எ: ஆனால் உங்கள் கூட்டணியில் உள்ள கோமான், தனி ஈழம் அமைப்பேன் என்கிறாரே!

பா.தாண்டியன்: அவரு ஆயிரம் சொல்லுவாரு! அதுல பாதிய அவரே மறந்துருவாரு! ஜெயலலிதா கூடதான் 'போர் என்றால் மக்கள் சாகத்தான் செய்வாங்க. இதுக்கு போயி அலட்டிக்கலாமா?'னு பேட்டி கொடுத்தாங்க! நாங்க அதெல்லாம் மறக்கலையா? அட வாங்க பாஸ்.....

கோமான்: (திடீரென கோமான் காமிராவைப் பார்த்து கத்துகிறார்) நான் உங்க கூட்டணினு எப்ப சொன்னேன்? நான் அந்த கூட்டணி இல்லனுதான் சொன்னேன்! அதுக்காக நான் 'இந்த' கூட்டணியா?

சீக்கோ: அடப்பாவி. நீதானய்யா பத்து நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி சொன்ன! (மனதிற்குள்) அய்யயோ..குண்டை தூக்கி போடுறானே. அந்தம்மா என்னை கொன்னே புடுமே! பேட் வர்ட்ஸ்ல பஜனை வேற பண்ணுமே! (கண்ணீர் முட்டுகிறது)

பே.எ: சரி. அதை விடுங்க. தேர்தல் பேச்சுவார்த்தை, இடப்பங்கிடூ எல்லாம் முடிஞ்சுச்சா?

சீக்கோ: (அவசரமாக) ஹ்ம்ம்... அதெல்லாம் திருப்தியா முடிஞ்சுருச்சு! இனிமே 11 மாசம் மட்டும் தான் ஜெயலலிதா கொடநாட்டுல தங்குவாங்க. மிச்சம் இருக்க ஒர்ர்ர்ர்ர்ர்ரு மாசம் ஃபுல்ல்ல்லா நானும், பா.தாண்டியனும், கோமானும் தங்குவோம்! புரட்சித்தலைவி எங்கள் மனம் குளிர வைத்து விட்டார்!

(நாடாளும் மக்கள் கட்சித் தலைவர் கார்த்திக் நுழைகிறார். இடுப்பில் மூன்று பெல்டு தலையில் ஒரு கண்ணாடி, சட்டையில் ரெண்டு கண்ணாடிகளுடன் கம்பீரமாக இருக்கிறார்.)

பே.எ: (பதட்டமாக) ஹேய் யாருப்பா இது? பலூன் விக்கிறவனை உள்ள விட்டது!?? வெளிய போ... வெளிய போ...!

கார்த்திக்: ஹேய் வாட் இஷ் திஷ்? ஐயாம் கார்த்திக். மாஸ் லீடர் ஆஃப் நாடாளும் மக்கள் கட்ஷி! ஐ வான்ட் ஒன் வீக் இன் கொடநாடு. நைஸ் கிளைமேட்.. ஹேய்.. ஹே... ஹெலோ.... ஐ ஆல்சோ இன் கூட்டணி... யூ ஃபர்கெட்டா??

(பா.தாண்டியன், சீக்கோ, கோமான் ஆகியோர் தெறித்து ஓடுகிறார்கள். பேட்டி எடுப்பவர் முழித்தபடியே நிற்கிறார். "தடங்களுக்கு வருந்துகிறோம்" ஸ்லைடு காட்டப்படுகிறது!) 

Monday, January 24, 2011

சிறுத்தை-விக்ரமார்க்குடு! விமர்சனம் மாதிரி!

ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி தெலுங்குல 'விக்ரமார்க்குடு' படம் நானும் சிவாவும் டிவிடில பார்த்தோம். அப்போ சிவா சொன்னான், "தமிழ்ல இந்தப் படத்தை அஜீத் வச்சு எடுத்தா செமையா இருக்கும் மச்சி. என்ன மாதிரி ஒரு திரைக்கதைடா இது! இதுமாதிரிலாம் ஏன் மச்சி தமிழ்ல எடுக்க மாட்டேங்குறாய்ங்க?"னு. நான் சொன்னேன், "சும்மா இரு மச்சி. அஜீத்தை வச்சு எடுத்தா நமக்கே இந்தப் படம் புடிக்காம போயிரும். நிறைய வீர வசனம் எல்லாம் பேசனும். அந்தாளு பேசுனா அது 'வீர'வசனம் மாதிரி இருக்காது 'வேற'வசனம் மாதிரிதான் இருக்கும்"னு! அதும் கரக்ட்டுதான்னு அப்பவே கொஞ்சம் பட்டுச்சு.

அதுக்கப்புறம் நானும், சிவாவும் தீவிர 'ரவிதேஜா' ரசிகர்களா மாறிட்டோம்! கொஞ்ச நாள் கழிச்சு விக்ரமார்க்குடு ரீமேக்ல கார்த்தியப் போட்டிருக்காய்ங்கனு தெரிஞ்சு ரொம்ப ஃபீல் பண்ணோம் ரெண்டு பேரும்! அதுக்கு காரணம் அந்தாளு, சென்னை, பெங்களூர், டெல்லினு எந்தப் படத்துல எங்கப் பொறந்தாலும் மதுரை தமிழ்லயே பேசித் தொலைப்பாரேனு! 
 
ஆனா இப்போ படம் பார்த்தா, தாறுமாறா இருக்கு! எனக்குத் தெரிஞ்சு கார்த்தியோட முதல் உருப்படியான படம் இதான்! ரெண்டு கதாப்பாத்திரங்கள்லயும் பின்னிருக்காரு! ஒருவழியா 'பருத்திவீரன்' ஹேங்ஓவர் போயிருச்சு போல!

வில்லன்கள் எல்லாம் தெலுகு வாசனை தான்! விக்ரமார்க்குடுல வில்லன்கள் எல்லாம் ராஜஸ்தான். இதுல ஆந்திரா! ஆனா இயக்குனர் புத்திசாலினு, "மக்களின் புரிதலுக்காக ஆந்திராவில் தமிழ் பேசுவது போல காட்டப்பட்டுள்ளது"னு முதல்ல போட்ட ஸ்லைடுலயே நிரூபிச்சுட்டாரு! அப்புறம் படம் ரணகளம்! சந்தானம் வழக்கம் போல தாறுமாறு! பிரம்மானந்தம் தெலுங்குல கலக்கிருப்பாரு! உத்தமபுத்திரன்ல விவேக், பிரம்மானந்தம் கதாப்பாத்திரத்தை கேவலப் படுத்துன மாதிரி ஆயிருமோனு நினைச்சேன்! ஆனா சந்தானம் சூப்பர்! தானைத்தலைவர் கவுண்டமணிக்கு அப்புறம் கலாய்க்கிறதுக்கு இந்தாளுதான்!

சில இடத்துல 'ரத்தினவேல் பாண்டியன்'னை விட 'விக்ரம் ரத்தோட்' பரவால்லன்னும், 'ராக்கெட் ராஜா'வை விட 'அத்திலி சத்திபாபு' பரவால்லன்னும் தோணுச்சு! அது என் 'ரவி தேஜா' ஹேங்ஓவரா கூட இருக்கலாம்! ஆனாலும் கார்த்தி செம நடிப்பு படத்துல! தமிழ்ல ரொம்ப நாள் கழிச்சு நல்ல ஆக்ஷன் படம்! இதுல ஒன்னு சூர்யா நடிச்சிருக்கனும். அவரைவிட்டா கார்த்தி தான். தமிழ்ல நடிக்க வேற ஹீரோவே இல்ல!
ஆனா என்ன... தமன்னாவைப் பார்த்து வழக்கம் போல ஸ்டமக் அப்சட் ஆகி வாமிட் வந்துருச்சு.. அதும் நிறைய குளோஸ் அப் வேற! மத்தபடி படம் சூப்பர்!

நாங்கள் தமிழர்கள்..

நாங்கள் தமிழர்கள்...

நீங்கள் பெட்ரோல்
விலையைக் கூட்டினீர்கள்
நாங்கள் நடக்கப் பழகினோம்...!

நீங்கள் வெங்காய
விலையைக் கூட்டினீர்கள்
நாங்கள் பத்தியம் பழகினோம்...!

இப்போது,
மீனவன் உயிரின்
விலையைக் கூட்டியிருக்கிறீர்கள்
நாங்கள் சாகவும் பழகிக்கொள்வோம்!

ஏனெனில்
நாங்கள் தமிழர்கள்..!

Sunday, January 16, 2011

காவலன்.- தி தாறுமாறு ஃபிலிம்

வழக்கமா விஜய்யோட எந்தப் படத்தப் பார்த்துட்டு வீட்டுக்குப் போனாலும் நம்ம மேல நமக்கே பாவமா இருக்கும். ஆனா இந்தப் படத்தைப் பார்த்தா விஜய் மேல பாவமா இருக்கு! என் கூட ஒரு உயிர் நண்பன் இருக்கான். அவன் தான் வலுக்கட்டாயமா முதல் நாளே என்னை எல்லா விஜய் படத்துக்கும் கூட்டிட்டுப் போறவன்! வில்லு, வேட்டைக்காரன், சுறா போன்ற வெற்றிப் படங்களை வரிசையா பாத்த எங்களோட வெற்றிக்கூட்டணி காவலன்லயும் தொடர்ந்துச்சு!

எடுத்தவுடன பாங்காக்ல நடக்குற ஒரு குத்துச் சண்டைல Gloves கூட போடாம நம்ம விஜய் ஜெயிக்கிறாரு. அப்புறம் பல வருசம் கழிச்சு அசின்னு ஒரு ஹீரோயினிய காமிச்சாங்க. ஆத்தாடி! பக்கத்துல பாத்தா பத்து நாளைக்கு சோறு தின்ன முடியாது! கருமம் கருமம்! ராஜ்கிரண் வழக்கமா என்ன பண்ணுவாரோ அதைத்தான் இதுலயும் பண்ணாரு. வேட்டிய தூக்கிக் கட்டிட்டு எட்டி எட்டி மிதிச்சாரு.

படம் ஓடிகிட்டிருக்கப்ப அப்பப்ப என் மூஞ்சியப் பார்த்தான் என் நண்பன். நான் முறைக்கிறதைப் பார்த்துட்டு "மச்சி நீ வேணா தூங்குடா நான் இன்டர்வெல்ல எழுப்புறேன்"னு சொன்னான். ரொம்ப பாவமா இருந்துச்சு! நானும் தூங்கிட்டேன். திடீர்னு செம சவுண்டு தியேட்டர்ல. என்னமோ சூப்பர் சீன் போல அதான் எல்லாரும் கை தட்டுறாங்கனு நினைச்சு எந்திரிச்சு பாத்தா மக்கள் எல்லாம் இன்டெர்வல் வந்த சந்தோசத்துல கை தட்டிருக்காங்க. அப்புறம் நாங்களும் எந்திரிச்சு போயி பஃப்ஸ் சாப்ட்டு வந்தோம். ஆனா திருப்பி உள்ள போக பயமா இருந்துச்சு. மனச திடப்படுத்திட்டு ஒருவழியா போயிட்டோம்! மிச்சப் படத்த ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு பாத்து முடிச்சோம். ஆனா கடைசில விஜய் ஒரு விக் வச்சுகிட்டு வருவாரு பாருங்க சும்மா தியேட்டரே அதிர்ந்துச்சு! இந்த சென்சார் போர்ட் 'U' சான்றிதழ் தந்திருக்க கூடாது! "அய்யயோ ஏன்மா இந்த அங்கிள் தலை இப்படி இருக்கு?"னு கேட்டு சின்னப் புள்ளைங்கள்ளாம் பயந்துருச்சுங்க!
எல்லா தடவையும் நான் தான் தட்டுத்தடுமாறி தியேட்டரை விட்டு வெளிய வருவேன். இந்த தடவ என் நண்பன் அப்படி வந்தான்.
"மன்னிச்சிரு மச்சி. நானும் விஜய் ஒரு நல்ல படமாச்சும் நடிச்சுருவாருன்னு நம்பி ஒவ்வொரு படமா பாக்குறேன்.. ஆனா இவன்.... இது ஆவுறதில்ல மச்சி. இனிமே ஓசில திருட்டு டிவிடி கிடைச்சா கூட பாக்கக் கூடாதுடா"னு சொன்னான் என் நண்பன்! ஒருவழியா மாத்தி மாத்தி ஆறுதல் சொல்லிகிட்டே வீட்டுக்கு வந்தோம்! போன தடவை விநியோகஸ்தர்கள் தான் பணத்தை திரும்ப கேட்டாங்க, இந்தத் தடவ படம் பார்த்த மக்களே திருப்பிக்கேட்டாலும் ஆச்சரியம் இல்ல!


சரி சுருக்கமா கதைய சொல்றேன் கேளுங்க. முதல்ல ஒரு சண்டை. அப்புறம் தான் ரெண்டாவது சண்டை. அதுக்கப்புறம் ஒரு பாட்டு. அதுக்கப்புறம்தாங்க மூணாவது சண்டை. ஆனா அதுக்கு அப்புறம் எதிர்பார்க்கமா வரும் பாருங்க ஒரு பாட்டு அதுக்கு அப்புறம் தாங்க நாலவது சண்டை. அப்புறம் இடைவேளை. அப்புறம் ஒரு பாட்டு. அப்புறம் கடைசில தாங்க ஒரு சண்டை. அதுக்கப்புறம் ரொம்ப கடைசில 'விக்' வச்ச 'திகில்' காட்சி! அருமையான கதை! வசீகரா படத்தையும், புன்னகை பூவே படத்தையும் சாகடிச்சு போஸ்ட்மார்ட்டம் பண்ணா காவலன் படம் மாதிரி தான் ரிப்போர்ட் கிடைக்கும்! 

Wednesday, January 12, 2011

சீமானுக்கும், தமிழ் தேசியத்திற்கும் எட்டு காத தூரம்!

நாம் எதிர்பார்த்தது எதிர்பார்த்த நேரத்திற்கும் முன்பாகவே நடந்துவிட்டது. என்ன ஒரே ஒரு திருப்பம் என்றால் சீமான் வைகோவை சந்தித்து 'இதை' அறிவிப்பார் என நான் நினைக்கவில்லை. ஆனால் இருவரும் சேர்ந்து அளித்த பேட்டி கொஞ்சம் கூட ஆச்சரியமளிப்பதாகவோ, அல்லது அதிர்ச்சியளிப்பதாகவோ இல்லை. இந்த நிகழ்வு தமிழக மக்களான நமக்கு மிகச் சாதாரணமானது.  ஒவ்வொரு தேர்ததிலும் நடக்கும் சந்தர்ப்பவாதங்களுக்காக, தங்களின் இருத்தலுக்காக, தங்கள் கட்சிகளை நிலைநிறுத்திக் கொள்வதற்காக நடக்கும் ராமதாஸிசம், வைக்கோயிசம், திருமாவளவனிசத்தில் இப்போது சீமானிஸமும் சேர்ந்துள்ளது.

சீமானைப் பற்றிய எனது முந்தைய கட்டுரையில், தன்னை ஒரு மாற்று சக்தியாக மக்களிடம் பிரகடனப் படுத்திக்கொள்ளும் ஒருவர், சந்தர்ப்பவாதத்தையும், மேடையலங்காரப் பேச்சுக்களையுமே பேசி வந்த காரணத்தால் எனக்கேற்பட்ட ஆற்றாமையையும், அதிர்ச்சியையுமே வெளிப்படுத்தியிருந்தேன். ஆனால் அந்தக் கட்டுரைக்கு நான் வைத்த முற்றுப்புள்ளியின் போதே சீமான் ஒரு போராளி, புரட்சியாளர், தமிழ் தேசியவாதி என்ற நம்பிக்கைக்கும் சேர்த்தே வைத்தேன். (ஏன் சீமான் தமிழ் தேசியவாதி ஆகமுடியாது எனச் சொல்கிறேன் என்பது இந்தக்  கட்டுரையின் முடிவில் புரியும்) அதனாலேயே எந்த அதிர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தாத சலனம் தராத, சீமானின் அதிமுக ஆதரவு நிலைப்பாட்டை விமர்சிப்பது தேவையில்லாதது என்றே தோன்றுகிறது. சீமானின் இந்த நிலைப்பாட்டை நாம் விமர்சித்தால் அது ராமதாஸ், வைகோ, வளவன் போன்றோரை விமர்சிப்பது எந்தளவு விரயமாகுமோ, வீணாகுமோ அந்த அளவு வீண் தான்.

ஆனாலும் இந்தக் கட்டுரைக்கான காரணம் மிகவும் வீரியமானது. சீமான் சொல்கிறார் "யார் ஆட்சிக்கு வருகிறார்கள் என்பதை விடவும் யார் ஆட்சிக்கு வரக் கூடாது" என்பதுதான் முக்கியம் என்கிறார், அதிமுக கூட்டணியில் ஐந்தாண்டுகளாக அங்கம் வகிக்கும் வைகோவை வைத்துக்கொண்டே. அதாவது அந்த வரியில், தனக்கு வேறு வழி கிடையாது என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறார். சீமானின் ஆதரவாளர்களும் அதைத்தான் சொல்கிறார்கள். சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைக்கேற்ப எடுக்கப்பட்ட முடிவு இது. வைகோவும், சீமானும் தனித்து நின்றாலோ ஆட்சி அமைக்க முடியாது. அதனால் தங்கள் எதிரியின் மிகப்பெரும் எதிரியுடன் கூட்டு சேர்கிறார்கள், இதில் என்ன தவறு என சீமானின் முடிவை வழிமொழிகிறார்கள்.  


இதில் நாம் ஒன்றை தெளிவாகக் கவனிக்க வேண்டும். அண்ணாவும் சரி, கலைஞரும் சரி, வைகோவும் சரி, வளவனும் சரி. அரசியல்வாதிகளாக அரசியலுக்கு வந்தவர்கள் இல்லை. மாற்றங்களை விரும்பிய புரட்சியாளர்களாவே வந்து, பின் இந்திய அரசியலமைப்புக்குக் கட்டுப்பட்டு, ஆட்சியாளர்கள் அமைத்து வைத்திருக்கும் அரசியல் சூழ்நிலைகளுக்குப் பழகிப் பழகி, கூட்டணி சந்தர்ப்பங்களை தொக்கிப் பிடித்து, தங்கள் இருத்தலை நிலைநாட்டிக்கொள்ளப் பழகிக்கொண்டு, அரசியல்வாதிகளாகிப் போனவர்கள். கள்ளத்தோணியில் சென்று பிரபாகரனைப் பார்க்கும் அளவிற்கு இன உணர்வுடன் இருந்த, இப்போதும் இருக்கும் வைகோவை பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒரு புரட்சியாளராய் இல்லாமல், ஒரு சாதாராண சக்தியில்லாத அரசியல்வாதியாகவே நிறுத்தி வைத்திருப்பது அவரது இந்த அரசியல்வாதி முகம் தான். 

ஒரு போராளி அரசியல்வாதியாகவோ அல்லது ஒரு அரசியல்வாதி போராளியாகவோ என்றுமே இருக்க முடியாது. ஒருநாட்டின் போராளி என்பவன் எப்போதும் அந்நாட்டின் அரசாங்கத்தையும், அரசியலமைப்புச் சட்டத்தையும் எதிர்ப்பவனாகவே இருப்பான். சேகுவேரா, கேஸ்ட்ரோ, பிரபாகரன், பெரியார் என வரலாறு சொல்லும் போராளிகள் அனைவருமே இப்படியாகப் போராடியவர்கள் தான். கேஸ்ட்ரோ தனது புரட்சியில் ஜெயித்து, ஆட்சியமைத்து, அரசியல்வாதி ஆனபின், சேகுவேரா தனக்கு அளிக்கப்பட்ட மந்திரி பதவியை உதறி, கேஸ்ட்ரோவை விட்டுவிலகி மீண்டும் புரட்சிக்குப் போன செயலும் நமக்கு இதையே உணர்த்துகிறது.

அரசியல்வாதிகள் எப்போதுமே அந்நாட்டின் சட்டதிட்டங்களுக்கு உட்பட்டு, அந்நாட்டின் அரசியலமைப்பைக் காப்பாற்றுவதற்காகவே இருப்பவர்கள். அரசியல்வாதியால் தான் சார்ந்திருக்கும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தைத் தாண்டி ஏதுமே செய்ய இயலாது. அவ்வப்போது அதில் ஓட்டை போட்டு சுயநலத்துக்காக ஏதேனும் செய்துகொள்வார்களேயன்றி 'புரட்சி' என்பதெல்லாம் கனவுக்கும் அப்பாற்பட்டது அவர்களுக்கு! சுயாட்சிக் கொள்கையை இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு பயந்து கைவிட்ட அண்ணாவில் இருந்து, கலைஞர் முதல் வைகோ வரை இப்படியாகப்பட்ட அரசியல்வாதிகள் தான்! அப்படியிருக்க சீமான் என்ற அரசியல்வாதி எப்படி புரட்சியாளராக, போராளியாக இருக்க முடியும்?

இதை சீமானை புரட்சியாளர், போராளியென இன்னும் நம்பிக்கொண்டிருக்கும் சில இளைஞர்கள், சீமான் என்ற தனிநபரின் மேல் அவர்கள் வைத்துள்ள பற்றை சிறிது தள்ளிவைத்துவிட்டு கொஞ்சமேனும் யோசித்துப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.

பிரபாகரனைப் பிடித்துத் தூக்கிலிட வேண்டுமென சட்டசபையில் தீர்மானமே இயற்றிய ஒரு ஈழவிரோதியை எப்படி இன்று ஆதரிக்க முடிகிறது? கலைஞர் விடுதலைப்புலிகள் தமிழ்ச்செல்வனின் மரணத்திற்கு இரங்கற்பா இயற்றியபோது, அந்தக் காரணத்துக்காக அவர் ஆட்சியைக் கலைக்க வேண்டுமென கூக்குரலிட்ட ஜெயலலிதாவை இப்போது ஆதரிக்க எப்படி முடிகிறது? இப்படிக் கேட்டால், 'சூழ்நிலை' என பதில் வரக்கூடும். ஒப்புக்கொள்கிறேன். காங்கிரசை தோற்கடிக்க வேண்டுமானால் பலமான தோழன் தேவை. அதற்காக இந்த சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி பழி வாங்கமுற்படுகிறார். 'அதிமுகவை ஆதரிக்க பயந்தால் நான் எப்படி புரட்சியாளன்?' எனச் சொல்கிறார் சீமான். இதுவா புரட்சி? இதுவா போராட்ட குணம்? இதுதான் போராளிக்கு அழகா? இதையா பெரியாரும், மார்க்சும், பிரபாகரனும் போதித்தார்கள்?

ஸ்பெக்ட்ரம் பிரச்சினையின் போதே ''ராசாவை வெளியேற்ற திமுக தடையாய் இருந்தால், உடனடியாக காங்கிரசுக்கு ஆதரவு கொடுக்க நான் தயார்'' என அவசரக்குடுக்கையாய் அறிக்கை கொடுத்த ஜெயலலிதா காங்கிரசின் கண்ணசைப்பிற்காக காத்திருக்கிறார் என்பதைக் கண்டுப்பிடிக்கத் தேவையான சாதாரண அரசியல் அறிவு கூடவா இல்லை சீமானுக்கு? இல்லை, தெரிந்தேதான் செய்கிறாரா என்பது அவருக்கே வெளிச்சம்!

எப்போது இந்திய தேசியத்திற்கு உட்பட்ட, இந்தியத் தேர்தலுக்கு உட்பட்ட, இந்திய அரசியலமைப்புக்கு உட்பட்ட ஒரு அரசியல் கட்சியை ஆரம்பித்து அரசியல்வாதி ஆனாரோ அப்போதே சீமான் 'தமிழ் தேசியம்' பேசும் தகுதியை இழந்துவிட்டார். வீட்டை விட்டு வெளியில் வராமல் வீட்டை இடிக்கக் கனவு காண்பதைப் போல்தான் இதுவும். ஒன்று உயிர் போகும். இல்லையேல் கனவு போகும். சீமான் என்ன உயிரையா விடுவார்? கனவைதான் விட்டிருக்கிறார்! மற்ற யாவரையும் போல!   எப்போது இந்திய அரசியலமைப்புக்கு தன்னை உட்படுத்திக்கொண்டாரோ அப்போதே தமிழ் தேசியத்தை 'இந்திய இறையாண்மை'க்காக எதிர்க்கும் பெரும்பான்மையின் வரிசையில் சேர்ந்துவிட்டார் என்றே அர்த்தம்! மேடையில் என்னதான் அவர் முழங்கினாலும், உண்மை இதுதானே!

இப்போது சீமானும் தான் ஒரு மிகச்சாதாரண, மக்களுக்கு மிகவும் பழக்கப்பட்டுப் போன, எந்த மாற்றத்தையுமே தர திராணி இல்லாத தனது இருத்தலை மட்டுமே நோக்கிப் பயனப்படும் ஒரு அரசியல்வாதிதான் என்பதை ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறார். ஒரு புரட்சியாளராக ஆக எத்தனித்து, புரட்டு பேசும் சாதாரண அரசியல்வாதி எண்ணிக்கை தமிழகத்தில் ஒன்று அதிகரித்திருக்கிறது. அவ்வளவே!

வருங்கால இந்திய-தமிழக 'ச.ம.உ' சீமானிடம் ஒரே ஒரு விண்ணப்பம். தயவுகூர்ந்து உங்கள் அரசியலில் இருந்து 'புரட்சி','போராளி' போன்ற வார்த்தைகளையெல்லாம் எடுத்து விடுங்கள். உங்களை நாங்கள், புரட்சிக்காரன், போராளி என்றெல்லாம் அழைத்தால், தங்கள் இலக்கிற்கு தடையாய் நின்ற எதையும் அடித்து உடைத்து தூள் தூள் ஆக்கி புரட்சி செய்த பெரியாரையும், சேகுவேராவையும், கேஸ்ட்ரோவையும் நாங்கள் என்னவெனச் சொல்வது?

(சென்றமுறை போல என் குடும்பத்தை, சாதியை எல்லாம் திட்டாமல், குறைந்தபட்சம் என்னை மட்டுமே திட்டுமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்!)

Friday, January 7, 2011

கேப்டனுக்கு என்ன டேலன்ட் இல்ல? ஏன் முதல்வராகக் கூடாது அவரு?

   கண்டிப்பா சொல்றேன். சத்தியமா சொல்றேன். கேப்டன் விஜயகாந்த் தான் அடுத்த முதல்வர். ஏன்னா நேத்துதான் நான் விருதகிரிங்குற படத்தைப் பார்த்தேன். படமில்லை அது. ஒவ்வொரு தமி'ல'னுக்கும் பாடம். ஒவ்வொரு காவல்துறை அதிகாரியும் தெரிஞ்சுக்க வேண்டிய வழிமுறை. IPS ட்ரெயினிங் ஒரு இந்திய போலீசு அதிகாரிக்கு எவ்வளவு கத்துக்கொடுக்குமோ அதை விட 67.4% அதிகமா விருதகிரி கத்துக்கொடுக்கும். 

எடுத்தவுடன ஸ்காட்லாண்டு யார்டு தலமையகம்ல வச்சாரு பாருங்க ஒரு ஷாட்டு. அதிர்ச்சியாயிட்டேன். ஸ்காட்லாண்டு பிரதமரைக் கொல்ல திட்டம் போடுறாங்க அந்த நாட்டு தீவிரவாதிகள். ஆனா அவய்ங்க நல்ல நேரம், நம்ம கேப்டன் அங்க ட்ரெயினிங்காக போயிருக்காரு. Sow thay aare gaalling Gap10 paar helb.  நம்ம இந்தியாவுல.. ஏன் இந்த worldலயே 'அந்த' மாதிரி காரை வச்சுருக்க ஒரே போலிசு கேப்டன் தான். ஜன்னல் இல்ல. கதவு இல்ல. ஒன்னுமே இல்ல. அந்த காரை அவரு ஓட்டுறதைப் பார்த்துட்டு "என்னப்பா ஸ்டெப்னிய தூக்கி ட்ரைவர் சீட்ல வச்சிருக்காங்க?"னு ஒருத்தர் கேட்க, இல்லை இல்லை அவருதான் எங்க ஹீரோ கேப்டன்னு அவரை நம்ப வைக்கிறதுக்குள்ள நான் பட்ட பாடு இருக்கே அய்ய்யயய்யய்யய்யோ!!! அதை திண்டுக்கல் ரோட்ல ஓட்டிட்டு நம்ம கேப்டன்  வருவாரு பாருங்க, அதைப் பாக்க கோடி கண்ணு வேணும். என்னடா ஸ்காட்லாண்டுனாய்ங்களே குப்பைமேட்டைக் காமிக்கிறாய்ங்களேனு பாத்தா செலவைக் குறைக்க நம்ம கேப்டன் நாலு ஆங்கிலோஇந்தியர்களையும் நாலு டாக்சியும் வாடகைக்கு புடிச்சு, நம்ம திருப்பத்தூர்-காரைக்குடி ரோட்டுலயே சூட்டிங் எடுத்துட்டாரு.

ஸ்காட்லாண்டு போலீசுனால யாரு தீவிரவாதினு கண்டு புடிக்க முடில. அப்போ நம்ம கேப்டன் வந்து 'i wil gum in gorrect dime 'ங்குறாரு. அப்புறம் நம்ம கேப்டன் நாலு நிமிசம் எதையோ உத்து உத்து பாத்து "waid. i gaav doubd"னு சொல்லிட்டு தீவிரவாதிய கண்டுபுடிச்சுர்றாரு. அப்புறம் ஓடுற தீவிரவாதிய புடிக்க கிளம்புற ஆங்கிலோஇந்தியர்களை "staab. i will sow hov தமில்நாடு police will gatch dhiep"னு சொல்லிட்டு தலைதெறிக்க ஓடி அடி அடினு அடிச்சு தீவிரவாதிகளையெல்லாம் புடிச்சுர்றாரு.
அய்யா... கேப்டன் தீவிரவாதிகளை புடிச்சுட்டாரே படம் முடிஞ்சுருச்சுனு பாத்தா, அதான்யா அறிமுக காட்சியே!!  (ஏன் கேப்டன் நீங்க டெல்லிக்கு போனீங்க, காஷ்மீர் போனீங்க, பாகிஸ்தான் கூட போனீங்க, நாங்க பொறுத்துகிட்டோம். ஆனா  ஸ்காட்லாண்டு போனதை எங்களாலயே பொறுத்துக்க முடியலையே அந்த நாட்டுக்காரன் எவ்ளோ ஃபீல் பண்னிருப்பான்!! )

அப்புறம் இந்தியா வர்றாரு. போலிசு வேலைய தவிர எல்லா வேலையும் பாக்குறாரு. நம்ம தல ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜா மாதிரி. எல்லாரும் புகழ்ந்துகிட்டே இருக்காங்க. கேப்டன் ஏப்பம் விடப் போனாக் கூட "புயல் அடிக்கப் போகுது ஓடுங்க"னு கத்துறாங்க. அடிக்கப் போனா திடீர்னு ஒருத்தன் "சிங்கம் சிலிர்ர்கிறப்ப பக்கத்துல நிக்க கூடாது வாங்க தள்ளி நிப்போம்"ங்குறான்! இது மாதிரி அனல் பறக்கும் காட்சிகள் நிறைய உண்டு.

அப்புறம் பாவம் ஒரு குட்டி வில்லன் வர்றாரு. அந்தாளு வில்லனா இல்ல தேமுதிக கொள்கை பரப்புச் செயலாளரானே தெரில. விஜயகாந்தை புகழ்ந்துட்டே இருக்காரு. அப்புறம் 'hee aaljo arrejted'. சரி படம் முடிஞ்சுருச்சுனு பார்த்தா, அப்புறம் தான் ஒரு புது படமே ஆரம்பிக்குது. அந்தப் படம் பேரு 'Taken'குற அருமையான ஆங்கிலப் படம்! ஆனா இங்க நம்ம விருதகிரினு தான் சொல்லனும்!

விஜயகாந்துக்கு வேண்டிய பொண்ணை கடத்திருவாங்க. அப்போ விஜயகாந்து அந்த முகம் தெரியாத வில்லன்கிட்ட பேசுவாரு பாருங்க ஒரு வசனம் அப்படியே புல்லரிச்சுப் போயிரும்! Takenல வர்ற இந்த காட்சி உலகப்புகழ் பெற்றது. ஆனா அதை எவ்வ்வ்வ்வளவு கேவலப்படுத்த முடியுமோ அவ்வ்வ்வளவு கேவலப்படுத்தி 'நான் தான் உலகின் ஒரே போலீசு'னு ஆணித்தரமா சொல்றாரு கேப்10.

வசனத்தை கவனிங்க "டேய் உனக்கெ என்னடா வேணும்? ராணுவ ரகசியமா? இந்திய இறையாண்மையா? இந்திய அமைதிய குலைக்கனுமா?" உன் தீவிரவாதத் இங்க வளக்கனுமா? ஏய் என்ன பரேடுக்கு போற சாதாரண போலீசு இல்லடா.. நான் INDARNASANAL போலீசுக்கே பரேடு எடுத்தவன்டா.. டேய் நான் விருதகிரிடா.. பஞ்ச பூதங்களோட மொத்த உருவம்டா (இது மட்டும் பஞ்சபூதங்களுக்கு தெரிஞ்சுச்சு அஞ்சும் சேர்ந்து தற்கொலை பண்ணிக்கும்) "னு ஓட்டல் சர்வர் மாதிரி ஐட்டத்தை அடுக்கிட்டே போறாரு! அந்த பக்கத்துல இருந்து சவுண்டே இல்ல. நான் நினைக்கிறேன் வில்லன் எப்பவோ லைனை கட் பண்ணிட்டான் போல. இவரப் பார்த்தா பாவமா இருந்துச்சு.

இப்பதான் இடைவேளை வருது. இதுக்கப்புறமும் புள்ள படத்தைப் பார்த்தா பெருவியாதி எதும் வந்துருமோனு பயந்து எங்க அப்பத்தா என்னை உள்ள போயி படுக்கச் சொல்லிருச்சு.
"புள்ளைய இந்த பாடு படுத்திபுட்டானே. சண்டாளன் ஓட்டு கேட்டு வரட்டும். ஓட ஓட விரட்டுறேன்"னு ரொம்ப நேரம் கேப்10யை திட்டிட்டு இருச்சு.

ஆனா இந்தப் படம் எனக்கு இருந்த ரெண்டு பெரிய சந்தேகங்களை தீர்த்து வச்சுச்சு. உலகத்தரம்னா என்னனு ரொம்ப நாளா புரில. இந்தப்படம் ஆரம்பிச்ச பத்து நிமிசத்துலயே நல்லா புரிஞ்சு போச்சு. இந்தப் படத்த அப்படியே ஆங்கிலத்துல ரீலீஸ் பண்ணலாம். ஆனா என்ன வெள்ளைக்காரன் எல்லாம் "தமிலர்கள் ரொம்ப திறமையானவங்கப்பா.. அனிமல்சை எல்லாம் ட்ரெயின் பண்ணி ஆங்கிலம் பேச வச்சிருக்காங்களே"னு மூக்குல விரல வச்சிருப்பாங்க!

இன்னொன்னு விஜயகாந்த் தான் 'கதை, திரைக்கதை, வசனம், இயக்கம்'னு போட்டப்ப நான் கூட "தலைவர் வேற யாரயோ போட்டு எடுத்துட்டு பொய் சொல்றாருப்பா"னு நினைச்சேன்!
சத்தியமா இல்லீங்க. அந்தாளு பொய் சொல்லல. அவரேதான் இயக்கியிருக்காரு. படத்தைப் பார்த்தா ஒவ்வொரு காட்சியும் அதை நம்ம காதுல சொல்லிகிட்டே இருக்கும்! அவரு நேர்மை எனக்கு புடிச்சிருக்கு.

இந்த மாதிரி ரெண்டு படம். இல்ல வேணாம். இந்தப் படத்தையே எல்லாரும் ரெண்டு தடவ பார்த்தா போதும் கேப்10 அரசியல் வாழ்க்கை பிரமாதமா இருக்கும். 3020 வரைக்கும் அவரை யாரும் தமிழக அரசியல்ல இருந்து அசைச்சுக்க முடியாது. தயவு செய்து பாருங்க. நல்ல படம். இந்த மாதிரி படங்களுக்கு ஆதரவு கொடுத்தாதான் கேப்10 மாதிரி இளம் நடிகர்கள், இளம் இயக்குனர்களுக்கு ஊக்கமா இருக்கும். நல்ல படங்கள் தமி'ல்'ல வரும்! எனக்கு லேசா தலை சுத்துது நான் அப்போலோல ஒரு கம்ப்ளீட் செக்கப் பண்ணிட்டு நெக்ஸ்டு மீட் பண்றேன். 


(Dhis is dedigated do my prend pradeep. hee only dold mee do ride aboud virudhagiri.)

Thursday, January 6, 2011

காதலி பிணமான காண்டம். (குறுங்கதை)



இருள், மிகவும் மெதுவாய் வெளிச்சத்தைக் கிழித்து அறையை கவ்விக்கொண்டிருந்தது. எதிர்ப்பேதும் காட்டாமல் நானும் வெளிச்சமும் மயக்கத்துக்கு ஆட்பட்டு விட்டிருந்தோம். கவனிக்கப்படாத தொண்டை, யாரோ அதனுள் கள்ளிச் செடியை பயிரிட்டதைப் போல எரிந்துகொண்டிருந்தது. நகத்தின் ஓரம் இருந்த சூடு மட்டுமே உயிர் இருப்பதை எனக்குக் காட்டியது. உடலில் இன்னும் தெம்பு ஒட்டிக்கொண்டிருந்ததை ஓரமாய் உணர்ந்திருந்தேன். மனதில் அமானுஷ்யமாய் ஏதேதோ தோணிற்று. எழுந்தேன்.

என் கட்டிலுக்கடியில், இறந்து போன அவளின் சீப்பு தட்டுப்பட்டது. அதில் மெலிதான, விஷமில்லா கரும்பாம்புகள் போல அவள் முடிக்கற்றைகள் சுற்றிக் கிடந்தன. கையில் இருகப் பிடித்து எடுத்தேன். சீப்புக் காம்புகள் கையை அழுத்த அழுத்த இன்னும் இருகிப் பிடித்தேன். வாயில் வைத்துக் முத்தமிட்டேன். முடிகள் நாக்கில் ஒட்டின. கூந்தல் வாசம் நுரையீரலைத் தாண்டி உள்ளே ஊடுருவுவதை உணர்ந்தேன்.

அவளை அழைத்தேன். அவள் பெயரை ஒரு இருநூறு முறை கத்தினேன். வரமாட்டாள் என உறுதியாய்த் தெரியத் தெரிய இன்னும் குரலெடுத்துக் கத்தினேன். தொண்டை கிழிந்து ஊறிய ரத்தம் என் எச்சிலில் வழிந்தது. இன்னும்.. இன்னும் கத்தினேன். என் உடம்பு சில்லிட்டது. வலி உடலெங்கும் பரவியது. ஆனாலும் வலியை உணரும் அளவிற்கு தெம்பில்லை.

அவள் இறந்து, அவள் உடல் சில நிமிடங்களில் இப்படித்தான் இருந்தது. இல்லை, இதைவிடப் பலமடங்கு அது சில்லென இருந்தது. எதற்காக செத்துப் போனாள்? செத்துதான் போனாளா? அல்லது கோபமாய் பேசாமல் இருக்கிறாளா? அதற்காக மூச்சு விடாமல் எவ்வளவு நேரம் இருப்பாள்? ஒருவேளை இறந்தது போல் நடிக்க முற்பட்டு உணமியிலேயே செத்து விட்டாளா? என்னைச் சுற்றி பரபரப்பு தொற்றிற்று. நான் அவளின் மூடா இமைகளையும் உயிரில்லா கண்களையும் சிரித்தபடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

எனக்கு மொழியும், இடமும், பெயரும், எதுவும் மறந்துபோயிருந்தது. அவளை என் கைகளில் இருந்து எவரோ பிடுங்க எத்தனித்தபோது இன்னும் இருகப் பிடித்தேன் அவளை. அப்போதுதான் கவனித்தேன். அவள் கைகள் என் விரல்களை இருகப் பற்றியிருந்தது. அதை எடுக்காமல் அப்படியே அவளைத் என்னிடம் இருந்து பிடுங்கிப் போனோரின் பின்னே போய்க்கொண்டிருந்தேன். அவள் கண்களும், அதற்குக் கீழே அவள் தலையும், அதற்குக் கீழே அவளின் முடியும் என்னை வெறித்தபடியே, ஆடியபடி முன் போய்க்கொண்டிருந்தன. உதடுகளில் முத்தமிட விரட்டியபோதெல்லாம் உதடுகள் தெரியாதபடி கடித்துக் கொள்வாள். இப்போது அவள் வாய் திறந்தபடி இருந்தது. வாயின் ஓரம் நான் எத்தனையோ முறை சுவைத்த, முத்தமிட்ட அவளின் எச்சில் வழிந்துகொண்டிருந்தது.

யாருமே அருகில் இல்லாமல், நான் மட்டும், இறந்த அவளின் உடலை அருகில் வைத்துப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கத் தோணிற்று. அதைச் சொல்லிக் கத்தினேன். தூக்க மருந்தை என் நரம்புகளில் ஏற்றினர். அப்படியே சென்று அவள் அருகில் படுத்துக் கொண்டேன். எவன் எவனோ என்னை இழுத்தும் கேளாது அவளருகில் படுத்திருந்தேன். கண்களை இமைக்காததால் நீர் வடிந்துகொண்டே இருந்தது. அவள் என்னைப் பார்க்கவேயில்லை. தூக்கத்தில் என் பெயர் சொல்லி கையைப் பிடிப்பாள். எப்படியும் பிடித்துவிடுவாள் என வெகுநேரம் காத்திருந்தேன். என்னைப் பிடிக்காதவள் போலவே படுத்திருந்தாள். அவளை எரிக்கச் சொல்லி எவனோ பேசியது காதில் விழுந்தது. நான் அணுஅணுவாய் ரசித்த என் காதலி. வெந்நீரில் குளித்தாலே உடல் சிவந்து போகும் அவளுக்கு. அவளைத் தீயில் தள்ள என் காது படவே திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். உடலில் தீ பிடித்தவனைப் போல எழுந்தேன். சொன்னவனை அடித்துக் கீழே தள்ளினேன். என்னை மீண்டும் ஒரு ஊசியால் அடக்கிப்போட்டார்கள். எரிக்கும் போது எழுந்தாடும் பிணத்தை தோட்டி அடித்துப் போடுவதைப் போல மீண்டும் மீண்டும் அடிக்கப்பட்டேன். பின் அவளைப் புதைப்பதாய் முடிவாகி, புதைப்பதற்கு தயாராயிற்று எல்லாமும்.

குளிர்சாதனப் பிணப்பெட்டியில் அரவமற்று படுத்திருந்த அவளைப் பார்க்க பலபேர் வந்திருந்தனர். ரோஜா வாசனை குடலைப் புரட்டியது. கடைசியாய் இந்த மணத்தை இரண்டு மாதம் முன்பு எங்கள் முதலிரவில் சுவாசித்திருக்கிறேன். அவள் வாசம் ரோஜாவை விடவும் இன்னும் நினைவிருக்கிறது எனக்கு. இடுகாட்டிற்கு வரமறுத்துவிட்டேன். ஒரு பெரும் கும்பல் அவளைச் சுமந்து சென்றது. எங்கள் திருமணத்திற்கு பெரும் எதிர்ப்பு தெரிவித்து அவளின் கைகளில் சூடு போட்ட அவள் அண்ணன் முன்னே சென்றுகொண்டிருந்தான். "படுபாவி ரெண்டே மாசத்துல பிணமாக்கி கொடுத்துட்டானே" என என்னைப் பற்றி ஏதேதோ சொன்னான். எனக்கு காதில் யாரோ இடைவெளியின்றி எச்சில் துப்புவது போல் இருந்தது. எங்கள் அறையில் சென்று படுத்துவிட்டேன். அவளின் சீப்பு தட்டுப்பட்டது. உடல் சில்லிட்டது.

இரவுபோலத்தான் இருக்கிறது. தூக்கிச்சென்று அவளை என்ன செய்து தொலைத்தனர் எனத் தெரியவில்லை. எத்தனை நேரம் படுத்திருந்தேன் எனத் தெரியவில்லை. அவள் வந்துவிடுவாள் போலவே இருந்தது. பொய்தான் எனினும் அதை நம்புவது எனக்கு மிகவும் பிடித்தமாயும், அது ஒன்றே இப்போது என்னை உயிருடன் வைக்கும் விஷயமாகவும் இருந்ததால் அதை நம்பிக்கொண்டிருந்தேன். ஆதரவற்றவுனுக்குக் கூட ஆதரவாக இன்னொரு ஆதர்வற்றவன் இருப்பான். எனக்கு எவரும் இல்லை. இழவு வீட்டில் ஒரே நாளில் அத்துணை சொந்தமும் காலியாகி, தனிமரமாய் நிற்கும், மனைவியைப் பறிகொடுத்தவன் அநேகமாய் உலகில் நான் ஒருவனாகத்தான் இருப்பேன்.

ஒருவேளை இந்த மிருகங்கள் அவளை உயிருடன் புதைத்திருந்தால்.....?? இடுகாட்டுக்குச் சென்று அவளைக் கூட்டிவரலாம் எனத் தோணிற்று.  வேகமாய் நடந்தேன். ஓடினேன், வேகமாய். இடுகாடு. ஒரு சிறு மேடு தெரிந்தது. அதன் மேல் அவளைப் போர்த்தியிருந்த துணி கிடத்தப்பட்டிருந்தது. எவ்வளோ சொல்லியும் கேளாது எங்கள் திருமணப் புடவையைப் போர்த்தாமல் வேறு ஏதையோ போர்த்தியிருக்கிறார்கள் அவளைப் புதைத்துப் போன நல்லவர்கள். தோண்டினேன். வெறும் கையை வைத்தே தோண்டினேன். நகங்களின் இடைவெளிக்குள் மண்துகள்கள் புகுந்து நரக வேதனையைத் தந்தன. நகங்களில் ரத்தம் வர வர எனக்கு மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது. ஒருவேளை அவளைப் பார்க்க நான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டதைப் பார்த்து அவள் என் மேல் இரக்கம் கொண்டு உயிரோடு வந்துவிட்டால்....??!!!! தோண்டினேன்....

மணல் மணலாய் அவள் தெரிந்தாள். எடை கூடியிருந்தாள். பால் குடித்த மயக்கத்தில் அசந்து தூங்கும் குழந்தையின் மேல் ஒட்டியிருக்கும் பால் துளிகள் போலத்தான் அவள் மேல் ஒட்டியிருந்த மணற்துகள்கள் தெரிந்தன. அவளை எழுப்ப மனம் வரவில்லை. பாதி தூக்கத்தில் எழுப்பினால் "தலை வலிக்குதுடா" என்பாள். பின் என்னை தூங்கவிடமாட்டாள். அப்படியே அவளைக் நான் கொண்டுவந்திருந்த எங்கள் திருமணப் புடவையின் மேல் கிடத்தினேன். வீட்டிற்கு செல்ல பயமாக இருந்தது. மீண்டும் புதைக்கும் கூட்டம் வந்து இவளைத் தூக்கிச் சென்றுவிட்டால்..?

அவள் தூங்கிக்கொண்டிருந்த படுக்கையை சற்று அகலமாக்கினேன். அவளை வழக்கம் போல் இடதுபக்கம் படுக்க வைத்துவிட்டு, நான் வலப்பக்கம் படுத்துக்கொண்டேன். எங்களுக்குக் கீழே அவளின் திருமணப்புடவை இதமாக இருந்தது. கைகளை மேலே நீட்டி மணலை உள்தள்ளினேன். என் முகத்தை மூடியது. பின் என் முழங்கையை. கையையும் உள்ளிழுத்தேன். சுவாசத்தில் மணல் வாடை. பின் மணல் துகள். பின் மணல். நுரையீரல் வலித்தது. காலை அவள் எழுப்பும்போது "இனி தயவு செய்து இன்னொருமுறை செத்துவிடாதே" எனத் திட்டவேண்டும் என நினைத்துக்கொண்டே அவளை அணைத்தபடி தூங்கிப்போனேன்......

Wednesday, January 5, 2011

தேநீர் போல் இருக்கிறாய் நீ!



மழையடிக்கும் அதிகாலையில், விழித்தெழுந்தவுடன் முன்னிறுத்தப்படும் ஒரு கோப்பைத் தேநீர் போல் இருக்கிறாய் நீ. தேநீரின் சூடு உணவுக்குழாய் வழியே உடலெங்கும் பரவுவது போல் தான் உன் காதலும். என் தலையின் முதல் முடியில் இருந்து உள்ளங்காலின் கடைசி நரம்பு வரை பரவி, இங்கும் அங்குமாய் என்றில்லாமல் எங்கும் வியாபித்திருக்கிறாய். என் உடலில் உன் காதலும், என் உயிரும் பரவியல் அடிப்படையில் பார்த்தால் ஒன்றுதான். காதலின் விகிதம் தான் கொஞ்சம் அதிகம்!

எப்படி நீ நீயாய் இருக்கிறாய்? நான் திட்டுகிறேன். நீ நீயாய் இருக்கிறாய். கெஞ்சுகிறேன். நீ நீயாய் இருக்கிறாய், கொஞ்சுகிறேன், ஆர்ப்பரிக்கிறேன், அடங்குகிறேன், முத்தமிடுகிறேன், ஆனாலும் எப்போதும் போல் நீ நீயாய் இருக்கிறாய். ஏனெனக் கேட்டால் "இதெல்லாம் நீ செய்யும் போது, நீ நானாய் மாறித் தொலைக்கிறாயே" எனச் சொல்கிறாய். அதெப்படி எப்போதுமே நீயும் நானும் நீயாய் மட்டுமே இருக்கிறோம்? நீயும் நானும், நானாய் மாறினால் என்ன? வேண்டாம். சராசரிக் காதலாய் மாறித் தொலைத்தாலும் தொலையும்!

உனக்கும் எனக்குமான இடைவெளி காதலுக்கும் காமத்துக்கும் போன்றதாய் இருக்கிறது. எவ்வளவுதான் பார்த்தாலும் முழுதாய் தெரிய மறுக்கிறாய், கண்களுக்கு கருவிழி தெரியாததைப் போல. நமக்கான இடைவெளி இருந்த வரைக்கும் நம்மை இயக்கிய வாழ்க்கை, இல்லையென்றான பின் நம்மை நடத்துவதை விட்டுவிட்டு நம் பின்னால் நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.

உன் காதலால் பிரச்சினைகள் இல்லாமல் இல்லை. உலகின் முதல் ஆணில் இருந்து கடைசி ஆண் வரை எனக்கு எதிரியாகிப் போனார்கள். ஒரு மாற்றத்திற்காக பிற பெண்களை ரசிக்கலாம் என்றாலும் கூட உலக அழகி முதல் ஊர்க்கடைசி அழகி வரை எல்லா பெண்களுமே ஆண்களைப் போல் தெரிகிறார்கள். எடை காட்டும் இயந்திரம் என் எடை வெறும் 20 கிராம் எனக் காட்டுகிறது. "காதலைக் கழட்டி வைத்துவிட்டு ஏறி நில்லுங்கள்" எனத் துண்டுச் சீட்டில் அறிவுரை வேறு சொல்கிறது.

பூங்காவில் கூடியிருக்கும் காதலர்கள் நம் பக்தர்கள் போல் தெரிகிறார்கள். ஆசி வழங்கச் சென்று அடி வாங்கி வந்தேன். நிலா, கவிஞர்களுக்கு தூரமாகவும், எனக்கு அருகிலும் வந்து தொலைத்த காரணத்தால் கவிஞர்கள் கலங்குகிறார்கள். கவிதை என்ற பெயரில் என் மேல் கல்லெறிகிறார்கள். நிலா இன்றி தங்கள் கவிதைகள் நீர்த்துப் போகும் எனக் கெஞ்சுகிறார்கள். கடைசியில் வேறுவழியில்லாமல் உலகுக்கான அத்தனைக் காதல் கவிதைகளையும் என்னையே இயற்றச் சொல்லிவிட்டு புரட்சிக்குப் போய்விட்டார்கள்.

1960களில் ஆர்ம்ஸ்ட்ராங் அநேகமாய் உன் தாயைப் பார்த்திருக்கலாம். "ஆனால் அவள் இவ்வளவு அழகில்லையே, தெரிந்திருந்தால் இப்போது போயிருப்பேனே" எனப் பிதற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். 
விஞ்ஞானிகள் வானுக்கு அனுப்பும் செயற்கைக்கோள்கள் பூமி நோக்கி பறக்கின்றன. நாம் காதலிக்கும் போது நம்மைச் சுற்றி சுற்றி வந்து உலகக் காதலர்களுக்கு உவமைப் பாடம் ஒளிபரப்புச் செய்கின்றன. அதன் பலனாய் பூமிக்கு வந்த குழந்தைகள் நம்மை கடவுளாக வணங்கவும் தொடங்கி விட்டன.

சாலையில் பயணிக்கும் நேரங்களில் எவ்வளவு விரட்டினாலும் மலைகளும், மரங்களும், செடிகளும்,
பூக்களும் பின்னே செல்வதற்கு பதிலாக நம் கூடவே பயணிக்கின்றன. நமக்கு வேண்டுமென்றால் நம் மீதும், வேண்டாமென்றால் நம்மைச் சுற்றியும் பெய்யும் புதுப்பழக்கத்தை மழை கற்றுகொண்டுவிட்டது.  

நீ என்னுடன் பேசியபடி சாலையில் நடப்பதை பார்த்த மக்கள், கண்ணன் சொன்னதையும், நபிகள் சொன்னதையும், இயேசு சொன்னதையும் கடாசிவிட்டு, தங்கள் காதலியின் காதல் கடிதங்களை வணங்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். காதலியின் பேச்சை மட்டுமே கேட்கத் ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். சட்டென மிகவும் நல்லவர்களாக மாறித்தொலைத்து விட்டார்கள்.

கடவுள் பதவியை மிக சமீபத்தில் இழந்த முன்னாள் கடவுள்கள், தங்களுக்குள் இருக்கும் மத வேறுபாட்டை மறந்து கூட்டமாய் வந்து என்னை பேச்சுவார்த்தைக்கு அழைக்கிறார்கள். எனக்கு போக ஏது நேரம்? நீதான் எப்போதுமே பேசிக்கொண்டிருக்கிறாயே. பேச்சுவார்த்தையை விட்டுவிட்டு பேசாமல் நீ பேசுவதைக் கேட்கச் சொன்னேன். அடக் கொடுமையே! பத்து நிமிடத்தில் உன் பக்தர்கள் ஆகி விட்டார்கள்.

தேநீர் கோப்பையில் அடியில் தங்கும் சர்க்கரை  நாவில் பட்டு இனிப்பதைப் போல், உலகின் மொத்த காதலையும் சேர்த்து வைத்து என் இதயத்தில் பட்டுத் இனித்தவள் நீ.
"என் காதலியாக நீ ஆக என் செய்தேன் நான்?" எனக் கேட்டால். "எல்லாருமே என்னைப் பார்த்து என்னென்னவோ ஆனார்கள். ஆனால் நீ மட்டும்தான் என்னை என்னென்னவோ ஆக்கி, நீ நீயாகவே இருக்கிறாய்" எனச் சொல்கிறாய்! கடவுள்கள் உனக்கு பக்தர்கள் ஆகிப்போனதில் வியப்பென்ன இருக்கமுடியும்?

Tuesday, January 4, 2011

எனக்கு புடிச்ச ஃபேஸ்புக் அப்டேட்ஸ் (பகுதி 1)




இதெல்லாம் எனக்கு புடிச்ச அப்டேட்ஸ்! சும்மா எல்லாத்தையும் நோட்பேடில் சேமித்து வச்சேன்! இப்போ அதுல ஒரு பத்து மட்டும் பொழுதுபோகாம blogல போடுறேன்! :-)

1)இன்னைக்கு நியூ இயர்னு பக்கத்து வீட்ல வெங்காய பஜ்ஜி செஞ்சு சாப்டாங்கப்பா.. அதை எந்த நாயோ போட்டு கொடுத்ருச்சு! அவங்க வீட்ல அதுனால வருமான வரித்துறை ரெய்டு! கணக்குல வராத வெங்காயத்தையெல்லாம் பறிமுதல் பண்ணிட்டு போயிட்டாங்க. பாவம்.. :-(

2)மக்கள் தொகை வளர்ச்சியைக் குறைக்க மத்திய அரசு அதிரடி முடிவு. இன்று ஒரு முருங்கைக்காயின் விலை பதினைந்து ரூபாய்.

3)இந்திய அரசியல்வாதிகளா... யாருக்கு ஓட்டுப் போடுறதுன்னு சத்தியமா தெரிலடா சாமி! எந்த நாட்டு குடிமகனுக்கும் இந்த நிலைமை வரக்கூடாது! பேசாம நானே சுயேச்சையா நின்னு எனக்கே ஓட்டு போட்டுக்கலாம்னு இருக்கேன்!

4)ஏய்ய்ய்ய்... பொம்பளை புள்ளைங்களுக்கு கமெண்ட் போடுறத விட்டுட்டு ஒரு கை புடி... நாட்டை முன்னேத்துவோம்!!!

5)மன்மதன் அம்புனு ஒரு நல்ல ஆங்கிலப் படம் பார்த்தேன். ஏன் நடூல நடூல தமிழ் வசனமா வந்து எரிச்சல கிளப்புதுனு தெரில. அடுத்த தடவை இயக்குனர் அந்த தவறை சரி செஞ்சா நல்லது!

6)பொண்ணுங்க ஆல்பத்துல இருக்குற comments பாக்குறப்ப தான் பசங்க எவ்ளோ மொக்கைனு தெரியுது!! நெஞ்சு வலிக்குது! இந்த ஆண்கள் சமுதாயம் முன்னேறவே முன்னேறாது! :-(

7)வாழ்க்கைனா என்ன தெரியுமா? நான் என் கப் டீ குடிக்கிறேன். நீங்க உங்க கப் டீ குடிக்கிறீங்க. ரெண்டும் ஒரே மாதிரி இருக்கா? இல்லேல்ல... அவ்ளோதான் பாஸ் வாழ்க்கை...!

8)நீயா நானாவில் 'பெண்ணியவாதிகள் VS குடும்பவாதிகள்' பார்த்தேன். தலைப்புலயே பெண்ணியவாதிகள் யாரும் குடும்ப வாழ்க்கைல ஈடுபட முடியாதுனு சொல்றாங்களே.. இதுக்கு பெண்ணிய வாதிகள் ஒன்னுமே சொல்லல. ஒருவேளை அதைத்தான் அவங்களும் விரும்புறாங்களோ???!!!

9)எல்லாருமே ஒரே நேரத்துல தூங்குறது நாட்டுக்கு நல்லதில்ல. நீங்க முழிச்சிருந்து நாட்டை பாத்துக்கங்க. நான் தூங்குறேன்.

10)சீன தத்துவ மேதை கன்ஃபூசியஸ் என்ன சொல்லிருக்காருனா "நீ ஒன்னும் ஊருக்கு அட்வைஸ் பண்ணி கிழிக்க வேணாம். எல்லாமே தர்ற இயற்கையே பேசாமதான இருக்கு. அதுனால நீ மூடிகிட்டு இரு"னு சொல்லிருக்காரு. இனிமே அப்படிதான் இருக்க போறேன்.


-மிச்சத்த அப்புறம் போடுறேன்! :-)


.

Monday, January 3, 2011

கடுகு பொறுக்கிகள்


சுப்பு மாமா செத்துப்போச்சுதுன்னு எனக்கு தாக்கல் வந்தப்ப நான் சென்னைல இருந்தேன். சென்னைக்குன்னு அருமையான குணம் ஒன்னு உண்டு. எந்தக் குடும்பம் சேர்ந்து இருந்தாலும் அதுக்கு புடிக்காது. அப்பன்-மவன், ஆத்தா-மவன், அண்ணன்-தம்பி, இதுக்கெல்லாம் மேல புருசன் பொண்டாட்டி சேர்ந்து இருந்தா இந்த சென்னை சனியனுக்கு புடிக்கவே புடிக்காது. நான் வாங்குற 8000 ரூவா சம்பளத்துல என்னால மட்டும் தான் சென்னைல இருக்க முடியிது. என் பொண்டாட்டி கண்மணியும் என் புள்ள சுப்பிரமணியும் மதுரேலதான் இருக்குதுங்க. நான் மாசத்துக்கு ஒருவாட்டி வந்து பார்த்துட்டு போவேன்.

சிலநேரம் வேலை செய்யிறப்ப பகீர்னு ஒன்னு தோணும். நம்ம தெரிஞ்சவன் புரிஞ்சவனுக்கு எதுன்னா ஒன்னு ஆச்சுனா உடனே போக முடியாதே. கடைசி மூச்சு விடுறப்ப மடில வச்சுக்க முடியாது. பத்து மணி நேரம் பஸ்ல போகனும். மனசுல மரணத்தை வச்சுட்டு பஸ்ல பத்து மணி நேரம் அழுகைய அடக்கனும், டிக்கெட் வாங்கனும், சத்தமா சிரிப்புப் படம் ஓடும். அப்புறமா பாதிப்பொணமா நாம சாவுக்கு போயிச்சேந்தா பொணத்தை எடுக்க டைமாச்சு அதான் எடுத்துட்டோம்னு சொன்னாலும் சொல்லிருவாங்க. இதெல்லாம் ரொம்ப அதீத கற்பனை தான். ஆனா இந்த மாதிரி கற்பனை வர்றப்பல்லாம் ரொம்ப பயமா இருக்கும். இப்போ இதெல்லாம் நிசத்துல நடந்துட்டிருக்கு. பத்து மணி நேரம் சுப்பு மாமா சாவை சுமந்துட்டு பஸ்ல உக்காந்துருக்கனும்.  

 போனவாட்டி நான் மதுரை வந்தப்ப மாமா நல்லாத்தான் இருந்துச்சு. "டேய் சட.. பொண்டாட்டி புள்ளைய விட்டுப்போட்டு ஏண்டா அந்த சுடுகாட்டுல இருந்து அல்லாடுற? நீ திரும்பிப்பாக்குறக்குள்ள உடம்புல தெம்பு போயிரும்டா. ஒம்மவனுக்கு உம்மேல ஒட்டுதல் இல்லாம போச்சுனு வச்சுக்க ஒவ்வொரு நாளும் நரகந்தேன். பொட்டியத் தூக்கிட்டு இங்க வந்துருய்யா.. இங்கன எதாச்சும் சோலி பாரு"னு சொன்னுச்சு.

மாமா எப்பயுமே சென்னைய சுடுகாடுனு தான் சொல்லும். எப்பயோ ஒருவாட்டி வியாபார விசயமா சென்னை போயிட்டு வந்த என் சித்தப்புகிட்ட, "மெட்ராசு, மெட்ராசுன்றீகளேடா..  அப்படி என்னதான்டா அங்க கண்டுபுட்டீக?"னு கேட்ருக்கு. அதுக்கு அவரு "என்ன இப்படிக்கேக்குற சுப்பு?  பீச்சோரத்துல அண்ணா சமாதி, எம்.ஜி.ஆரு சமாதி எல்லாம் இருக்குல்ல. இதுக்குதான் ஊருக்குள்ளயே கடக்காமா வெளிய வா, நாலு ஊரப் பாருங்குறது"னு சொல்லிருக்காரு! அடேய் ஊரே ஒரே சமாதியா இருக்கும் போலுக்கு. அதும் சுடுகாட்டுல எரிக்காம கடல்ல எரிச்சிருக்காய்ங்க? மனுசப்பயலுக தானா அவய்ங்கள்லாம்?னு சொல்லிருக்கு மாமா. அதுலேர்ந்து அதுக்கு சென்னைனா சுடுகாடு தான்.

 "மாமா மாமா"ன்னு சொல்லும்போது எனக்கு அப்பானு கூப்பிட முடிலயேனுதான் தோணும். அப்பனை இப்போ என்னன்னவோ கூப்பிடுறாய்ங்க, டாடி, டாட் னு எல்லாம். அதுமாதிரி நான் அப்பாக்கு இன்னொரு வார்த்தைதான் மாமானு நினைச்சுக்கிருவேன். அப்பா என்னலாம் ஒரு புள்ளைக்குச் செய்வானோ அதையெல்லாம் எனக்கு மாமா செஞ்சுச்சு. இப்போ வாங்குற எட்டாயிரம் சம்பளம் கூட மாமா சிநேகிதரு ஒருத்தரு தேடிக்கொடுத்த வேலைதான். மாமாக்கு யாரு கொள்ளி போடுவானு தெரில. ஒருவேளை சாகுறப்ப யாருட்டயாச்சும் சொல்லிருந்தா அது என் பேரத்தான் சொல்லிருக்கும். ஆனா சொல்ற அளவுக்கு தெம்பா இருந்து செத்துச்சானு தெரில.

நல்லாதான் இருந்துச்சு. ஒருநாள் கைய புடிச்சுட்டு திண்ணைல உக்காந்துச்சு. ஆஸ்பத்திரில  இதய செயலிழப்புனு சொன்னாங்க. ரெண்டு வருஷம் அவகாசம் கொடுத்திருந்தாங்க. ஆனா மாமா திடீர்னு செத்துப்போகும்னு என்னால நம்பவே முடில. தெரிஞ்சிருந்தா மதுரைல ஒரு பொட்டிக்கடை வச்சாவது மாமா கூட இருந்திருப்பேன். என் மவன் சுப்ரமணிக்கு, மாமான்னா அவ்ளோ புடிக்கும். அவனுக்கு தாத்தானா அவருதான். ஒரு பென்சிலு கூட அவனுக்கு மாமாதான் வாங்கித்தரும். செத்த வீட்டுல அவன தேத்துறதே பெரிய விஷயமா இருக்கும் கண்மணிக்கு. போயி பாத்தாதான் தெரியும்.

கூட்டம் ரொம்ப அதிகம். ரோசா வாசம் குடலைப் பொறட்டுது. என்னதான் ரோசாவ காதல் சின்னம்னு சொன்னாலும் எனக்கு அந்த வாசம் பட்டாலே சாவு வீடுதான் ஞாபகத்துக்கு வரும். பிஞ்சு பிஞ்சு வாசல் பூராவும் கிடக்குற ரோஜானாலே எனக்கு ஒப்பாது. எத்தனையோ தடவ நானும் மாமாவும் கேதத்துக்கு ரோசா மாலை வாங்கிட்டுப் போயிருக்கோம். பொணத்த தூக்கிட்டுப் போறப்ப வழில ரோஜாவை பிச்சுபோட்டே போவாங்க. "எதுக்கு மாமா போடுறாங்க?"னு கேட்டதுக்கு "அது கடேசி மருவாதைடா. இனி இவன் எங்க வரப்போறான் மாலை போடுறதுக்கு? அதுக்குத்தேன்"னு சொன்னுச்சு மாமா. இன்னிக்கு கண்மணி என்னைய வர்றப்ப ரோசா மாலை வாங்கிட்டு வரச்சொன்னுச்சு. என்னனு தெரில முடியாதுனுட்டேன். "சடகோபன புள்ளை மாதிரி பார்த்துகிட்டானே, இந்த பய மாமாக்கு ஒரு மாலை வாங்கியாந்தானா பார்த்தியா?"னு ஊருக்குள்ள பேசுவாய்ங்க. அட போங்கடா நீங்க எதத்தான் பேசல? மாமாக்கு புரியும்.

சுப்பிரமணி ஒன்னும் அழுத மாதிரி தெரியல. என்ன நடக்குதுனு புரிஞ்சும் புரியாமலும் உக்காந்திருந்தான். கண்மணி தான் ரொம்ப அழுது கண்ணெல்லாம் வீங்கிப் போயி இருந்துச்சு. சும்மா அங்கங்க உக்காந்திருந்த பொம்பளைங்கள்லாம் என்னப் பார்த்தவுடன "உன் மாமாவ பாத்தியா? மவராசன் எப்படிக் கிடக்கான பாருய்யா"னு கத்தி ஒப்பாரிக் கூச்சல் போட்டுச்சுங்க. அதுல பாதி பேத்த யாருன்னே தெரில எனக்கு. ஒப்பாரி வைக்க காசு கொடுத்து சம்முகம் கூட்டியாந்திருப்பான் போல.

மாமா முகத்த வெள்ளைத் துணியால கட்டி முக்காவாசிய மூடிட்டாங்க. அதோட பெரிய மூக்கு மட்டுந்தான் வெளிய தெரிஞ்சுச்சு. அதுலயும் பஞ்சு. பக்கத்துல நிக்க முடியல. ஒரே மண்ணெண்ணய் வாசன. கெட்டு போக்கூடதுனு வாயில மண்ணெண்ணய் ஊத்திருக்காங்க போல. ரொம்ப நேரம் என்னால மாமாவ பாக்கவே முடில. இது வேற யாரோட சாவா இருக்க கூடாதானு தோணுச்சு. மாமாவோட இந்த முகம் என் மனசுல பதிய நான் விரும்பல. வெளிய பந்தலுக்கு வந்துட்டேன்.

பந்தலுக்கு கீழ நானும், என் மடியில சுப்பிரமணியும் உக்காந்தோம். அப்ப, "நேரமாச்சப்பா. உடம்பு சுகமில்லாத பொணம்.. வச்சுருக்கக்கூடாது.. சின்ன புள்ளைக, புள்ளத்தாச்சி பொம்பளையெல்லாம் இருக்காயில்லையா. சட்டுபுட்டுனு தூக்கிருவோம்?"னு ஒருத்தன் கத்துனான். அவன இதுவரைக்கும் நான் பார்த்ததே இல்ல. சில சொந்தக்காரங்க ஏன் சாவுக்கு மட்டும் வர்றாங்க? சாவுல மட்டும் அவங்க காட்டுற அக்கறை எனக்கு புரியல. இதுவரைக்கும் இவன நான் மாமா கூட பார்த்ததே இல்ல. ஆனா இங்க எல்லா வேலையும் இவன் தான் செய்யிறான். கண்டிப்பா இதுக்கப்புறம் காணாம போயிட்டு அடுத்த சாவுக்குதான் வருவான். ஆனா அவன் சொன்னவுடன எல்லாரும் எடுத்துருவோம்னு முடிவு பண்ணி சடங்கெல்லாம் ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.

"டேய் சம்முகம், அவிட்டத்துல செத்துருக்கான்டா உன் சித்தப்பன். சடங்கெல்லாம் சரியாப் பண்ணனும். எதுனாலும் என்கிட்ட கேட்டுப் பண்ணுங்கடா, அப்புறம் லோல்படாதீக. வாசவழியா தூக்கக்கூடாது, சன்னல்ல செவுத்துல ஓட்டப்போட்டுத்தான்டா தூக்கனும்" னு ஒரு கிழவி கூச்சல்போட்டுச்சு. "அதுக்குத்தான ஏற்பாடு பண்ணிக்கிருக்கோம் அப்பத்தா.. கத்தாத.."னு சம்முகம் சொன்னான். வாசக்கதவுக்கு பக்கமா இருக்க சுவத்துல, வழக்கமா வீட்டுல கொசுறு வேல பாக்குற முருகேசன் வந்து கடப்பாரைய வச்சு ஓட்டப் போட்டான்.

"ஓலப்பாயி கொண்டாந்தியா? அதுலச் சுத்திட்டு அப்புறம் ஒரு சாவலை அடிச்சு ரத்த பலி கொடுக்கனும்யா.  ஓட்ட வழியா ஓலப்பாய வெளிய கொண்டாந்து, உடனே ஓட்டைய அடைச்சுப் புடனும். பொறவு பாடேல ஏத்துற வரை யாரும் பாக்கக் கூடாது. முதல்ல இதச் செய்யிங்கடா மத்தத பிறவுச் சொல்லுறேன். டேய் முருகேசா போயி ஒரு கிலோ கடுகு வாங்கியாடா"னு கையில வச்சிருந்த டம்ளர்ல காபியக் குடிச்சுக்கிட்டே சொல்லிட்டு உள்ளப் போயிருச்சு கிழவி. எனக்கு ஒன்னும் புரியல.

அப்பத்தான் சோமு மாமா  பக்கத்துல வந்து உக்காந்தாரு. துக்க விசாரிப்புக்குப் பிறவு பொதுவா பேசிக்கிருக்கப்ப கேட்டேன், "மாமா எதுக்கு ஓலப்பாயி, செவுத்துல ஓட்டைனு என்னென்னெமோ செய்றாக. பாவம் மாமா. அவரு வீட்டுலயே இப்படில்லாம் பண்ணலமா?" "அட என்னப்பா நீயி? ரொம்ப பாசக்காரய்ங்கதான் அவிட்டத்துல சாவாய்ங்க. உன் மாமனப் பத்திக் கேட்கவே வேணாம். ஊருல எவனுக்கு என்னனாலும் மொத ஆளாப் போயி நிப்பான். நான் புள்ளையில்லாத சொக்கம்மா கிழவிக்கு அவன் கொள்ளி வச்சப்பயே சொன்னேன், "அடேய் வேணாமடா.. புள்ளையில்லாதவகளுக்கு கொள்ளி வச்சா உனக்கு கொள்ளி வைக்க புள்ளையில்லாம போவும்டா"னு. இப்பப் பாரு. புதைக்கத்தான் போறாய்ங்களாம். சாத்திர சம்பிரதாயத்தெல்லாம் மதிக்கனுமப்பா. உன் மாமன் மாதிரி பேசாத. அவிட்டத்துல செத்தவுக ஆவி வீட்ட விட்டு அவ்ளோ சுளுவா போவாதுப்பா. அதுக்குத்தான் இதெல்லாம். ஓலப்பாயில சுத்தி செவுத்து வழியா தூக்குனா ஆவி குழம்பிரும். அதுக்கு எது வாசல்னு தெரியாது. அதான் இவ்வளவு மெனக்கெட்டு இதெல்லாம் பண்றாக"ன்னாரு. பதில் ஒன்னுமே தோணல. பேசாம உக்காந்திருந்தேன். சுப்பிரமணியும் கவனிச்சிட்டிருந்தான்.

ஓலப்பாயில சுத்தி எடுத்துட்டு வந்து பாடேல ஏத்திட்டாங்க. திடீர்னு கடுகு பாக்கெட்ட எடுத்துட்டு ஓடியாந்துச்சு கிழவி, "முருகேசு.. இதக் கையில வச்சுக்க. சுடுகாடு வர ரோட்டுல போட்டுக்கிட்டே போனும்டா. போறவர தீராம பார்த்துக்க."னு சொல்லிட்டு அவன் கைல கொடுத்துச்சு. திடீர்னு பாடைய பார்த்து ஒப்பாரி வச்சு அழுவ ஆரம்பிச்சுருச்சு.

மாமா படுத்திருந்த பாடைய தூக்கிட்டு சுடுகாடு பக்கமா நடக்க ஆரம்பிச்சாங்க. சுப்பிரமணி என் கைய புடிச்சிருந்தான். அதுனால நான் பாடைய தூக்கல. வழிநெடுக முருகேசன் கடுகு போட்டுட்டே போனான். அதுக்கு சோமு மாமாட்ட விளக்கம் கேக்கனும்னு தோணுச்சு. ஆனா கேக்கப் புடிக்கல. பேசாம நடந்தேன்.

திடீர்னு சோமு மாமா "என்ன யோசிக்கிற சட? என்னத்துக்கு கடுகு போடுறாகன்னா? அவிட்டச் சாவு நடந்தா, செத்தவுக ஆவி ராவுல கிளம்பி வீட்டுக்கு வரப்பாக்கும் டா. கடுகப் போட்டுகிட்டே போனோம்னா அதப் பொறுக்கிகிட்டே அது வீடு வந்து சேர்றதுக்குள்ள விடிஞ்சி போவும். அதால ஆவி திரும்பிப் போயிரும்"னு சொல்லிட்டு முன்னால நடக்க ஆரம்பிச்சாரு.

நானும் சுப்பிரமணியும் ரொம்ப மெதுவா பின்னால நடந்தோம். எனக்கு பேசாம வீட்டுக்கு போயிரலாம்னு கூட தோணுச்சு. நானும், சுப்பிரமணியும் மண்ணள்ளி போட்டாம்னா மாமா சந்தோசப்படும். கீழ சரசரனு சத்தம். சுப்பிரமணிய பாத்தேன். அவன் காலால ரோட்ல கொட்டியிருந்த கடுகையெல்லாம் மிதிச்சு சிதறடிச்சுட்டே நடந்தான். இன்னைக்கு ராத்திரி அவன் சுப்பு தாத்தாக்காக முழிச்சுட்டே காத்திருப்பான். நானும் தான். ஒருதடவையாச்சும் துணி கட்டாத, பஞ்சு வைக்காத மாமா மூஞ்சிய பாக்கனும். நாங்க ரெண்டு பேருமே கடுக களைச்சு சிதறடிச்சுட்டே சுடுகாட்டுக்கு நடக்க ஆரம்பிச்சோம்.  

Sunday, January 2, 2011

ஆங்கிலப் புத்தாண்டு கொண்டாடலாமா பாஸ்?

சென்ற வருடம் ஆர்குட்ல ஒரு status message பார்த்தேன். "ஆங்கிலேய அப்பன் ஆத்தாளுக்குப் பொறந்த ஆங்கிலேயெ தமிழர்களுக்கு புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்"னு. அப்படியே சிலுசிலுனு புல்லரிச்சுப் போச்சு! என்னடா இது இப்படி ஒரு தமிழுணர்வா? அமெரிக்கால வேலை பார்த்து, டாலர்ல சம்பலம் வாங்கி, பேண்ட் சட்டை போட்டு.. அட.. முக்கியமான மேட்டர் மறந்துட்டேன் பாருங்க. கிரகம் நம போடுற ஜட்டி கூட வெள்ளைக்காரன் கண்டுபுடிச்சதுதான். இதெல்லாம் போட்டுகிட்டு அவருக்கு என்ன ஒரு தமிழ்ப் பற்று பாருங்க. அட போன வருஷம் தான் இப்படி, இந்த வருஷம் தமிழ் பற்று கொஞ்சம் அடங்கியிருக்கும்னு நினைச்சா மறுபடியும் அதே status message இந்த வருஷமும்!

மொத்தத்துல ஆங்கிலப் புத்தாண்டை கொண்டாடக் கூடாது அப்படித்தானே! அட அதெப்டிப்பா முடியும்? தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ ஏகப்பட்ட மனுஷ வாழ்க்கையை அன்றாடம் உபயோகப்படுத்தக்கூடிய கண்டுபுடிப்பையெல்லாம் பண்ணி வச்சு நம்ம தலைல கட்டிட்டும் போயிட்டானே!  உதாரணமா இப்போ இந்த ஸ்டேடஸ் மெசேஜ் போட்ருக்க தமிழ் பற்றாளரைக் கூப்பிட்டு "அண்ணே போய் கம்ப்யூட்டர் வாங்கிட்டு வாங்கண்ணே"னு அனுப்புறோம்னு வைங்க. அவரு கடைக்கு போயி அழகா "தம்பி சூடா ஒரு கணிணி கொடுப்பா"னு கேட்டுப்புடுவாரு! ஆனா கணிணில R.A.M -R.A.M னு ஒரு மேட்டர் இருக்கு! அதை எப்படிக் கேப்பாரு? அப்ப அவருக்கும் ஆங்கிலேய அப்பன் ஆத்தாவா?

நம்ம அன்றாட வாழ்க்கைல பயன்படுத்துற எதையும் நம்ம கண்டுபுடிக்கவும் இல்ல. ஆனா பேச்சு மட்டும் பெரிய வக்கணையா பேசுனா என அர்த்தம்? ரஷ்யா, சீனா, ஃபிரன்சு எல்லா நாட்லயும் எல்லாமே அவன் அவன் மொழில தான் எல்லா அறிவியல் சாதனங்களையும் அழைக்கிறாங்க. ஏன்னா பல கண்டுபிடுப்புகள் அவங்க நாட்ல நடந்திருக்கு. நம்மூர்ல வெள்ளைக்காரன் கண்டுபுடிச்ச காருக்கு 'மகிழுந்து'னு பேரு வச்சுருக்கான் நம்மாளு. சரி. 'Gear' க்கு என்னனு சொல்றது? 'மகிழுந்து'னு சொல்றதே தப்பு. கார்ல போற எல்லாருமே மகிழ்ச்சியாதான் போறானா? இப்படி தமிழை முன்னேத்துறேன் பேர்வழினு எதையாவது அரைகுறையா பேரை வச்சுட்டா தமிழ் முன்னேறிருமாக்கும்!   

நம்மூர்ல கட்டுமரம்னு ஒன்னு இருக்கு. தமிழன் கண்டுபுடிச்ச கடல் வாகனம் அது. அந்த வாகனம் வெள்ளைக்காரன் ஊருல இல்ல. அவன் நினைச்சிருந்தா அதுக்கு "wood boat", "log boat"னு எதையாவது வச்சிருக்கலாம். ஆனா வைக்கல. என்ன செஞ்சான் தெரியுமா? 'Catmaran'னு வச்சான். தன் மொழில இல்லாத சொற்களை தத்தெடுக்குற பாங்கு இருக்குறதுனாலதான் அந்த மொழி நிலைச்சு நிக்கிது! அதை விட்டுட்டு மொக்கை போட்டுட்டு இருந்தா ஒரு கட்டத்துல தேக்க நிலை ஏற்பட்டுரும். அதை நடக்காம பார்த்துக்குறது தமிழறிஞர்கள் பொறுப்பு. நண்பன்னு கூப்பிடாம பாதி பேரு ஃபிரண்டுனு சொல்றான். தயிர் சோறுனு கேக்க வெக்கப்பட்டு curd riceங்குறான். இதெல்லாம் மாத்துறதை விட்டுபுட்டு எதையெதையோ செஞ்சா என்ன அர்த்தம்?

ஆங்கிலப் புத்தாண்டை நான் கொண்டாட மாட்டேன்"னு நாகரீகமா எத்தனையோ பேர் சொல்லிட்டுதான் இருக்காங்க. அது அவங்க இஷ்டம். நல்ல விஷயம். உணர்வோட இருக்காங்க. அவங்களோட விருப்பமும் கொள்கையும் அடுத்தவன பாதிக்கல. ஆனா ஆங்கிலப் புத்தாண்ட கொண்டாடுனீனா நீ ஆங்கில அப்பனுக்கு பொறந்தவன்னு சொல்றது தமிழ்ப் பற்றா? இதான் தமிழர் பண்பாடா? அசிங்கமால்ல இருக்கு! இதைப் பாக்குற மற்ற மொழிக்காரன் தமிழனை காட்டுமிராண்டினுல நினைப்பான்!  

சரி. இப்படி எத்தனையோ விஷயங்கள்ல ஆங்கிலம் இப்போ தமிழனுக்கு உதவியா இருக்கு. இது உண்மை. மறுக்கவே முடியாது. அதை வெறுக்குற மாதிரி நடிக்கிற தமிழர்களை விடுங்க. நம்ம கொஞ்சம் யோசிச்சு பார்ப்போம்!

"அதெல்லாம் சரி. இப்போ ஆங்கிலப்புத்தாண்டு கொண்டாடலாமா வேணாமா பாஸ்?"
"நீ பாஸ்னு சொன்னதே ஆங்கிலம் தான்டா லூசு!"

அனைவருக்கும் ஆங்கிலப் புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...