Thursday, December 17, 2009

கார்த்திகை நாய்கள்





சோபனாவுக்கு என்னாச்சுன்னே தெரில. நல்ல பொண்ணாதான் இருந்தா. ஆனா இப்பல்லாம் நைட்டு ஃபுல்லா கத்துறா, தூக்கத்துல நடக்குறா. பார்க்கவே பயமா இருக்கு! பக்கத்துல போயி கைய வச்சோம்னா கடிக்க வர்றா! கையி ஜஸ்ட்டு மிஸ்சு, வசமா மாட்டிருப்பேன்!! இன்னிக்குதான் டாக்டர்கிட்ட கூட்டிட்டு வந்திருக்கேன். எங்கூட என் மச்சான் வேணுவும் வந்திருக்கான். அவன்னா சோபனாக்கு ரொம்ப புடிக்கும். அவன் சொன்னா என்ன வேணா செய்வா சோபனா. அய்யய்யோ! சோபனா, வேணுவோட முறைப் பொண்ணு இல்லீங்க, எங்க அத்தை வீட்டு டால்மேசன் சாதி நாய்!! அதாவது என் பொண்டாட்டியோட அம்மா வீட்டு நாய்!!
இப்போ ஒரு வயசு ஆகுது. எங்க அத்தைக்கு சோபனா ரொம்ப செல்லம். அதுனால யாரு சோபனாவ 'நாய்'னு சொன்னாலும் அத்தைக்கு கோபம் வந்துரும். "வள்"லுனு விழுவாங்க. எங்க மாமா ஒரு தடவ அத்தை மேல இருக்க கோபத்த சோபனா மேல காமிக்க, எங்க அத்தைக்கு வெறி புடிச்சு, மாமாவ காதுல கடிச்சு வச்சுட்டாங்க! அப்புறம் மாமாக்கு காதை சுத்தி ஊசி போட்டுட்டு வந்தோம். அந்த சம்பவத்துல இருந்து நான் 'சோபனா' மேட்டர்ல விளையாடுறதே இல்ல. சோபனா சம்பந்தமா என்கிட்ட அத்தை என்ன சொன்னாலும் செஞ்சுருவேன். இன்னைக்கு கூட பாருங்க இருக்குற வேலையெல்லாம் விட்டுட்டு இந்த நாய் சனியன கூட்டிட்டு ஆஸ்பத்திரிக்கு அலைஞ்சுட்டிருக்கேன். என் பொண்டாட்டி பிரசவத்துக்கு கூட நான் இப்படி அலைஞ்சதில்ல. இத்தோட இது மூணாவது ஆஸ்பத்திரி. எந்த ஆஸ்பத்திரிலயும் டாக்டர் இல்ல! இன்னும் வெயிட் பண்ணிகிட்டிருக்கேன். சோபனாக்கு முன்னாடி கீதா, லல்லு, சுரேஷ், டிம்மி, சின்கு, கோமளவள்ளி, கல்யாணசுந்தரம்னு பல நாய்கள் வெயிட் பண்ணுது. எல்லா நாய் முகத்துலயும் ஒரு கர்ணகொடூரம். லேட்டா வந்த புருசன முறைக்கிற பொண்டாட்டிங்க மாதிரி!

மணி அடிச்சாச்சு. நான், வேணு, சோபனா மூணு பேரும் டாக்டர் ரூம்குள்ள போனோம். டாக்டர் கண்ணாடி போட்டிருந்தாரு. நாய்க்கு நல்லா மருத்துவம் பாப்பாரானு மனசுகுள்ள ஒரு டவுட்டு வேற. இந்தாளு பாட்டுக்கும் சோபனாக்கு எதையாவது மருந்த குடுத்து, அது மூணாவது நாளு மண்டைய போட்டுருச்சுன்னா, என்ன நடக்குமோ? ஆத்தி.... நினைச்சாலே பயமா இருக்கே. காதை தடவி பார்த்துகிட்டே, டாக்டர பார்த்தேன். டாக்டர் பேசுனாரு. "ராத்திரிலாம் ஊளையிடுதா? முறைச்சு பாக்குதா? கடிக்க வருதா?"
"அட ஆமா டாக்டர். எப்படி டாக்டர் நாங்க சொல்லமயே அப்படியே கரெக்டா சொல்றீங்க?" ஆச்சரியமும் அதிர்ச்சியும் கலந்து கேட்டான் வேணு.
டாக்டர் நாயின் பின்புறத்தை ஒருநிமிடம் உற்று பார்த்துவிட்டு பேசினார்,
"தம்பி, கார்த்திகை மாசம் ஐயப்பனுக்கு மட்டும் உகந்த மாசமில்ல, நம்ம வைரவருக்கும் உகந்த மாசம். இந்த மாசத்துலதான் அவங்க குட்டி போடுறதுக்கான ஆயத்த வேலைகள்ல முழுமூச்சா இறங்குவாங்க. நம்மல மாதிரி அவங்க 'லைஃப் டைம் சிம்' கிடையாதுப்பா, அவங்களுக்கெல்லாம் லிமிட்டெட் வேலிடிட்டி தான். அதுவும் போக மனுசன் மாதிரி வருசம் ஃபுல்லா 'இதே' வேலையா அலைய மாட்டாங்க, கார்த்திகை, மார்கழி முடிஞ்சா அவங்க 'மூடு' எக்ஸ்பையிரி ஆயிரும், பாவம்!! அதுனால, அவங்களுக்கு ஒரு நல்ல ஜோடியா பார்த்து 'ஜோடி' சேர்த்து விடுறது நம்ம கடமை! அத விட்டுட்டு அவங்கள கட்டி போட்டு அவங்க 'உணர்ச்சிகளை' அடக்கனும்னு நினைச்சீங்கன்னா, உங்கள கண்ட இடத்துல கடிச்சு வச்சுருவாங்க, அப்புறம் உங்களுக்கு வேலிடிட்டி ஓவராயிரும்!! உங்க நாய்க்கு அதான் பிரச்சினை! ஜோடி சேர்த்தா சரியாயிரும், புரியுதா?" எனக் கூறிவிட்டு சோபனாவின் பின்புறத்தைப் மிக சீரியசாக உற்று பார்த்து எதோ குறிப்பெடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.
வேணு என் காதில் மெதுவாக, "என்ன மச்சான் இவன்? சரியான லூசா இருப்பான் போல, மாத்ரூபூதம் டாக்டரு மாதிரி "உணர்ச்சி கிணர்ச்சி"னு டயலாக் பேசுறான்! நாய்க்கு, மாமா வேலை வேற பாக்க சொல்றான்! அவனையே பாக்க சொல்லிரு மாப்ள. எவ்ளோ கமிசனோ அதைக் கொடுத்துருவோம்!" என்றான் சீரியசாக!

நான் தயங்கி தயங்கி டாக்டரிடம், "டாக்டர் எங்களுக்கு சோபனா 'சாதியில' எந்த ஆம்பிளை நாயையும் தெரியாது. இனிமே நாங்க தேடி கண்டுபிடிக்கிறதுக்குள்ள யாரையாவது கடிச்சு வச்சுருமோனு பயமா இருக்கு. அதுனாலே நீங்களே பார்த்து ஒரு நல்ல ஆம்பிளை நாயா சொன்னீங்கன்னா, நாங்க சோபனாவ கூட்டிட்டு வந்து 'மேட்டர' முடிச்சுட்டு கூட்டிட்டு போயிருவோம்.. கமிஷன்.. சீ... ஃபீஸ் எவ்ளவோ அத கொடுத்துர்றோம்." என கொஞ்சம் நெளிந்தபடி தயக்கத்துடன் சொன்னேன்.
என்னை ஏற இறங்க பார்த்த டாக்டர்,
"ஹ்ம்ம்.. சரி. என்கிட்ட இப்ப 'மொகம்மது அப்ரிடி'னு ஒரு நாய் இருக்கு. அது ஒன்னுதான் இப்போதைக்கு என்கிட்ட இருக்குற டால்மேசன் நாய். ஆனா ரெண்டையும் சேர வைக்கிறது அவ்ளோ சுலபமான விஷயம் இல்ல. முதல்ல சோபனாக்கு அப்ரிடிய புடிக்கனும், அப்புறம் அப்ரிடிக்கு சோபனாவை புடிக்கனும்."
இடைமறித்தான் வேணு, "அதெல்லாம் சரி டாக்டர். அப்ரிடி முஸ்லிம் நாயா டாக்டர்? சாதி ஒன்னுன்னாலும் மதம் வேறயாவுல இருக்கு!!!" என்றான். நான் முறைத்தேன். டாக்டர் தொடர்ந்தார் "ஏன்யா உன் தங்கச்சிக்கா பொண்ணு பாக்குற? விட்டா ஜாதகம் கேப்ப போல. அது இந்து நாய்தான்யா. முஸ்லிம் ஆளுக யாரும் நாய் வளக்க மாட்டாங்க. அப்ரிடியோட ஓனருக்கு பாகிஸ்தான் கிரிக்கெட் பிளேயர் அப்ரிடிய புடிக்குமாம்யா. அதான் அந்த பேரு வச்சிருக்கான். அவன் பேரு நடராஜன்யா!!!" என்றார்.
வேணுவின் முகம் மலர்ந்தது, "அப்ப சரி டாக்டர். மேல சொல்லுங்க சார்" என்றான். "என்ன குடும்பமோ! கருமம்!" என நினைத்துக் கொண்டு டாக்டர் சொல்வதைக் கேட்க தயாரானேன்.
"உங்க நாய்க்கு மாதவிடாய் முடிஞ்சு கரெக்டா ஒரு வாரத்துல கூட்டிட்டு வந்துருங்க. அப்பத்தான் கருத்தரிக்க வாய்ப்பு அதிகம். என்ன?" என்றார்.
"அடக் கொடுமையே. இதை வேற எண்ணிகிட்டு உக்காந்துருக்கனுமா?" என வேணு என் காதில் கிசுகிசுத்தான். பின் டாக்டரிடம் அவனே மெதுவாக, "ஏன் டாக்டர். இந்த 'உணர்ச்சி'ய ஊசி போட்டு கட்டுப்படுத்த முடியாதா டாக்டர்?"என்றான்.
டாக்டரின் முகம் சட்டென இறுகியது. கடும்கோபத்துடன் "ஏன்யா? நீயெல்லாம் மனுசனா? உனக்கு கல்யாணம் பண்ணி முதல் ராத்திரிக்கு போறப்ப உனக்கு ஊசிய போட்டுவிட்டா உனக்கு எப்படி இருக்கும்? போடுவோமா உனக்கு?"என்றார். எனக்கு பயங்கரமாய் சிரிப்பு வந்தது. ஆனால் வேணுவைப் பார்க்க பரிதாபமாய் இருந்தது. பின் "சும்மா ஒரு ஆர்வக்கோளாறுல கேட்டான் டாக்டர். தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. நீங்க சொன்னபடி 'அந்த' விஷயங்களை கவனிச்சு ஒரு வாரம் கழிச்சு கூட்டிட்டு வர்றோம். ஆனா அதுக்குள்ள யாரையாச்சும் கடிச்சா என்ன டாக்டர் பண்றது?" என்றேன். "அதுவரைக்கும் ஒரு மருந்து எழுதி கொடுக்குறேன் அதை சாப்பாட்டுல கலந்து கொடுங்க. அதுக்கு உணர்ச்சி குறையும்" எனக்கூறிவிட்டு என் கையில் எதையோ திணித்தார். பிறகு டாக்டருக்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டு இருநூறு ரூபாய் ஃபீசையும் கொடுத்துவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தோம்.

வழி முழுவதும் வேணு பேசவேயில்லை. டாக்டர் சொன்னதற்காக வெட்கப்படுகிறான் போல என நினைத்து "விடு வேணு, டாக்டர் ஏதோ கோவத்துல சொல்லிட்டான். அவன் லூசு மாப்ள." என்றேன். அவன், "அது இல்ல மச்சான். எனக்கு இப்ப பொண்ணு பாக்குறாங்கள்ல, அத நினைச்சேன்" என்றான். நான் "அதுக்கும் இதுக்கும் என்னடா சம்மந்தம்?". அதற்கு அவன் "ஒன்னுமில்ல, இதுவரைக்கும் சும்ம்ம்மா இருந்துட்டு, எனக்கு கரெக்டா இருபத்தஞ்சு வயசனாவுடன பொண்ணு பாக்குறாங்களே, சோபனாக்கு கார்த்திகைனா நமக்கு இருபத்தஞ்சோ?னு ஒரு டவுட்டு வந்துருச்சு மச்சான்" என்றான். அவனே தொடர்ந்தான், "அது போக இன்னொன்னும் நினைச்சேன், நமக்கும் இப்ப இருக்குற மாதிரி இல்லாம, சீசனுக்கு சீசன் "உணர்ச்சி" வந்தா, நமக்கும் சீசனுக்கு சீசன் சம்பந்தம் பார்ப்பாங்கள்ல!! அதுகூட பரவால்ல மச்சான் நமக்கும் சோபனா மாதிரி கார்த்திகைக்கு கார்த்திகை வெறி புடிச்சா எப்படி இருக்கும்"னு நினைச்சேன், வயித்த கலக்கிருச்சு" என்றான் அதிர்ச்சியுடன்!!!!! எனக்கும்தான்!!

Friday, December 11, 2009

நாம் தமிழராய் இருப்போம், அறிவுடையவனின் தோள் கோர்த்து. சீமானுடன் அல்ல.


அண்ணன்: சீமான்.
முக்கிய தலைவர்: பிரபாகரன்.
உதிரி தலைவர்கள்: முத்துராமலிங்க தேவர், அம்பேத்கர், இன்னும் சிலர்.
முன்னாள் தலைவர்: பெரியார்.
முன்னாள் தோழர்கள்: 'பெரியார் தி.க'வினர், NRIக்கள் .
இந்நாள் தோழர்கள்: NRIக்கள் மட்டும்.
முக்கிய எதிரி: ராஜபக்சே.
உதிரி எதிரிகள்: கலைஞர், வீரமணி (இவர்கள் முக்கிய எதிரிகளாய் மாறும் நாள் வந்துகொண்டேயிருக்கிறது!). தம்பிகள்: குழம்பிய நிலையில் தமிழ் இளைஞர்கள் சிலர். இதுதான் நாம் தமிழர் இயக்கம்!!

வெகுநாளாய் நடப்பதை வேடிக்கை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டேயிருந்த எனக்கு, இனியும் எழுதாமல் வேடிக்கை மட்டுமே பார்த்தால் பைத்தியம் பிடித்துவிடுமென தோன்றியதன் காரணமே இந்தக் கட்டுரை. அதிமுக்கிய காரணம் கட்டுரையின் முடிவில்.

தமிழகத்தில் ஈழப் போராட்டப் படகை செலுத்த யாருமே இல்லாமல், ஈழ ஆதரவாளர்கள் தத்தளித்த நிலையில் படகை செலுத்த உரிமம் இல்லாவிடினும், நான் இருக்கிறேன் என வெகுண்டெழுந்த சீமானைப் பார்த்து புல்லரித்துப்போய், அவரின் பேச்சைக் கேட்டு மெய்சிலிர்த்துப் போய், "கடைசியாய் தமிழனுக்கு கிடைத்தே விட்டானடா ஒரு தலைவன்!" என ஆர்ப்பரித்த, அகமகிழ்ந்த இளைஞர்களில் நானும் ஒருவன்!!! அந்த புல்லரிப்பில் சில விஷயங்களை நாங்கள் மறந்தோம் அல்லது கண்டுகொள்ளாமல் விட்டோம்,
சினிமாவில் இருக்கும் சீமானுக்கு ஏன் இந்த திடீர் தமிழர் பற்று, ஈழப் பாசம்? அவர் முதல் படம் 'தம்பி' கிடையாதே, பின் எதற்காக 'தம்பி' போன்ற படங்களை எடுப்பதற்காகவே சினிமா துறைக்கு வந்ததைப்போல் பேசுகிறார்? பா.ம.கவின் விசுவாசியாக இருந்தாரே திடீரென ஏன் ஒதுங்கிவிட்டார். இப்படி சில கேள்விகள். ஆனால் ஈழம்வரை ஓங்கி, ஈழத்திற்காக ஒலித்த சீமானின் சிம்மக்குரல் எங்களை கட்டிப் போட்டது, கேள்விகளை மறக்க வைத்தது, தொலைக்காட்சியில் பார்க்க வைத்து, அழவும் வைத்தது. ஆனால் சீமானின் பேச்சுக்களும், செயல்களும் முரண்பாடுகளின் முடிச்சுக்களில் மூழ்கிப் போயுள்ள இந்நிலையில், ஈழத்தை சற்று இப்போதைக்கு தள்ளி வைப்போம். ஏனெனில் சீமான் அண்ணனின் இயக்கம் "நாம் ஈழத்தமிழர் இயக்கம்" அல்ல, தமிழ்நாட்டில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட "நாம் தமிழர் இயக்கம்".

ஈழப்போரின் கடைசிக்கட்டத்தில், கையாலாகாத தமிழக அரசியல் சூழலில், உண்மையான தமிழ் உணர்வு கொண்ட பேச்சாளருக்கும், போராளிக்கும் ஒரு வெற்றிடம் உருவான போது அந்நேரத்தில் சரியாக வந்து அந்த இடத்தில் பொருந்தியும், நம்மால் பொருத்தியும் வைக்கப்பட்டவர் சீமான். அவரின் ஒவ்வொரு மேடைப் பேச்சும் தலைவனற்று தனியாய் நின்ற இளைஞர்களைக் கட்டிப்போட்டது, அவரிடம் கொண்டு சேர்த்தது. ஈழப்பிரச்சினையில் சீமானின் பேச்சுக்களால் எந்த நன்மையும் ஏற்படவில்லையெனினும், ஈழப்பிரச்சினையை வைத்து தமிழ்நாட்டில் அவர் நடத்திய கூட்டங்களின் பயன், இளைஞர்கள் பலர் அவர் பின்னே அணிவகுத்தது! எல்லாம் ஆயிற்று, ஈழப்போர் முடிந்தது, கூட்டம் கலைந்தது, உடனிருந்த தலைவர்கள் சிலரும் கலைந்தார்கள், ஆனால் ஒரு இளைஞர் கூட்டம் ஈழப்போர் முடிந்தும் கலையாமல் சீமானின் பின்னே நின்றது! அந்தக் கூட்டத்தை வைத்து என்ன செய்வது? உதயமானது 'நாம் தமிழர் இயக்கம்'.

"நான் பெரியாரின் பேரன், என் இனம் திராவிட இனம்" என பெருமை பேசி, பெரியாரின் பேரால், திராவிட இனத்தின் பேரால், தமிழ் மொழியின் பேரால் இளைஞர்களை இழுத்த சீமான் இன்று குழப்பத்தில் ஆழ்ந்து, முன்னுக்குப் பின் முரணாக பேசி, இளைஞர்களைக் குழப்பி வருவது எமக்கு மிகுந்த மனவேதனையைத் தருகிறது. இரண்டு வார்த்தை பேசினால் ஒண்ணே முக்கால் வார்த்தையில் முரண்.

ஒரு உதாரணம்,
"தனி ஈழம் அமைப்பேன்" எனச் சொன்ன ஜெயலலிதா இருக்கும் திசையை நோக்கி வணங்குகிறேன் என சொன்னார் சீமான். தேர்தலில் அ.தி.மு.க தோல்வி அடைந்தது. அதாவது தனி ஈழம் அமைப்பதற்கான வாய்ப்பை அந்த அம்மாவுக்கு மக்கள் வழங்கவில்லை. இதில் ஜெயலலிதாவின் குற்றம் ஒன்றுமில்லை என்றே நாம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் இப்போது கீற்றில் பேட்டி கொடுக்கும் சீமான் சொல்கிறார், "தமிழர்கள் எல்லோரும் தங்கள் வீட்டு மூத்த பிள்ளையாக கருதுகிற பிரபாகரனை குற்றவாளி என்று சொல்லும் தைரியம் ஜெயலலிதாவுக்கு எப்படி வந்தது? அதைத்தான் ஆபத்து என்று நாங்கள் சொல்கிறோம். அந்த ஆபத்து இனியும் தொடரக் கூடாது என்று விரும்புகிறோம்."என்று. இதை முரண்பாடு என்பதா, குழப்பம் என்பதா, சந்தர்ப்பவாதம் என்பதா??!!!

சீமான் அண்ணே நீங்கள் ஜெயலலிதாவைப் பற்றி என்ன வேண்டுமானாலும் பேசுங்கள். நாங்கள் சிரித்துச் சும்மாயிருபோம். ஆனால் அதே பேட்டியில், "குற்றப்பரம்பரை சட்டத்தை எதிர்த்து எங்கள் அய்யா என்ன செய்தார்? எல்லா இடத்திலும் விமர்சனம் இருக்கிறது. பெரியார் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கான தலைவர் இல்லை என்ற விமர்சனம் இன்றும் இருக்கிறது." என்ற மடத்தனமான, முட்டாள்தனமான, ஈனத்தனமான ஒரு வாக்கியத்தை நீங்கள் கூறியிருப்பதைக் கேட்டால் குமட்டிக்கொண்டு வருகிறது. பெரியாரைப் பற்றி பாடத்தில் படிக்கும் குழந்தைக்கு இருக்கும் அறிவு கூட உங்களுக்கு இல்லாமல் போனது வியப்பைத் தருகிறது. பெரியார் தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் தலைவர் இல்லையாம், முத்துராமலிங்கத் தேவர் தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் தலைவராம்!! அதாவது தலித்துகள் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இல்லையாம், முக்குலத்தோர் மட்டுமே தாழ்த்தப்பட்டவர்களாம்!! அருமை!

சாதியை மறந்து ஒன்று சேருவோம் எனச் சொன்ன உங்களின் முதல் மாலை முத்துராமலிங்கத் தேவருக்கு விழுந்தது. இசை வேளாளர் சமூகத்தில், பொட்டுக்கட்டப்பட்ட பெண்ணுக்குப் பிறந்த அண்ணாவை "தேவடியாள் மகன்" என பொதுக்கூட்டத்தில் திட்டிய பெருமகனுக்கு மாலை விழுந்தது. இப்போது உங்கள் தலைவர்களில் ஒருவரான காமராசரை, பெரியார் "பச்சைத் தமிழன்" எனப் புகழ்ந்த காமராசரை பெரியாரின் சொல்படி நடந்தார் என்பதற்காகவே முதல் எதிரியாக கருதிய முத்துராமலிங்கத் தேவருக்கு உங்கள் மாலை விழுந்தது. ஆனால் அந்த மாலையை, உங்களை நம்பிய இளைஞர்களுக்கு நீங்கள் அணிவித்த செருப்பு மாலையாகத் தான் நான் பார்க்கிறேன். கேட்டால், பிரிந்த சமூகத்தை ஒட்டவைக்கிறேன் என்கிறீர்கள். பிரிந்திருக்கும் இரு சமூகத்தை இணைக்க விரும்புபவன் ஒவ்வொருவராக தனித்தனியாக சென்று பார்க்க மாட்டான். இருவரையும் பொது இடத்திற்குத் தான் அழைப்பான்! நீங்கள் செய்தது பச்சை பச்சோந்தித்தனம். சாதியின் பேரால் ஓட்டு பார்க்க நினைக்கும் அயோக்கியத்தனம்! அதாவது யாருக்கு மாற்றாய் உங்களிடம் வந்தோமோ, அவர்கள் செய்யும் அதே வேலை!!

ஈழப்போரின் பின், அதாவது உங்களுக்கு உணர்சிகரமாய் பேசுவதற்கு தலைப்பு இல்லாத இந்த காலகட்டத்தில் வெளிவரும் உங்களின் பேட்டிகளை படிக்கப் படிக்க வெறுப்பே மிஞ்சுகிறது. உணர்ச்சிகரமாய் பேசுவதைத் தவிர்த்து வேறெதுவும் உங்களுக்குத் தெரியாது என்பதை தெளிவாக உணர்த்துகின்றன உங்கள் பேச்சுக்கள். கேரள-தமிழக அணைப் பிரச்சினைப் பற்றி நீங்கள் "இந்திய அரசும் தமிழக அரசும் ஒத்துழைத்தாலும் ஒத்துழைக்காவிட்டாலும், முல்லைப் பெரியாறு அணையை உயர்த்துவேன் என்று கேரள அச்சுதானந்தனால் சொல்ல முடிகிறது. அப்படி உயர்த்தினால் தமிழகத்தில் இருந்து ஒரு பொருள் கேரளாவிற்குப் போகாது என்று சொல்ல இங்கு வலுவான தலைமை இல்லையே?" என சொல்லியதைக் கேட்டு தலையிலடித்துக் கொள்வதைத் தவிர்த்து என்ன செய்யமுடியும்? ஏனெனில் இப்பிரச்சினையில் அணையை உயர்த்த வேண்டும் எனக் கேட்பது நாம், அதாவது தமிழர்கள். உயர்த்த மாட்டோம் எனச் சொல்வது அவர்கள் அதாவது மலையாளிகள். இது மட்டுமா?

ஆரம்பத்தில் நான் திராவிடன், என் தலைவர் பெரியார் என்றீர்கள். 'நாம் தமிழர் இயக்கத்தின்' தோற்றத்திற்குப் பின் "நான் தமிழன், என் தலைவர் பிரபாகரன்" என்றீர்கள். "ஜெயலலிதாவை ஆதரி" என்றீர்கள். இப்போது "ஜெயலலிதா ஒரு ஆபத்து" என்கிறீர்கள். உங்கள் எண்ணங்களையும், தலைவர்கள் பெயரையும் என்றுமே மாற்றிக் கொள்ளும் உரிமை உங்களுக்கு உண்டு. ஆனால் இப்போது, பெரியாரால் நடத்தப்பட்ட திராவிடப் போரால் தமிழனுக்கு உபயோகமில்லை எனக்கூறும் அளவுக்கு உங்கள் கிறுக்குத்தனம் போவதைதான் எங்களால் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

நண்பர்களே, என்னுடைய பயமெல்லாம் இதுதான். வரலாறே அறியாத, அரசியலும் தெரியாத, உணர்ச்சிகரமாய் பேச மட்டுமே தெரிந்த ஒரு மாபெரும் குழப்பவாதியின் பின்னால் சில இளைஞர்கள் இன்று நிற்கிறார்கள். வரலாற்றை தப்பும் தவறுமாயும், பெரியாரைப் பற்றிய பொய் பிரச்சாரங்களை தான்தோன்றித்தனமாயும் இளைஞர்களிடமும், ஊடகங்களிடமும் கொண்டு சேர்க்கும் சீமானை இனியும் கண்டுகொள்ளாமலும், கண்டிக்காமலும் விட்டால் அது மாபெரும் வரலாற்று பிழையாகத்தான் முடியும். சீமானைப் புரிந்து கொண்டு அவரை புறக்கணிக்க ஆரம்பித்திருக்கும் தோழர்களும், அண்ணன்களும், சீமானின் பேச்சை வெளிப்படையாக எதிர்க்கவும் ஆரம்பிக்க வேண்டும். நான் மிகவும் மதிக்கும் அண்ணன்களில் சிலர் சீமானுடன் தோள் சேர்த்து நிற்பது எனக்கு பதற்றத்தையும், வருத்தத்தையும் தருகிறது. தவறான தலைவனின் பின்னால் நிற்கும் சரியான தொண்டனும் தவறானவனாகத்தான் கருதப்படுவான். பெரியாரின் கொள்கைகள் மேலும், தமிழ் இனத்தின் மேலும் உண்மையான பற்று கொண்ட தோழர்கள் இவ்வளவு நடந்த பின்னும் சீமானின் பின் நிற்பதென்பது தெரிந்தே தேளை வளர்ப்பதற்கு சமம். சீமானின் பேச்சுக்களும், செயல்களும் இதே தொனியில் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தால் அதைப் பதிவு செய்து பார்க்கப்போகும் நாளைய சமுதாயம் பெரியாரின் கொள்கைகளையே தவறாய் புரிந்து கொள்ளக்கூடும் என்ற பயமும் எமக்கு இருக்கிறது. அது நடக்காத வண்ணம் பார்த்துக் கொள்ளுதல் நம் கையில் தான் இருக்கிறது.

சீமானைப் போன்ற காளான்கள் முளைப்பது இன்னும் நாம் தலைவனைத் தேடும் பழக்கத்தில் ஊறியிருப்பதால்தான். பெரியாரின் கொள்கைகளையும், தொண்டுகளையும் இளைஞர் சமூகத்திடம் சரியான வரலாற்று செய்திகளுடன் கொண்டு சேர்ப்பதே நம் கடமையே தவிர, நம்மை வழிநடத்த தலைவனை தேடிக்கொண்டிருப்பதல்ல. இன்னும் எத்தனை நாள் தலைவனைத் தேடித் தேடி பெரியாரின் கொள்கைகளைத் தொலைக்கப் போகிறோம்? சீமானைப் போன்றவர்கள் "தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்காக பெரியார் என்ன செய்தார்?" எனக் கேட்கும் அளவுக்கு விட்டு வைத்திருப்பது பிழையாகத் தெரியவில்லையா? பெரியார் இல்லையென்றால் நாம் தமிழராய் என்ன, மனிதராயாவது நடமாட முடியுமா?! நாம் தமிழராய் இருப்போம், அறிவுடையவனின் தோள் கோர்த்து. சீமானுடன் அல்ல. நன்றி.

Saturday, December 5, 2009

புலி உறுமுது ரீமிக்ஸ்



நாய் குரைக்குது நாய் குரைக்குது
நோய் பரவுது நோய் பரவுது
துணி பறக்குது துண்டு பறக்குது
வேட்டைக்காரன் வர்றத பார்த்து..

குலை நடுங்குது குலை நடுங்குது,
துடிதுடிக்குது துடிதுடிக்குது,
வயித்த கலக்குது வயித்த கலக்குது
வேட்டைக்காரன் வர்றத பார்த்து..

உடம்பெல்லாம் வெளவெளக்க
பட்டிதொட்டி கதிகலங்க
பதி-னெட்டில் வர்றான் வேட்டைக்காரன்
குரங்குக்கு கூட்டுக்காரன்..
நிக்காம ஓடு ஓடு ஓடு ஓடு ஓடு
ஓடு ஓடு ஓடு ஓடு ஓடு ஊரவிட்டு ஓடு ஓடு
வரப்போறான் வேட்டைக்காரன்!!!!!

(நாய் குரைக்குது)

யாரிவன்? யாரிவன்? யாரிவன்?
அந்த டி.ஆரு போல ஒரு ஆளிவன்..!
மூணி மணி நேரமும் மொக்கடா
இவன் படம் வந்தா ஊருக்கே நோவுடா..
பார்க்க மறுத்தவன்லாம் பொழைச்சுக்குவான்
இவன் அமிலத்த மொண்டு மேல ஊத்திடுவான்..!
இவனோட நியாயம் பெருங்காயம்
இவன் படத்தாலே நடக்கும் அநியாயம்!

போடு மொக்கைய போடு, போடு மொக்கைய போடு
டங்கரு டங்கரு டங்கரு டங்கரு டங்கரு டங்கரனா....!
டங்கரு டங்கரு டங்கரு டங்கரு டங்கரு டங்கரனா....!

(நாய் குரைக்குது)

யாரிவன்? யாரிவன்? யாரிவன்?
தனியாக பேசிக்கொள்ளும் லூசிவன்.
மொக்கைக்கு பொறந்திட்ட கேனடா
இவன் மொக்கைக்கு முன்னால எவனடா?
இவனுக்கு இல்லடா வெட்க மானம்
இவன தூக்கிபோட்டு மிதிக்கும் வருங்காலம்!
திரும்பும் திசையெல்லாம் இவன் காமெடி,
இவன் வசனத்தால் வெடிக்கும் சிரிப்புவெடி..!

போடு மிதிய போடு, போடு மிதிய போடு
டங்கரு டங்கரு டங்கரு டங்கரு டங்கரு டங்கரனா....!
டங்கரு டங்கரு டங்கரு டங்கரு டங்கரு டங்கரனா....!

(நாய் குரைக்குது)

Thursday, October 29, 2009

அதிகப்பிரசங்கி பெண்கள்!!


சமீபகாலமா ஒரு விஷயம் சில பெண்(??!!) (அதிகப்பிரசங்கிகள்) எழுத்தாளர்களிடம் பிரபலமாகிக்கொண்டு வருகிறது. அதாவது ஆண்கள் மாதிரி ஜீன்ஸ் டி.ஷர்ட் அணிந்துகொண்டு, ஆண்களை திட்டிக்கொண்டு, ஆபாசக் கவிதைகள் எழுதிக்கொண்டு திரிவது என்பதுதான் அது. கவிதை தொகுப்புகளுக்கு பெண் அந்தரங்க உறுப்புகளின் பெயரை வைத்துவிட்டு, தாங்கள் ஏதோ ஆயிரம் வருடங்களாக அடிமைப்பட்டிருந்த பெண் இனத்திற்கு விடுதலை வாங்கிக்கொடுத்துவிட்ட பெண் பெரியார்கள் போல் பேசிக்கொண்டு அலையும் கூட்டத்தைப் பற்றியே இந்தக் கட்டுரை! மேற்கண்ட விசயங்களில் கைதேர்ந்த பெண் எழுத்தாளினிகள் பலர் உண்டு. பெயர்கள் உங்களுக்கே தெரியும்! இந்தக் கட்டுரை அலசப் போவது அதைத்தான்!!!!

பெண்ணின் அந்தரங்கங்களை, அசராமல், அலுக்காமல் ஆலோசித்து சிலாகிப்பதுதான் பெண்ணியமா, பெரியாரியமா?
பெரியாரியத்துக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? பெரியாரை படித்து மட்டும் வைத்து, புரியாமல் விட்டவர்கள், ஆபாசமாய் பேசுவதற்கு பெரியாரியம் ஒரு உரிமைச்சீட்டு என நினைத்துள்ளனர் போலும். பெண்களைப் பற்றி பெரியார் என்ன சொன்னார், என்பதைவிட, எப்போது சொன்னார்? எதனால் சொன்னார்? என்பவைகள் மிக முக்கியம்.

என்ன சொன்னார்? பெண்களை தலைமுடியை ஒட்ட வெட்டச்சொன்னார், கர்ப்பப்பைகளை அறுத்தெறியுங்கள் என்றார். ஆண்களைப் போல் உடையணியுங்கள் என்றார்.
சரி. எப்போது சொன்னார்? பெண்கள் பிள்ளைபெறும் இயந்திரங்களாகவும், அழகுப் பதுமைகளாகவும், போகப் பொருள்களாக மட்டுமே சமூகத்தால் பார்க்கப்பட்ட காலத்தில் சொன்னார்.
ஏன் சொன்னார்? இதைப் பார்க்கும் முன், உங்கள் வீட்டில், அலுவலகங்களில், தெருக்களில் என்று அனைத்து இடங்களிலுமே பெண்கள் முடியை ஒட்டவெட்டி, அழகு சாதனங்கள் அணியாமல், ஆண்கள் உடையணிந்து, கருப்பை அன்றி நடமாடுவதாக சிறு கற்பனை செய்து பாருங்கள். எப்படியிருக்கிறது? உங்கள் சுரப்பிகள் வழக்கமாய் சுரக்கும் காதல் ஹார்மோனான 'oxytocin' சுரக்கவே பயப்படுமே!!!! இதற்காகத்தான் பெரியார் அப்படிச் சொன்னார். அவர் சொன்னபடியெல்லாம் நடந்து தொலைத்தால் என்ன ஆகுமோ என்ற பயத்தில் ஆண்கள் ஒழுங்காக இருப்பார்கள் என்ற எண்ணத்திலேதான் அவர் அப்படியெல்லாம் சொன்னாரெயொழிய அவர் அதை 100% நடைமுறைபடுத்தும் பொருட்டு, பொருட்படுத்தி சொல்லவில்லை.
ஆனால் நம்மூரில் பெரியாரியம் பேசும் பெண்களில் 90% பேர், "எனக்கு ................ வருகிறது" என பொதுக்கூட்டத்தில் சொல்வதும், அந்தரங்க உறுப்புக்களின் பெயரில் கவிதைத் தொகுப்புகள் எழுதுவதும், மற்றவர்களையும் தூண்டிவிடுவதுமாகத்தான் திரிகிறார்கள். என்றாவது பெண்களை கவர்ச்சி நடனம் ஆடவிட்டு கமர்ஷியல் சினிமா எடுக்கும் இயக்குனர்களை திட்டியிருக்கிறார்களா? பெண்களை போகப் பொருள் என உலகுக்கு எடுத்துக்காட்டும் 'சிறந்த' உவமைகளான நடிகைகளை கண்டித்திருக்கிறார்களா? 'Low hip' ஜீனில் உள்ளாடையின் வண்ணத்தை விளம்பரம் செய்துப் போகும் பெண்மணிகளை திட்டியிருக்குறார்களா? இல்லையே. ஏனெனில் இவையெல்லாம் பரபரப்பான விளம்பரம் தரும் செயல்கள் அல்ல!!

என்னிடம் ஆர்குட் விவாதத்தில் ஒரு அறிவுஜீவி பெண் ஒன்று, "அண்ணனிடம் நாப்கின் வாங்கச்சொல்ல எங்களால் முடியுமா? எங்களுக்கு அந்த சுதந்திரம் உள்ளதா?" என்று அறிபூர்வமான ஒரு கேள்வி ஒன்றை கேட்டார். முதலில் ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள், பெண் விடுதலை என்பது ஆண்களை நாப்கின் வாங்கிவரச் சொல்வதல்ல, பெண்களே தங்களுக்காக போய் வெட்கப்படாமல் நாப்கின் வாங்குவதுதான். (தன் பெண்பிள்ளைக்கும், மனைவிக்கும் நாப்கின் வாங்கித்தரும் எத்தனையோ அப்பாக்களை கடைகளில் நான் பார்த்திருக்கிறேன்.)

இங்கு பிரச்சினை என்னவென்றால், 'எதற்காக அந்தரங்க விஷயங்களை வெளிப்படையாக பேசவேண்டும்?', என்பதுதான்! பெண்கள் கூடி உங்கள் விஷயங்களைப் பேசுங்கள். என்ன பிரச்சினை, எதனால் இப்படி, ஏன் அப்படியென ஆலோசியுங்கள். பொது இடங்களில் மேடை போட்டு கெட்ட வார்த்தை பேசுவது நாகரீகமே அல்ல. ஆண்களையும் பெண்களையும் சமமாகக் கருதும் மேற்கத்தியர்கள் கூட "MEN ARE FROM MARS, WOMEN ARE FROM VENUS" என்ற கருத்தை ஏற்று கொண்டார்கள். அதாவது ஒரு ஆணுக்கும்- பெண்ணுக்கும் மனநிலையில் அவ்வளவு வித்தியாசங்கள் உள்ளனவாம். அந்த வித்தியாசங்கள் தான் ஆணையும், பெண்ணையும் இத்தனை லட்ச வருஷமும் கட்டிப் போட்டுக் காதலிக்க வைத்திருக்கிறதாம். ஆனால் பெண்ணியம் பேசுகிறேன், பெரியாரியம் பேசுகிறேன் பேர்வழியென பெண்கள் எல்லோரையும் ஆண்கள் போல் மாற்றிவிட்டால் ஆண்-பெண் வேறுபாடுக்கும், காதலுக்கும் அர்த்தமே இல்லாமல் போய்விடுமே?!!

ஒரு ஆண் தன் அந்தரங்க உறுப்பு சம்பந்தமான பிரசினைகளை இன்னொரு பெண் முன் சொல்வது எப்படி அவனது மனைவிக்கு அசிங்கமாக, அறுவெறுப்பாக இருக்குமோ, அதுபோல்தான் பெண்கள் இப்படி பொது இடத்தில் தங்கள் உறுப்புக்களைப் பற்றி பேசுவதும் இருக்கும். அந்தரங்கங்களே தேவையில்லையென்றால் உடைகள் எதற்கு?

நான் பெண்ணடிமைத்தனத்தை மெச்சவில்லை, அதை எதிர்க்க சில பெண் புரட்சியாள காமெடியாளர்கள் எடுக்கும் ஆயுதம் மிகவும் கேவலமானது. பெண் விடுதலை என்பது பெண்கள் ஆண்கள் போல் திரிவதல்ல, பெண்கள் அடிமைகளாய் இராது 'பெண்'களாகவே வாழ்தல் என்பதுதான்.
சில விஷயங்கள் பொது இடத்துக்கு விவாதப் பொருளாக வராமலிருப்பதுதான், ஆணுக்கு பெண் மீது உள்ள ஈர்ப்பையும், பெண்ணுக்கு ஆண் மீது உள்ள ஈர்ப்பையும் தக்கவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

அதனால் விளம்பரத்துக்காக மேடைகளில் ஆபசமாய் பேசியும், கவிதைகளில் கண்டது கழியதை எழுதியும், கவிதை தொகுப்புகளுக்கு அசிங்கமாக பெயர் வைத்தும் அலையும் பெண்களை "பொது இடத்தில் ஆபசமாய் நடப்பதற்காக அல்லது நடந்ததற்காக ஏன் கைது செய்ய கூடாது? இதெல்லாம் கேட்கமாட்டோம்! நாங்கள் இப்படித்தான் செய்வொம் என அலைபவர்கள் அலையுங்கள். பெண்கள் எல்லோரும் தெருவில் வந்து கெட்ட வார்த்தை பேசுங்கள். ஜாலியாகவும், காதுக்கு இனிமையாகவும் இருக்கும், அப்படியே இலவச இணைப்பாக பெண் சுதந்திரமும் கிடைக்கும்!!!!! யாராச்சும் திட்டுறதுன்னா கமெண்ட்ல திட்டுங்க!! நான் கிளம்புறேன்பா!

பயம்


மணி மதியம் 3.15
அழைப்பு வந்தபோது திருமண வீட்டில் எல்லாரும் அமர்ந்து விட்ட கதைகளை பேசிக்கொண்டிருந்தோம். “அப்பா சரவணன் தூக்கு போட்டுகிட்டான் பா” என என் மகன் முகிலன் சொன்னதில் இருந்து எனக்கு கை கால் ஓடவில்லை. “அங்கேயே இரு பத்து நிமிசத்துல வர்றேன்” என்று கூறிவிட்டு, சரவணன் வீட்டில் தகவல் கொடுத்துவிட்டு, காரில் பறந்தேன்.

சரவணன். முகிலனின் உயிர் நண்பன். இப்போது இருவரும் இருபதை கடந்திருந்தாலும், எனக்கு சரவணனை சின்ன வயதிலிருந்தே தெரியும். “அங்கிள்” என சரவணன் அழைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் பாசத்தையும், பயத்தையும், மரியாதையையும் ஒருசேர உணர்ந்திருக்கிறேன். அவன் இறப்பை, அதுவும் இருபத்தொரு வயதில் நிகழ்ந்த இப்படியொரு அகால சம்பவத்தை சரவணனின் பெற்றோரை விட என் மகன் முகிலன் எப்படி தாங்கப் போகிறான் என்பதில் மிகுந்த குழப்பம் இருந்தது எனக்கு. குழப்பம் என்பதை விட சரியான வார்த்தை பயம். ஆம். பயமாகதான் இருந்தது. எனக்கு இந்த நிமிடத்தில் சரவணனின் இழப்பை விட என் மகனின் பாதுகாப்பும், மனநிலையும் மிக முக்கியமாகப்படுகிறது. நான் ஆக்சிலரேட்டரில் கால்களை மிகக் கடினமாக அழுத்துவதற்கு காரணம் இதுதான். சென்னையில் இருவரும் தனி அறையில், வேலை நிமித்தமாக தங்குவதற்கு எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்தது முகிலன் தான். சரவணனனை சென்னைக்கு அழைத்து தன் அலுவலகத்தில் வேலை வாங்கித் தந்து தன்னுடனே தங்கவும் வைத்துக்கொண்டான் முகிலன். உயிர் நண்பர்கள் இருவரும் ஒன்றாய் இருப்பது எனக்கு மிகுந்த நிம்மதியை தந்தது, ஒன்பது நிமிடங்கள் முன்பு வரை. சரவணனின் தற்கொலை முடிவுக்கு என்ன காரணமாக இருக்கும்? காதல் தோல்வியாக இருக்குமோ? வீட்டில் ஏதேனும் பிரச்சினையா? எதுவாக இருந்தாலும் முகிலனிடம் சொல்லியிருப்பானே? என்னவாக இருக்கும்? ஒருவேளை முகிலனுக்கும் சரவணனுக்கும் எதுவும் பிரச்சினையா? இருக்காது. அப்படி எதுவும் இருந்தால், போலீசு விசாரணை அது இதுவென என் மகனின் வாழ்க்கை பாதிக்கப்படுமே! இதோ வந்துவிட்டது முகிலன் தங்கியிருந்த அறை.


மதியம் மணி 3.27
முகிலன் ஒரு ஓரமாக நின்று நிலத்தை வெறித்துப் பார்த்தபடி நிற்கிறான். என்னைப் பார்த்தவுடன் என்னை நோக்கி வரமால் இன்னும் அப்படியே நிற்கிறான். எனக்கு பயமாக இருக்கிறது. இவனுக்கு எதுவும் ஆகியிருக்குமோ என்று. இருப்பினும் அறைக்குள் ஒரு பிணம் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது மகனை கவனிப்பது சரியாய் இருக்காது என நினைத்துக்கொண்டே, “முகிலா என்னாச்சுடா?” என்றேன். முகிலன் பேசவில்லை.அண்டை வீட்டாரிடம் விசாரித்தேன். “இரண்டரை மணிலேர்ந்து முகிலன் கதவை தட்டுனாரு சார். உள்ள இருந்து பதிலே வரல. உடைக்க முயற்சி பண்ணாரு. அப்புறமா பக்கத்துல இருந்த வக்கீல் ஒருத்தரு “உடைக்காதப்பா. உள்ள எதாச்சும் ஒன்னுகிடக்க ஒன்னுன்னா உனக்கு பிரச்சினை”னு சொன்னாரு சார். அதுக்கப்புறம் முகிலன் உங்களுக்கு ஃபோன் பண்ணிட்டாரு” என்று சொன்னார் முகிலன் பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த ஒருத்தர். அவர் முகிலன் மீது அக்கறையாய் இருந்தது எனக்கு ஏனோ நிம்மதியை தந்தது.


மதியம் மணி 3.45
அடுத்ததாய் என்ன செய்யலாம் என யோசிப்பதற்குள் சரவணனின் உறவினர்கள் அதோ வந்துவிட்டார்கள். ஜன்னலின் ஊடே சரவணன் தொங்குவதை எட்டிப்பார்த்துவிட்டு அவன் அப்பா கதறினார். “முகிலா உயிர் இருக்க மாதிரி இருக்குடா. கதவை உடைப்போம். உதவி பண்ணுடா”. முகிலன் பேசவில்லை. முகிலன் அதிர்ச்சியுற்றவனாய் என்னைப் பார்த்தான். நான் சுதாரித்துக்கொண்டு “கொஞ்சம் இருங்க. உயிர் இல்ல. முகிலன் பார்த்து ஒரு மணி நேரம் ஆகப்போகுது. உயிர் இருக்க வாய்ப்பே இல்ல. போலீசுக்கு சொல்லியாச்சு. அவங்க வந்து கதவை திறக்கட்டும்.” என்றேன். நான் சொல்வதைக் கேளாது தனியாளாக கதவை திறக்க (உடைக்க) முற்பட்டார் சரவணனின் அப்பா. அவரின் செயலில் பதற்றமும், பாசமும், பரிதவிப்பும் தெரிந்தது. சரவணன் உயிரோடு வந்துவிட மாட்டானா என நான் உள்ளுக்குள் ஏங்கினாலும், முகிலனின் மீதான அக்கறையில், போலீசு வரும் வரை கதவு உடையக் கூடாது ஆண்டவா என வேண்டிக்கொண்டேன். கதவு உடையவில்லை. முகிலன் திடீரென கதவை நோக்கி முன்னேறினான். “முகிலா போகாத. நில்லு” என்றேன். நின்றான். முகிலன் எதுவும் பேசவில்லை.


மாலை மணி 4.07
போலீசார் வந்துவிட்டனர். சரவணனின் அப்பா அவ்வளவு முயற்சி செய்தும் கதவு உடையாதது எனக்கு நிம்மதியாய் இருந்தது. முகிலனை அறைக்குள் அழைத்தனர். முகிலன் தலையை ஆட்டி மறுத்துவிட்டான். முகிலன் பேசவில்லை. பின் நான் அறைக்குள் சென்றேன். மின்விசிறியில் தொங்கிய சரவணனின் உடலை இரண்டு போலீசார் கீழே இறக்கினார்கள். அவன் உடலில் கைவைத்துப் பார்த்த போலீசார், “காலேல ஒரு பதினொரு பண்ணிரெண்டு மணிக்கு தொங்கிருக்கான் சார்” என ஆய்வாளரிடம் கூறினர். பின் வழக்கமான போலீசு விசாரணைகள் முடிந்து முகிலனும் நானும் என் நண்பன் அரவிந்தனின் வீட்டிற்கு புறப்பட்டோம்.


இரவு மணி 7.54
நானும் முகிலனும் அரை மணி நேரம் காரில் பயணித்தாலும் முகிலன் நான் கேட்ட கேள்விகளுக்கெல்லாம் ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகளிலேயே பதில் கூறிக்கொண்டிருந்தான். மிகுந்த மன உளைச்சலில் இருப்பவனை தொந்தரவு செய்ய வேண்டாமென நானும் விட்டுவிட்டேன். அரவிந்தன் வீடு வந்துவிட்டது.


அதிகாலை மணி 2.00
தூக்கம் வரமறுத்தது. கண் மூடினால் சரவணன் வந்தான். சரவணன் சிரிப்பதைப் போலவே கண்களுக்குள் தெரிந்தது. தண்ணீர் குடிக்கலாம் என எழுந்தேன். முகிலனின் அறையை கடந்து செல்லும் போது அதிர்ந்தேன். முகிலன் தூங்காமல் கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தான். “முகிலா தூங்கலையாடா? தூங்கு”என்றேன். முகிலன் பேசினான் “அங்கிள். முகிலன் ஏன் அங்கிள் தூக்கு போட்டுகிட்டான்?”

Monday, October 26, 2009

நாய் வாத்தியார்.

நான் இருக்கும் குடியிருப்புப் பகுதியில் எல்லாமே மிக சராசரியாகத் தான் இருக்கும். ஒன்றே ஒன்றைத் தவிர. இல்லை, ஒரே ஒருவரைத் தவிர. அவர் பெயர் நாய்வாத்தியார். அதோ அங்கே மஞ்சள் பெயிண்டில் கொஞ்சம் பழையதாய் தெரியும் வீடு தான் நாய் வாத்தியாரின் வீடு. என் வீட்டில் இருந்து ஒரு நாலு வீடு தள்ளி இருக்கிறது அவருடையது. எனக்கு இங்கு வந்ததில் இருந்து பயங்கர குழப்பம், தமிழ் வாத்தியார், இங்கிலீஷ் வாத்தியார் எல்லாம் எல்லா குடியிருப்பிலும் கண்டிப்பாய் இருப்பார்கள். “அதென்ன நாய் வாத்தியார்?” என்று.

அவரை எல்லோருமே நாய் வாத்தியார் என்று தான் அழைத்தார்கள். வெறும் 'வாத்தியார்' என அவரை எவரேனும் எங்கள் தெருவில் குறிப்பிட்டதாய்  எனக்கு நினைவில்லை. கடைசியாக இந்தக் குழப்பம், நான் வாத்தியாரின் நடவடிக்கைகளை கவனிக்க கவனிக்க, தானாகவே நாளடைவில் தீர்ந்தது எனக்கு. நாய் வாத்தியார் என்ற பெயர் ஆகுபெயர்!  அவர் வளர்க்கும் நாயினால் வந்தது அது.  நாய் வளர்க்கும் மற்றவர்களுக்கும் இவருக்கும் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் உண்டு. இவரையும் அந்த நாயையும் கூர்ந்து கவனித்தால் அந்த வித்தியாசங்கள் நமக்குப் புலப்படும்.

இந்த வீட்டிற்கு இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு, திருமணமான புதிதில், நானும் என் மனைவி தனலட்சுமியும் வந்தோம். ஆரம்பத்தில், ‘நாய் வாத்தியார்’ என அவரை விளிக்க எனக்கு கொஞ்சம் சங்கடமாய் இருந்தது. பின் நாளடைவில் வெறும் வாத்தியார் என்றால் யாருக்குமே விளங்கவில்லையாதலால் எனக்கும் அந்தப் பெயர் பழகிவிட்டது. சூரியன் உதிக்காத காலைவேளை கூட இருக்கும். ஆனால் நாய்வாத்தியாரும் அவரது நாயும் நடைப்பயிற்சி செய்யாத காலை இந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் இருந்ததாய் நினைவில்லை எனக்கு. லேசாக தூரல் போடும் மழைக்கால காலை வேளைகளில் கூட அவரும் நாயும் மறக்காமல் நடைப்பயிற்சி செய்வார்கள். நடைப்பயிற்சியின் போது நான் வீட்டின் வாசலில் நின்றுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்துவிட்டால், சற்று நேரம் நின்று என்னுடன் பேசிப் போவார். பேச்சு, ஏதாவது அரசியல் சம்பந்தப்பட்டதோ, தெரு சம்பந்தப்பட்டதாகவோ இருக்காது. பெரும்பாலும் என்னை, என் மனைவியை, என் குடும்பத்தைப் பற்றிய நலவிசாரிப்புகளாகவே இருக்கும். அல்லது அவரது நாய் செய்த குறும்புகளையும், சேட்டைகளையும் வலுக்கட்டாயமாக விவரிப்பார். நமக்கு அதைக் கேட்பதில் ஆர்வம் உண்டா இல்லையா என்பதைப் பற்றியெல்லாம் சற்றும் கவலைப்படமாட்டார். சொல்லவந்ததை சொல்லிவிட்டுத்தான் நகர்வார்.

அப்படி இந்த வீட்டுக்கு வந்த புதிதில் முதல்முறையாக என்னிடம்  பேசும் போது, "உங்க பேரு மணியாமே தம்பி! நல்லது நல்லது! மணித்தம்பி, நான் இந்த தெருவுலதான் முப்பத்தியஞ்சு வருசமா இருக்கேன். அஞ்சுடையார் ஸ்கூல்லதான் கணக்கு வாத்தியாரா இருந்தேன். இந்த வீட்டுக்கு நீங்க வந்தது ரொம்ப சந்தோசம் மணித்தம்பி. உங்களுக்கு  எதுனா வேணுமின்னா என்கிட்ட தாராளமா கேளுங்க...." என தொடர்ந்து ஏதேதோ பேசிக் கொண்டிருந்தார். அடிக்கடி மறக்காமல் “மணித்தம்பி” போட்டே பேசினார். அவர் பள்ளியில் நடந்த சம்பவங்களில் ஆரம்பித்து  அவர் மனைவியும், மகனும் பேருந்து விபத்தில் இறந்தது வரை எல்லாவற்றையும் மெலிதாய் சிரித்தபடியே சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அவரது பேச்சில் இருந்த துக்க விஷயம், அவர் முகத்தில் எந்த இறுக்கத்தையும், சோகத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. தன் அருகில் நின்று கொண்டிருந்த நாயை அவ்வப்பொழுது பார்த்துக்கொண்டே தன் குடும்பத்தின் மரணத்தை மெல்லிய சிரிப்போடு சொல்லிக்கொண்டே அடுத்த விஷயத்திற்கு தாவினார்.

அன்று இரவு முழுவதும் “எப்படி இந்த ஆளால் தன் மனைவி மகனின் இறப்பைக்கூட சிரிப்பு மாறாமல் சொல்ல முடிகிறது?” என வெகுநேரம் யோசித்தபடியே தூங்கிப்போனேன். அன்றைய கனவில் கூட  நாய் வாத்தியாரும், அவரது நாயும், முகம் தெரியாத அவரது மனைவியும் மகனும் வந்து போனார்கள்.

அன்று எனக்கு அவர் அளித்த ஆச்சரியமும், குழப்பமும், நாய்வாத்தியாரின் மேல் என்னை ஏனோ கவனம் கொள்ள வைத்தது. அவர் நாயுடன் மெதுவாக பேசியபடியே நடந்து செல்வதை கிட்டத்தட்ட தினமும் கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். நாயுடன் அவர் பழகிய விதம் எனக்கு மிகவும் புதுமையாக இருந்தது.

இரவு நேரங்களில் நாயை வெளியே விடமாட்டார். அதுவும் அவருடன் உள்ளேதான் படுத்துக்கொள்ளும். அவர் நாயை சங்கிலியால் கட்டி யாருமே பார்த்ததில்லை. நாயின் கழுத்தில் பட்டை கூட இருக்கவில்லை. ஆனாலும் கூட, சங்கிலியால் கட்டிக் கூட்டிப்போவதைப் போல, நாய் அவர் கூடவே அழகாய் நடந்து போகும்.  அவர் நின்றால் உடனே தானும் நின்று அவர் முகத்தைப் பார்க்கும். அவரும் அந்த நாயும் நடப்பதை தூரத்தில் இருந்து பார்த்தால் யாரோ இரண்டு பால்ய நண்பர்கள் வெகுநாள் கழித்து சந்தித்து பழைய கதைகளை பேசிப்போவதைப் போல் தோன்றும். அந்த நாயும் அவர் அதனுடன் பேசுவதெல்லாம் அதற்குப் புரிவதைப் போல தலையாட்டும். அது என் கற்பனையா அல்லது உண்மையிலேயே அது புரிந்து தலையாட்டுகிறதா எனத் தெரியவில்லை.

பார்க்கவே ஆச்சரியமான காட்சிகள் அவை.  போகப்போக அந்த நாயையும் எனக்கு மிகவும் பிடித்துப்போனது. ஒருமுறை அவர் வீட்டிற்கு வந்தபோது என் கையில் இருந்த ரொட்டியை நாய்க்குப் போட்டேன். மணலில் விழுந்த ரொட்டியை நாய் கவ்வப்போனபோது, அதை அவசரமாய் எடுத்து, மணலை ஊதிவிட்டு அதற்கு கொடுத்தார் நாய் வாத்தியார். பின் நாயிடம், “மண்ல விழுந்தா எடுக்கக்கூடாதுடா மணி. வயித்த வலிக்கும்னு எத்தனத் தடவச் சொல்லிருக்கேன் உன்ட?”என பாசத்துடன் கண்டித்தார். பின் என்னிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு சென்றுவிட்டார்.  அன்றுதான் அந்த நாயின் பெயர் மணி எனத் தெரியவந்தது எனக்கு.
மாதம் ஒருமுறை ஓய்வூதியத்தொகை வாங்க மட்டும் டவுனுக்கு செல்வார். அப்போது மட்டுமே நாய் தனியாக சுற்றிக்கொண்டிருக்கும்.  மற்ற நாட்களில் அவரும் நாயும் நடைப்பயிற்சி நேரம் தவிர்த்து மற்ற நேரம் முழுதும் வீட்டுக்குள்ளேயே தான் இருப்பார்கள். அப்படி என்னதான் செய்கிறாரென யாருக்குமே தெரியவில்லை. என்னைத் தவிர அதை அறிய யாரும் ஆவலாய் இருந்ததாயும் தெரியவில்லை.

அடுத்து சில நாட்கள் சென்று, மீண்டும் வீட்டு வாசலில் அவரை சந்திக்க நேர்ந்தது. வெளியில் நின்றுகொண்டு பல் துலக்கிக் கொண்டிருந்தேன். என்னைக் கவனித்த வாத்தியார் முகம் நிறைய புன்னகையோடு என்னை நோக்கி வந்து நலம் விசாரிக்கத் தொடங்கினார். வாயில் பிரஷ் இருந்ததால் என்னால் ‘ஹ்ம்ம்’ மட்டுமே போட முடிந்தது. பின் தன் கல்லூரி காலத்தில், ஒருமுறை வீட்டு வாசலில் நின்று பல்துலக்கியதற்காக தன் அப்பாவிடம் தான் வாங்கிய அடியைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்துவிட்டார். அதென்னவோ எனக்கு அவர் என்ன பேசினாலும் அலுக்கவே அலுக்காமல் போனது. அவர் பேசும் விஷயங்களைவிட அவர் பேசும் தொனியும், அந்த தொனியில் மிதமிஞ்சிநின்ற இனம்புரியாத அன்பும் என்னை நெளியாமல் கட்டிப்போட்டன.

இப்படி அவர் அந்தக் கதையைப் பேசிக்கொண்டிருந்த போது, வீட்டின் உள்ளிருந்து என் மனைவி உச்சக்குரலில், “எட்டு மணி ஆச்சு… வர்றவங்க போறவங்க கிட்டல்லாம் நின்னு வெட்டியா அரட்டை அடிக்க வேண்டியது. அப்புறம் ஆஃபீசுக்கு லேட்டாயிருச்சுன்னா நான் தான் காரணம்னு என் உயிர எடுக்க வேண்டியது… இதே வேலையாப் போச்சு உங்களுக்கு” எனக் கத்தினாள். அதைக் கேட்டு நான் நெளிவதைப் பார்த்த வாத்தியார், தான் பேசுவதை சட்டென நிறுத்திவிட்டுப் புறப்பட்டார். எனக்கு மிகவும் பாவமாக இருந்தது. அவர் நடப்பதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நாயுடன் ஏதோ பேசியபடியே மெதுவாக நடந்து ரொம்ப தொலைவு சென்றுவிட்டிருந்தார்.

எனக்கு தனலட்சுமியின் மேல் ஆத்திரம் பொங்கியது. என்றுமே இல்லாமல், இன்று அவள், அதுவும் வாத்தியாரிடம் பேசும்போது இப்படி நடந்துகொண்டது மிகுந்த கோபமூட்டியது எனக்கு. “எதுக்குடி கத்துன இப்ப? வாத்தியார் மூஞ்சியே தொங்கிப் போச்சு. பாவம் அவரு.” என்றேன். தனலட்சுமி, “அவர் ஒரு மாதிரியாங்க. பொண்டாட்டியும் புள்ளையும் செத்துப்போனதுல இருந்து மனசு சரியில்லாம அலையிறாராம். அவரு புள்ளை பேரு மணிங்குறதுனால, மணின்ற பேருல யாரு இருந்தாலும் வலிய வலிய போயி பேசுவாராம். நல்லா பழகிட்டா, வீட்டுக்குள்ள அவரா வந்து உக்காந்துகிட்டு கண்டதையும் பேசி உயிரை எடுப்பாராங்க... எந்திரிக்கவே மாட்டாராம்.. நம்ம வீட்டுல வேலை பாக்குறால சித்ரா, அவதான் சொன்னா. நீங்க ஆஃபீஸ் போயிருக்க நேரத்துல அந்தாளு பாட்க்கு வந்து உக்காந்துகிட்டாருன்னா நான் என்ன பண்றது? அதான் உங்களை அப்படி கத்தி உள்ள கூப்ட்டேன்” என்றாள்.  நான் பதில் எதும் பேசவில்லை. அவளை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு குளிக்கப்போய் விட்டேன்.

அன்றுதான் அவர் என் வீட்டிற்கு கடைசியாய் வந்தது. பின் எப்போதாவது தெருவில் பார்த்துக்கொண்டால், ஒரு புன்முறுவல் மட்டும் கொடுத்துவிட்டு அமைதியாய் சென்றுவிடுவார். நானே சென்று ஒருமுறை பேச முயற்சித்த போதுகூட தன் நடை வேகத்தை அதிகப்படுத்திக்கொண்டு வேகமாய் நடந்து கடந்து சென்றுவிட்டார்.
பின் அவரிடம் பேச முயற்சிக்கும் எண்ணம் தானாகவே மறந்து போய்விட்டது. எனது வழக்காமன வாழ்க்கையில் இருந்து நாய்வாத்தியார் முற்றிலும் விலகிப்போயிருந்தார்.

சில மாதங்கள் சென்று ஒருநாள்  அலுவலகம் விட்டு வீடு வந்தபோது, தனலட்சுமி, “ஏங்க. நம்ம தெருவுல குப்பை பொறுக்குற பசங்க அட்டகாசம் தாங்க முடிலங்க. வாத்தியாரோட நாயை தலைலயே கல்லக்கொண்டி அடிச்சுட்டானுங்க. பாவம் அது. வாத்தியார் வேற இல்ல. டவுனுக்குப் போயிருந்தாரு போல. என்னாச்சுன்னே தெரில. ரொம்ப நேரம் வாத்தியாரு வீட்டு வாசல்ல படுத்திருந்துச்சு. அப்புறம் வாத்தியார் வந்து உள்ள கூட்டிட்டுப் போயிட்டாருனு நினைக்கிறேன்.” எனக் கொஞ்சம் பரிதாபத்தோடு கூறிவிட்டு டிவி பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டாள். எனக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது. உடனே பார்க்க வேண்டும் போல் தோன்றியது. நாளை அவர் நடைப்பயிற்சி வரும் போது எப்படியும் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என விட்டுவிட்டேன்.

ஆனால் அவர் அடுத்த நாள் வரவில்லை. நான்கு நாட்கள் சென்றது. வாத்தியாரும் நாயும் நான்கு நாட்களாக நடை பயிற்சி செல்லவில்லை. அநேகமாக எங்கள் தெருவில் யாருமே அதை கவனித்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் எனக்கு ஏதோ உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது.

அடுத்தநாள் தெருவெங்கும் பயங்கர துர்நாற்றம். தெருவில் உள்ள அனைவரும் வாத்தியார் வீட்டிலிருந்துதான் துர்நாற்றம் வருவதாக கூறினார்கள். “என்னனு பாப்போம் வாங்க தம்பி” என்று என்னையும் அவர் வீட்டுக்கு அழைத்துப் போனார்கள். மனம் நிறைய பாரத்தோடும், திகிலோடும் அவர் வீட்டை நோக்கி அவர்களுடன் சேர்ந்து நடந்தேன்.

கும்பலாய் ஒரு ஆறு, எழு பேர் சென்று கதவைத் தட்டினோம். கதவைத் திறப்பதற்கான அறிகுறியே தெரியவில்லை. எனக்கு கதவைத் தட்ட ஏனோ பயமாய் இருந்தது. இருந்தாலும் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு "சார். மணி வந்திருக்கேன் சார். கொஞ்சம் கதவை திறங்களேன்" என்றேன். சிறிது நேரத்தில் வாத்தியார் வந்து கதவைத் திறந்தார். திறந்தவுடன், உயிரே போகும் அளவுக்கு துர்நாற்றம் அடித்தது. என்னைப் பார்த்தவுடன், லேசாக சிரித்தபடியே "வாங்க மணித்தம்பி" எனச் சொன்னவர், மற்ற யாரையும் கவனிக்காமல் உள்ளே வேகமாக நடந்து சென்று வரவேற்பறையில் இருந்த கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டு கண்ணை மூடிக்கொண்டார்.


"மணி எங்க சார்?" என்றேன். வாயைத் திறக்காமல், சைகையிலேயே அடுப்பறையைக் காட்டிவிட்டு பின் மீண்டும் கண்ணை மூடிக்கொண்டார். அடுப்பறைக்குள் சென்றோம். அங்கு இறந்து கிடந்த நாயை ஈக்களும், புழுக்களும் மொய்த்துக் கொண்டிருந்தன. அதன் பக்கத்தில், அன்று காலையில் வடிக்கப்பட்டிருந்த சுடுசோறு நாயின் தட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அடுப்பில் காலை சோறு வடித்ததற்கான தடயங்கள் தெரிந்தன. பின் சில ஆட்களைக் கூப்பிட்டு நாயை அப்புறப்படுத்தச் சொன்னேன். சித்ராவை விட்டு வாத்தியாரின் வீட்டை கிருமி நாசினி போட்டு கழுவி விடச் சொல்லிவிட்டு அவர் வீட்டு வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்தேன். சுவற்றில், அவர் நல்லாசிரியர் விருது வாங்கும்போது ஜனாதிபதியுடன் சேர்ந்து எடுக்கப்பட்ட படம் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. வாத்தியாரிடம் எந்த அசைவும் இல்லை.  நான் கிளம்பும் போது "வர்றேன் சார். போரடிச்சா வீட்டுக்கு வாங்க சார். நான் இன்னைக்கு லீவுதான்" என சொன்னேன். "சரி மணித்தம்பி" என என்னைப் பார்க்காமலேயே சொன்னார்.


வீட்டிற்கு வந்ததில் இருந்து வாத்தியாரின் நினைவாகவே இருந்தது. வாத்தியாருக்கு ஒரு நாய் குட்டி வாங்கித் தரலாம் என நண்பனிடம் சொல்லி வைத்திருந்தேன். மூன்று நான்கு நாட்களில் வாங்கித்தருவதாய் சொல்லியிருந்தான். நாய்க்குட்டியோடு சென்று வாத்தியாரைப் பார்க்கலாம் எனக் காத்திருந்தேன்.

மூன்று நாட்கள் போனது. மீண்டும் தெரு முழுதும் பயங்கர துர்நாற்றம். போனமுறை வந்த அதே கும்பல் மீண்டும் வாத்தியார் வீட்டிலிருந்து தான் துர்நாற்றம் வருவதாகச் சொன்னார்கள். என்னையும் அழைத்தார்கள்.  என்ன நடந்திருக்கும் என என்னால் நன்றாகவே உணர முடிந்தது. உடலெங்கும் குளிர் பரவியது எனக்கு. இதயம் பயங்கர வேகத்தில் அடித்தது. என்னைக் கூப்பிட்டவர்களிடம் பதில் ஏதும் சொல்லாமல் வீட்டின் உள்சென்று அமர்ந்தேன். குரல் தொண்டையில் இருந்து இதயத்திற்குக் கீழே இறங்கியிருந்தது. பின், வீட்டின் உள்ளிருந்தபடியே சக்தியையெல்லாம் திரட்டி சத்தமாக “எனக்கு எதும் நாத்தம் வரல. நீங்களே போயிப் பாருங்க ” எனச் சொல்லிவிட்டு அறைக்குள் சென்று படுத்துக்கொண்டேன்.  நல்லாசிரியர் விருது புகைப்படத்தில் இருந்த, வாத்தியாரின் கர்வமான, பெருமிதத்துடன் கூடிய சிரித்த முகம் மனதில் வந்து மறைந்தது.

Thursday, October 22, 2009

புத்தனின் பல்.


இந்திய புத்தனின் பிந்திய பல்
இலங்கையில் இருக்குது..
அதைக் கும்பிடும் மன்னனின்
சிங்களக் காதில் சிரிச்சுப் பேசுது.
கொலையும், சதியும்,
வெறியும், பொய்யும்
சொல்லிக் கொடுக்குது..
நடப்பவைக் கண்டு
காவிக் கலரில் சிரித்துக் காட்டுது.

தாயின் மார்பில் விந்தைக் உறிந்து
வளர்ந்ததைப் போல,
சிங்களவனுக்கு
எச்சிலாய் காமம் ஊறுது..

விந்து வழியும் புத்தனின் பல்,
தமிழச்சி கருப்பை கடிக்குது..
கருப்பை புகினும்,
சாக்கடை என்பதால்,
அவள் மலத்தில் கலக்குது.
தமிழச்சி கழிவறையில் மட்டுமே
சிங்கள விந்தின் நாற்றமடிக்குது!

தமிழன் உயிரையும்,
தமிழன் உணர்வையும்
நக்கப் பார்த்தது..
நக்கிய நாக்கு பொசுங்கிப் போய்தான்
பல் மட்டும் எஞ்சுது.
தமிழின் வீட்டில் திருடிய சோற்றில்
சிங்களம் வளருது..
சிங்களன் திங்கும் சோற்றிலும்
தமிழனின் விந்தின் வாடையடிக்குது!!
புத்தனின் பல்லும்,
புத்தனின் சொல்லும்,
ருசித்து அதையே தின்று தீர்க்குது,
இன்று இரண்டும் மாறி
விஷமாய்ப் போனது!

இலங்கையில் உள்ளது புத்தனின் பல்லென
உலகமே சொல்லுது..
இல்லை அது பாம்பின் பல்லென
பல்லே சொல்லுது..!!
இலங்கை,
அதை செஞ்சும் காட்டுது!!

Monday, October 5, 2009

காதலியின் பிணம்!




இருள், மிகவும் மெதுவாய் வெளிச்சத்தைக் கிழித்து அறையை கவ்விக்கொண்டிருந்தது. எதிர்ப்பேதும் காட்டாமல் நானும் வெளிச்சமும் மரணத்தின் தங்கை, மயக்கத்துக்கு ஆட்பட்டுவிட்டிருந்தோம். கவனிக்கப்படாத தொண்டை, யாரோ அதனுள் கள்ளிச் செடியை பயிரிட்டதைப் போல எரிந்துகொண்டிருந்தது. உடலில் இன்னும் தெம்பு ஒட்டிக்கொண்டிருந்ததை ஓரமாய் உணர்ந்திருந்தேன். மனதில் அமானுஷ்யமாய் ஏதேதோ தோணிற்று. எழுந்தேன். காலுக்கடியில், இறந்து போன அவளின் சீப்பு தட்டுப்பட்டது. அதில் மெலிதான, விஷமில்லா கரும்பாம்புகள் போல அவள் முடிக்கற்றைகள் சுற்றிக் கிடந்தன. கையில் இருகப் பிடித்து எடுத்தேன். சீப்புக் காம்புகள் கையை அழுத்த அழுத்த இன்னும் இருகிப் பிடித்தேன். வாயில் வைத்துக் கடித்தேன். முடிகள் நாக்கில் ஒட்டியது. அவளை அழைத்தேன். அவள் பெயரை ஒரு இருநூறு முறை கத்தினேன். வரமாட்டாள் என உறுதியாய்த் தெரியத் தெரிய இன்னும் குரலெடுத்துக் கத்தினேன். தொண்டை ரத்தம் என் எச்சிலில் வழிந்தது. இன்னும் இன்னும் கத்தினேன். என் உடம்பு சில்லிட்டது. அவள் இறந்து, அவள் உடல் சில நிமிடங்களில் இப்படித்தான் இருந்தது. இல்லை, இதைவிடப் பலமடங்கு அது சில்லென இருந்தது. எதற்காக செத்துப் போனாள்? செத்துதான் போனாளா? அல்லது கோபமாய் பேசாமல் இருக்கிறாளா? அதற்காக மூச்சைக் கூடவா விடாமல் இருப்பாள்? என்னைச் சுற்றி பரபரப்பு தொற்றிற்று. நான் அவளின் மூடா இமைகளையும் உயிரில்லா கண்களையும் சிரித்தபடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். எனக்கு மொழியும், இடமும், பெயரும், எதுவும் மறந்துபோயிருந்தது. அவளை என் கைகளில் இருந்து எவரோ பிடுங்க எத்தனித்தபோது இன்னும் இருகப் பிடித்தேன் அவளை. அப்போதுதான் கவனித்தேன். அவள் கைகள் என் விரல்களை இருகப் பற்றியிருந்தது அதை எடுக்காமல் அப்படியே அவளைத் தூக்கிப் போனோரின் பின்னே போய்க்கொண்டிருந்தேன். அவள் கண்களும், அதற்குக் கீழே அவள் தலையும், அதற்குக் கீழே அவளின் முடியும் என்னை வெறித்தபடியே, ஆடியபடி முன் போய்க்கொண்டிருந்தன. உதடுகளில் முத்தமிட விரட்டியபோதெல்லாம் உதடுகள் தெரியாதபடி கடித்துக் கொள்வாள். இப்போது அவள் வாய் திறந்தபடி இருந்தது. வாயின் ஓரம் நான் எத்தனையோ முறை சுவைத்த, முத்தமிட்ட அவளின் எச்சில் வழிந்துகொண்டிருந்தது.

யாருமே அருகில் இல்லாமல், நான் மட்டும், இறந்த அவளின் உடலை அருகில் வைத்துப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கத் தோணிற்று. அதைச் சொல்லிக் கத்தினேன். தூக்க மருந்தை என் நரம்புகளில் ஏற்றினர். அப்படியே சென்று அவள் அருகில் படுத்துக் கொண்டேன். எவன் எவனோ என்னை இழுத்தும் கேளாது அவளருகில் படுத்திருந்தேன். கண்களை இமைக்காததால் நீர் வடிந்துகொண்டே இருந்தது. அவள் என்னைப் பார்க்கவேயில்லை. தூக்கத்தில் என் பெயர் சொல்லி கையைப் பிடிப்பாள். எப்படியும் பிடித்துவிடுவாள் என வெகுநேரம் காத்திருந்தேன். என்னைப் பிடிக்காதவள் போலவே படுத்திருந்தாள். அவளை எரிக்கச் சொல்லி எவனோ பேசியது காதில் விழுந்தது. நான் அணுஅணுவாய் ரசித்த தேகம். வெறிபிடித்தவனை போல, சொன்னவனை அடித்துக் கீழே தள்ளினேன். அதையே, நான் புதைக்கச் சொல்வதாய் நினைத்து புதைப்பதற்கு தயாராயிற்று எல்லாமும்.

குளிர்சாதனப் பிணப்பெட்டியில் அரவமற்று படுத்திருந்த அவளைப் பார்க்க பலபேர் வந்திருந்தனர். ரோஜா வாசனை குடலைப் புரட்டியது. கடைசியாய் இந்த மணத்தை இரண்டு மாதம் முன்பு எங்கள் முதலிரவில் பார்த்திருக்கிறேன். இடுகாட்டிற்கு வரமறுத்துவிட்டேன். ஒரு பெரும் கும்பல் அவளைச் சுமந்து சென்றது. எங்கள் திருமணத்திற்கு பெரும் எதிர்ப்பு தெரிவித்து அவளின் கைகளில் சூடு போட்ட அவள் அண்ணன் முன்னே சென்றுகொண்டிருந்தான். "படுபாவி ரெண்டே மாசத்துல பிணமாக்கி கொடுத்துட்டானே" என ஏதேதோ சொன்னான். எனக்கு காதில் யாரோ இடைவெளியின்றி எச்சில் துப்புவது போல் இருந்தது. எங்கள் அறையில் சென்று படுத்துவிட்டேன். அவளின் சீப்பு தட்டுப்பட்டது. உடல் சில்லிட்டது.

இரவுபோலத்தான் இருக்கிறது. தூக்கிச்சென்று என்ன செய்து தொலைத்தனர் எனத் தெரியவில்லை. எத்தனை நேரம் படுத்திருந்தேன் எனத் தெரியவில்லை. அவள் வந்துவிடுவாள் போலவே இருந்தது. பொய்தான் எனினும் அதை நம்புவது எனக்கு மிகவும் பிடித்தமாயும், அது ஒன்றே இப்போது என்னை சீவிக்க வைக்கும் விஷயமாகவும் உள்ளுணர்வு சொன்னதால் அதை நம்பிக்கொண்டிருந்தேன். 'நாதியற்ற' என்ற வார்த்தைக்கான அர்த்தம் இப்போதுதான் புரிகிறது. இழவு வீட்டில் ஒரே நாளில் அத்துணை சொந்தமும் காலியாகி தனிமரமாய் நிற்கும், பறிகொடுத்தவன் அநேகமாய் உலகில் நான் ஒருவனாகத்தான் இருப்பேன்.

இடுகாட்டுக்குச் சென்று அவளைக் கூட்டிவரலாம் எனத் தோணிற்று. ஒருவேளை இந்த சனியன்கள் அவளை உயிருடன் புதைத்திருந்தால்.....?? வேகமாய் நடந்தேன். மகிழுந்து என காருக்கு தமிழ் பெயர் சூட்டியவனை கெட்டவார்த்தையில் திட்டியபடி ஓட்டினேன், வேகமாய். இடுகாடு. சிறு மேடு தெரிந்தது. அதன் மேல் அவளைப் போர்த்தியிருந்த துணி கிடத்தப்பட்டிருந்தது. எவ்வளோ சொல்லியும் கேளாது எங்கள் திருமணப் புடவையைப் போர்த்தாமல் வேறு ஏதையோ போர்த்தியிருக்கிறார்கள் புதைத்துப் போனவர்கள். தோண்டினேன். வெறும் கையை வைத்தே தோண்டினேன். நகங்களில் ரத்தம் வர வர எனக்கு மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது. ஒருவேளை நான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டதைப் பார்த்து அவள் இரக்கப்பட்டு உயிரோடு வந்துவிட்டாள்.....??!!!! தோண்டினேன்....

மணல் மணலாய் அவள் தெரிந்தாள். எடை கூடியிருந்தாள். பால் குடித்த மயக்கத்தில் அசந்து தூங்கும் குழந்தையின் மேல் ஒட்டியிருக்கும் பால் சொட்டுகள் போலத்தான் அவள் மேல் ஒட்டியிருந்த மணற்துகள்கள் தெரிந்தன. அவளை எழுப்ப மனம் வரவில்லை. பாதி தூக்கத்தில் எழுப்பினால் "தலை வலிக்குதுடா" என்பாள். பின் என்னை தூங்கவிடமாட்டாள். அப்படியே அவளைக் நான் கொண்டுவந்திருந்த திருமணப் புடவையின் மேல் கிடத்தினேன். வீட்டிற்கு செல்ல பயமாக இருந்தது. மீண்டும் புதைக்கும் கூட்டம் வந்து இவளைத் தூக்கிச் சென்றுவிட்டால்..?

அவள் தூங்கிக்கொண்டிருந்த படுக்கையை சற்று அகலமாக்கினேன். அவளை வழக்கம் போல் இடதுபக்கம் படுக்க வைத்துவிட்டு, நான் வலப்பக்கம் படுத்துக்கொண்டேன். எங்களுக்குக் கீழே அவளின் திருமணப்புடவை இதமாக இருந்தது. கைகளை மேலே நீட்டி மணலை உள்தள்ளினேன். என் முகத்தை மூடியது. பின் என் முழங்கையை. கையையும் உள்ளிழுத்தேன். சுவாசத்தில் மணல் வாடை. பின் மணல் துகள். பின் மணல். நுரையீரல் வலித்தது. காலை அவள் எழுப்பும்போது திட்டவேண்டும் என நினைத்துக்கொண்டே தூங்கிப்போனேன்......

Thursday, September 3, 2009

கர்த்தாவே!

(இந்தக் கதை யார் மனதையும் புண்படுத்த அல்ல. சிரிக்க மட்டுமே!!!!!)


மதமாற்றம் மதமாற்றம்னு ஒன்னு இருக்கு!. அதாவது ஆவியாய் இருப்பதுல இருந்து பரிசுத்த ஆவியாய் மாறுவது!
ஜீவான்ற நான், உங்களிடம் என் கதையை.. இல்லையில்லை.. நிலையை சொல்ல நினைப்பது, யாரையும் புண்படுத்துறதுக்காகவோ, கிண்டல் பண்றதுக்கோ இல்ல! முழுக்க முழுக்க என் மனசில் இருக்குற பெரும் வேதனையை தீர்த்துக்கத்தான்!

ஒரு நாலு மாசமிருக்கும், அம்மா கூட வடபழநி முருகன் கோவிலுக்கு போனப்பத்தான் அவளப் பார்த்தேன்! பயங்கர அழகு! அய்யய்ய, இது நமக்கு சரிப்படாதுனு நினைச்சுட்டே திரும்பினப்பதான் இவளப் பாத்தேன்! வடபழநி முருகன் கிட்ட நான் வேண்டிகிட்ட மாதிரியே எல்லாமே நடந்துச்சு! நான் இருக்குற தெருவில எதிர்த்த வரிசைலயே வந்துட்டா அவ! அவ சித்ரா. அவங்கப்பா பேரு பாலுச்சாமி. அம்மா பேரு என்னவோ வரும், அது தெரில! அண்ணன் ரத்தினகோபால்.

நானும் அவள அப்பப்ப பாப்பேன். பேசுவேன். அவளும் எதோ வேண்டா வெறுப்பா பால்காரன், தபால்காரன்கிட்ட பேசுற மாதிரி பேசிட்டு போவா! அப்பவே நான் சுதாரிச்சிருக்கனும், இவனுங்க ஒரு மாதிரினு! பெருமாளு சொன்னான், "மச்சி இவனுங்க குடும்பமே சரில்ல. நீ உசாராயிரு! வேண்டாம்"னு, நாந்தான் கேக்கல. "அப்படிலாம் சொல்லாத மச்சான். பாக்கத்தான் வேலில வுட்ட ஓணான் மாதிரி எங்கயோ வெறிச்சு பார்த்துடே திரியிறானுங்க, நிசத்துல ரொம்ப கெத்தானவய்ங்கடா, இந்துவா இருந்துகிட்டு சர்ச்சுக்கெல்லாம் வாரி வழங்குறானுங்க மச்சான். அவங்க வளக்குற ராமுன்ற நாயி கூட தெரு நாயிங்களுக்கு சாப்பாட்ட பிரிச்சுக் கொடுக்காம சாப்புடாதுனா பாரேன்!"னு பெருமையா சொன்னேன்!

நல்லபடியா போய்கிட்டே இருந்த என் வாழ்க்கையில இன்னொரு தென்றல முருகன் வீச வச்சான்! ராமு என்கிட்ட நல்லா பழக ஆரம்பிச்சுச்சு! எப்போ சிக்கன் பண்ணாலும், "பெருமாளுக்கு ஒரு டப்பால வச்சுக் கொடும்மா"னு சொல்லி வாங்கிட்டுப் போயி ராமுக்கு கொடுப்பேன். அது ஆசையா சாப்பிடுறத பாக்குறப்ப நானும் சித்ராவும் தலப்பாக்கட்டுல பிரியாணி சாப்பிடுற மாதிரி எனக்கொரு திருப்தி! அதுலயும் லெக் பீசுனா ராமுக்கு உயிரு! நாள் ஆக ஆக ராமு நல்லா குண்டாயிருச்சு! எனக்கு இன்னொரு இன்ப அதிர்ச்சி வேற காத்திருந்துச்சு! அதாவது, என் ஆளு, எங்க சாதிதான்னு அம்மா சொன்னாங்க! "எப்படிம்மா கண்டுபுடிச்ச?"னு கேட்டா, "அவங்க வீட்டுலயும் 'அவரு' படம் மாட்டியிருந்துச்சுடா"னு சொன்னாங்க! ஆகா... ஜீவா பட்டயக் கிளப்பு, எல்லாம் முடிஞ்ச மாதிரிதான்டா, பொறுமையா லவ்வ சொல்லிக்கலாம்னு இருந்தேன். அவங்க வீட்ட கவனிச்சுட்டே இருப்பேன். அடிக்கடி பஜாஜ் ஸ்கூட்டர்ல நகையே போடம ஒரு அம்மா கைல புத்தகத்தோடவும், அதுகூட ஒரு ஆளும் வந்துட்டு வந்துட்டு போனாங்க! அப்பப்போ ரெண்டு மூணு நகை போடாத பெண்கள் வந்துட்டு போயிட்டி இருந்தாங்க! எனக்குன்னா செம கோபம். பெருமாளுகிட்ட சொன்னேன், "ஆனாலும் என் மாமனாருக்கு ரொம்ப இரக்க மனசுடா. காசை நன்கொடையா அள்ளி அள்ளி விடுறாரு மச்சி! நான் அவருக்கு மருமகன் ஆனவுடன இப்படிலாம் இருக்க விட மாட்டேன்டா. யார் வீட்டுக் காச யாரு திங்கிறது!!?" பெருமாளு என்ன ஏற இறங்க பார்த்துட்டு, "உன் ஆளு கழுத்துல போட்டுருந்த செயின ரெண்டு மூணு நாளா காணோமே, அதையும் வித்தா நன்கொடை கொடுக்குறானுங்க?"னு கேட்டுட்டு போயிட்டான். ஆமா, சித்ரா ஏன் செயினு போடலனு யோசிக்கிறதுலயே ஒரு வாரம் போயிருச்சு!

ஒருநாளு சித்ரா தெருல நடந்துட்டு இருந்தப்ப, "சித்ரா வீட்டுக்கு போறீங்களா? என்னப் பத்தி என்ன நினைக்கிறீங்க? எங்க வீட்டுல சொல்லி உங்கள பொண்ணு கேக்க சொல்லவா?"னு கேட்டு முடிக்கல, அதுக்குள்ள "இயேசப்பா!!!!"னு கத்திட்டே ஓடிட்டா! என்னடா இது, சித்தப்பா, பெரியப்பானு கத்தாம, 'இயேசப்பா'னு கத்துறாளேனு ஒரு டவுட்டு! சரி தொலையிறா. இன்னொரு நாளு பார்த்துக்குவோம்னு விட்டுட்டேன்!

அடுத்தநாள் காலைல போஸ்ட்மேன் என்கிட்ட ஒரு அட்ரசை கேட்டான்.
"திரு.பால்சாமி(Paul Sami),
நம்பர் 14,"னு.

"நம்பர் 14ல பால் சாமினு யாரும் இல்லையே, பாலுச்சாமினு ஒருத்தருதான் இருக்காரு. எதாவது எழுத்துப்பிழையா இருக்கும். அங்கயே போயி கேளுங்க"னு சொல்லிட்டு போயிட்டேன்!

அதுக்கப்புறம் முருகன் ஒரு புயல வீச வச்சான் பாருங்க, யம்மா!!! ராமுக்கு வழக்கம்போல சிக்கன் எடுத்துட்டு போயி "ராமு வாடா"ன்னேன். ஓரப்பல்லு குரூரமா தெரியிற மாதிரி ராமு முறைச்சான்.
"லெக் பீசு இருக்கு ராமு, மாமாட்ட வா"னு கூப்டேன் பாருங்க, ஒரே தாவுல விரட்டிட்டு வந்து கைலிய கடிச்சு இழுத்துருச்சு! துண்டக்காணோம் துணியக் காணோம்னு ஓடி வந்தேன் வீட்டுக்கு. சாயங்காலம் பெருமாளு வந்தான், "டேய் என் ஆளு சித்ரா வீட்டு நாய் ராமுக்கு வெறி புடிச்சிருக்கு போலடா. அவங்கள பார்த்தா சொல்லுனும்டா"ன்னேன்!!
அவன் சொன்னான், "என்னடா? சோகமா இருப்பனு பார்த்தா, நாயை பத்தி பேசுற? உனக்கு விசயமே தெரியாத? சித்ரா வீட்டுல மதம் மாறிட்டாங்களாம்டா. எனக்கே இன்னிக்குத்தான் தெரியும்."

"என்னடா குண்டத் தூக்கிப் போடுற?"

"அட ஆமாடா. இனிமே உன் ஆளு வெறும் சித்ரா இல்லையாம், ஜோசப்பைன் சித்ராவாம். அவங்க அப்பா பேரு பால் சாமியாம், அண்ணன் பேரு ஆரோக்கிய ரத்தினமாம்! என்ன பெரிய காமெடினா உன் மாமனார் விவரமானவன்டா. பாலுச்சாமிங்கிற பேரை எவ்ளோ விவரமா பால்சாமினு மாத்திருக்கான் பாரு!!
ஆமா நீ ஏன்டா அந்த நாய்கிட்ட போற? என்ன பண்ண அதை?"

"ராமுனுதான்டா கூப்டேன், உடனே விரட்டிட்டு கடிக்க வந்துச்சுடா!!"

"ஏன்டா, 'ராபர்ட்'னு பேரு மாத்துன நாயை 'ராமு'னு கூப்டா உன்ன விரட்டாம என்னடா செய்யும்!!"

"கர்த்தாவே!!!!!!"

Tuesday, August 4, 2009

ஆலிவுட்டில் மசாலா. உண்மை நிலவரம்!!

"அய்யயோ.. தமிழ் படமா? எவன் பாப்பான்? எல்லாம் ஒரே மசாலா... நான் இங்க்லீஷ் படம் மட்டும் தான் பாப்பேன்!"ன்னு எவனாவது சொன்னீங்க, மவனே கொன்டேபுடுவேன்!!

மேல உள்ள "அய்யய்யோ........"வசனத்தை நம்ம ஆளுங்க நிறையா பேரு ஊருக்குள்ள சொல்லிட்டு இருக்காய்ங்க. அதுக்காகத்தான் இந்த பதிவே. அமெரிக்காகாரன் மட்டும் என்ன எல்லாப் படமும் ஆர்ட் ஃபிலிம்மாவா எடுக்குறான். அவிய்ங்களை மிஞ்சுன மசாலாப் படத்தை நம்மலால எடுக்கவே முடியாது. ஆலிவுட்ல வர்ற 99சதவிகிதம் மசாலா தான். என்ன ஒன்னு, கொஞ்சம் செலவலிச்சு காஸ்ட்லியா எடுக்குறாய்ங்க. ஜேம்ஸ்பாண்ட் கதாப்பாத்திரத்தை விட இதுக்கு நல்ல உதாரணம் கிடையாது. நம்ம மசாலா ஹீரோக்களை விட ஹீராதி ஹீரோ அவரு. ஒரே ஃபார்முலாதான் எப்பவும். அறிமுக அதிரடிக் காட்சி, நாடு விட்டு நாடு தாவுறது, பெண்களை தனது எண்ணத்திற்கு பயன்படுத்துறது, அதில் ஒரு பெண் கொல்லப்பட்டவுடன் கோவப்பட்டு பொங்குறது, அப்புறம் வில்லனோட இடத்தை தரைமட்டமா ஆக்கி கடைசீல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல தப்பிச்சி நடுக்கடல்ல சேட்டை பண்றது. இது எல்லாத்தையும் விட முக்கியம், எல்லாப் படத்துலயும் ரஷ்யாவ வில்லனா காமிக்கிறது.



எதை நீங்க மசாலா படம்னு சொல்றீங்க? வழக்கமான ஃபார்முலால ஒரு அறிமுக குத்துப் பாட்டு, நாலு ஃபைட்டு, நாலு டூயட்டு, வில்லனோட நாற்பது அதிரடி வசனம் (பஞ்ச் டயலாக்). இதெல்லாம் இருந்தா மசாலாப் படம்னு சொல்றீங்க. இதேதான ஆலிவுட்லயும் நடக்குது. ஹீரோ சாதரணமான ஆளு, இல்லேனா நமக்கு போலீசு மாதிரி அவிய்ங்களுக்கு இருக்கவே இருக்கு எஃப்.பி.ஐ (F.B.I). எதையாச்சும் கண்டுபிடிக்க போவாரு. ஒரு பொண்ணோட அறிமுகம் கிடைக்கும். வில்லன் ஆளுங்க அந்தப் பொண்ண கடத்துவாய்ங்க. அப்புறம் சண்ட, அப்புறம் படம் முடியும். நடுவுல சில dialogue oriented நகைச்சுவைகள் இருக்கும். நம்ம ஊரு டூயட்டுக்கு பதிலா அதுல முத்தக்காட்சிகளும், படுக்கையறை காட்சிகளும் இருக்கும். எனக்குத் தெரிஞ்சு ஆலிவுட்டின் மிகச்சிறந்த இயக்குனர்கள் கூட இந்த ஃபார்முலாவை விட்டு வெளியே வர முடியாதவங்க தான். அங்கயும் எப்பவாச்சும் நமக்கு ஒரு 'அஞ்சாதே' மாதிரி அவங்களுக்கு ஒரு "TAKEN" வருது. "TAKEN" படம் பார்த்தவர்களுக்கு நான் சொல்வது புரியும். அது ஒரு வித்தியாசமான ஆக்சன் திரைப்படம். மகளைக் கடத்திய கும்பலிடம் இருந்து பெரும்பாடுபட்டு மகளை மீட்கும் அப்பாவின் கதை. முடிஞ்சா பாருங்க. அருமையான படம்.

இனிமே தேவையில்லாம ஆலிவுட்ட புகழக் கூடாது. எது பேசுனாலும் பிளான் பண்ணி பேசனும்.
நான் ஏன் இதை எழுதுறேன்னா, போன வாரம் என் நண்பன் ஒருத்தன் சுந்தர்.சி யை அவனுக்குப் புடிக்கும்னும், ஐந்தாம்படை நல்லா இருந்துச்சுன்னும் அவன் அலுவலகத்துல சொல்லிருக்கான். (நானும் அவனும் தான் ஐந்தாம்படை பார்த்தோம். காமெடி சூப்பர். நேரம் போனதே தெரில. நல்லாதான் இருந்துச்சு) உடனே அவனை கிண்டல் பண்ணி சண்டை போட்ருக்காய்ங்க கூட இருந்தவய்ங்க. எனக்கு என்ன புரிலனா, ஐந்தாம்படை நல்ல மசாலா படம்னு ஒத்துக்குறதுல என்ன அவமானம் இவய்ங்களுக்கு? வழக்கமான ஆலிவுட் ஃபார்முலால வந்த 'ஜான் ரேம்போ'(John Rambo) சூப்பரா இருக்குனு சொல்லத் தெரியுது, வழக்கமான தமிழ் மசாலா ஃபார்முலால வந்த ஐந்தாம்படை என்ன பாவம் பண்ணுச்சு? (இன்னும் நம்மூருல சில பேரு இருக்கான். விஜய்ய நல்ல ஹீரோனு சொல்லுவான், விஜய் 100 பேரை அடிச்சா கைதட்டுவான். ஆனா சுந்தர்.சி படம் நல்லாவே இருந்தாலும் ஒத்துக்க மாட்டான். அவய்ங்களுக்கும் சேர்த்துதான் இது.) இது என்ன ஓரவஞ்சனை. அல்பத்தனமான ஒரு அலட்டல்!!! :-))

என்னைப் பொறுத்தவரை நல்ல படங்கள் என்பன, எவ்வகையிலும் சமூகத்துக்கு கெட்ட விஷயங்களை சொல்லாமல், நாம் திரையரங்கில் அமரும் 3 மணி நேரமும் நம்மை ஆக்கிரமித்து படத்துடன் ஒன்றச் செய்யும் படங்களே என்பதுதான். அப்புறம்தான் அது மசாலா படமா, ஆலிவுட்டா, தமிழா என்பதெல்லாம். மசாலா படங்கள் உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையென்றால் நல்லது. ஆனால் அதற்காக ஆலிவுட் படங்களை நல்ல படங்களென்றும், தமிழ் படங்களை மட்டம் என்றும் பேசுவது சரியே அல்ல.

ஆலிவுட் மசாலா இயக்குனர்களுக்கு நம் இயக்குனர்கள் சற்றும் சளைத்தவர்களல்ல. அவரவர் சார்ந்த நாட்டின் பொருட்டே அவர்களின் திரைப்படங்கள் அமைகின்றன. உதாரணம், நம் ஊரில் அறுவாள், ஆலிவுட்டில் துப்பாக்கி.

மேலும் இந்தப் பதிவு எந்த விதத்திலும் மசாலாப் படங்களைத் தூக்கிப் பிடிப்பதற்காக அல்ல. இந்திய மசாலாப் படங்கள் அமெரிக்க மசாலாப் படங்களுக்கு சற்றும் குறைந்தவை அல்ல என்ற உன்னதமான மற்றும் தற்சமயம் நாட்டுக்குத் தேவையான உண்மையை உணர்த்துவதற்காகவே!! ஹி ஹி!!!

Friday, July 31, 2009

உப்புத்துப்பியும் ஒலக சினிமாவும்


"என்னடா படமெடுக்குறாய்ங்க? அதே ஈரோ அதே ஈரோயினி. அதே பாட்ட மறுக்கா மறுக்கா போடுறாய்ங்க. என்னால இதெல்லாம் பாக்க முடில மக்கா.
நான் என்ன படிச்சிருக்கேன் சொல்லு. ரெண்டாப்புலயெ பொம்பளக வாத்திச்சிகிட்டெல்லாம் படிக்க கூடாதுனுட்டு எங்க அய்யா கூட்டியாந்துட்டாக. கிரகம் அவகளும் படிக்கல என்னையும் படிக்கவுல்ல. ஆனா நல்லவேளடா.. படிக்காததும் நல்லதுதேன். படிச்சிருந்தா கம்பூட்டரு முன்னாடியே உக்காந்து முதுகு வலி வந்துருக்கும்டா. இப்பல்லாம் சென்னையில அத்தன பயலும் முதுகுவலிக்காரனாம்ல, சுப்பையன் பாத்துட்டு வந்து சொன்னான். கிறுக்குப் பயலுவ. கம்பூட்டருனு ஒன்னு வெள்ளக்காரன் கண்டுபுடிச்சாலும் புடிச்சான், நம்ம பயலுவ அது முன்னாடியே பலியா கிடக்கானுவ. நமக்கு அதெல்லாம் வேணாம்டா.
நல்லா ஓடியாடி வேல பாத்தாதான் நமக்கு வசப்படும்"

பொறுமையா இருங்க, கோபப்படாதீங்க. அங்க குளத்து படிக்கட்டுல சின்னப்பயலுக கிட்ட பேசிகிட்டிருக்குறது நம்ம உப்புத்துப்பி ராமசாமி. பழக்கடை
மாணிக்கம் மகன். ஆனா அவரு இவன மகன்னு சொல்லுறதே இல்ல. ரெண்டு பேரும் பொது இடத்துல பார்த்துகிட்டா மூணாம் பங்காளி, நாலாம் பங்காளி கணக்கா முறைச்சுக்குவாங்க. நமக்கு ஒன்னும் புரியாது. இப்படித்தான் ஒருநாளு சடகோப்பன் ரெண்டு பேருக்கும் சமாதானாம் பண்ணி வைக்கிறேன் பேர்வழினு போயி, அப்பனும் மகனும் சேர்ந்து மொத்திபுட்டாங்க. வாயில ரத்தத்தோட வந்தான் பாவம். நமக்கு ஏன் வம்புனு ஊருக்குள்ள அப்புறம் எவனுமே இவங்க பஞ்சாயத்துக்கு போறதேயில்ல. ராமசாமிக்கு ஏன் 'உப்புத்துப்பி'னு பேரு வந்துச்சுனு இப்போ நான் சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்னா அப்புறம் கதைய முடிக்க முடியாது. போறபோக்குல தெரியும். விசயத்துக்கு வருவோம். நேத்து நைட்டு சேது டாக்கீசுல போன வருசம் ரீலீசான ஏதோ ஒரு படத்த பார்த்துட்டுதான் விமர்சனம் பண்ணிகிட்டிருக்கான். பரதேசி இன்னும் பல்லு கூட விலக்கல, ஏன்டானு கேட்டா, "ஆமா. பல்லு விலக்குறவய்ங்க மட்டும் நல்ல படம் எடுத்துட்டாய்ங்களாக்கும்"னு கேப்பான். நமக்கெதுக்கு அதெல்லாம். பேசாம அவன் பேசுறத கேட்டுத் தொலைப்போம்.

"............ ஆமா அது என்னடா, ஈரோ வந்தோன ஒரு பாட்டு வைக்கிறாய்ங்க. உடனே எல்லாம் எந்திரிச்சு ஆடுறாய்ங்க. படிக்கிற பயலுக அத்தன பேரும் பரீட்ச பேப்பர கிழிச்சு வானத்துல வுட்றான் ஏதோ காசு கொடுத்து பூ வாங்குன மாதிரி. இவய்ங்கள்லாம் படிச்சு.. உருப்பட்டு..எங்க போயிச் சொல்ல. இந்த பூ போடுறதெல்லாம் நல்ல படத்துக்கு போட்டாலும் பரவால்ல. நம்மூருல எவன் நல்ல படம் எடுக்குறான்? எல்லாம் அதே கதைதான். இவன் எடுத்து முடிச்சுட்டு கதை பேப்பர அடுத்தவன்ட தர்றான். அவன் ஈரோ ஈரோயின மாத்தி அதே கதைய எடுக்குறான் நம்மலும் மூணு மூணு ரூவாயா கொடுத்து பாக்குறோம் கண்றாவி.. இதுல சேருக்கு தள்ளுமுள்ளு வேற. நான் முடிவு பண்ணிட்டேன்டா. காரக்குடில பல ஒலக சினிமா பார்த்தவன்தான் நானு. இப்பகூட அமீர்கான்னு ஒரு வெள்ளக்காரன் எடுத்த கஜினினு ஒரு படம் பார்த்தேன். அதப் பாத்துதான் நம்ம ஊர்ல சூர்யாவ வச்சு எடுத்தாய்ங்களாம். ஆனா என்ன, எழவு நமக்கு அந்த பாசை தான் புரியல. இன்னிக்கு ராவே கிளம்பி சென்னை போறேன், ஒரே வாரம்தான். படம் எடுக்குறேன். அருமையான கதை ஒன்னு இருக்கு. ஈரோ ரெட்ட வேசம். என் சிநேகிதன் சிவமுத்து சென்னைலதான் இருக்கான். அவனப் போயி பாக்குறேன். பிறவு நேரா ஏவிஎம் போறோம், ஏ.வி.மெய்யப்பச் செட்டியாரப் பார்த்து கதையச் சொல்லி, பெரிய இயக்குனரா ஆயித்தான்டா ஊருக்கு வருவேன். இது எங்கப்பன் மாணிக்கம் மேல சத்தியம்டா"

இப்படிச் சொல்லிவிட்டு அப்படியே குளிக்காமல் கொள்ளாமல் கட்டுன கைலியோட பஸ்சு ஏறுனவன பார்த்து "அண்ணே போயிட்டு வாண்ணே.
பெரியாளானவுடன எங்கள மறந்துறாதண்ணே."னு சொல்லி கையசைச்சு அனுப்பி வச்ச சிறிசு ரெண்டும் அவன் போனோன பேசிகிச்சுங்க,

"போடி போ.. அடிபட்டு வரப் போற.. கடலைய எங்கப்பா கடையில களவாண்டு தின்னாய்ல.. உனக்கு மெய்யப்ப செட்டியார் செத்ததே தெரில. இதுல ஏ.வி.மெய்யப்பச் செட்டியார்னு இனிசியலோட வேற சொல்ற!!!"
.........

இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு.

வாயில தையல் போட்டு ஊருக்கு வந்திருக்க உப்புத்துப்பிய பத்திதான் ஊரெல்லாம் பேச்சு. ஆனா அவனோ வந்ததுல இருந்து யாருகிட்டயும் பேசவே
இல்ல. எதோ யோசிக்கிற மாதிரி, வீட்டுல இருந்தா விட்டத்தையும், வெளில இருந்தா மரக்கிளையவும், வானத்தையும் மாறி மாறி வெறிச்சு பார்த்துட்டே இருக்கான். அவங்கப்பன், "கொரங்குப்பய ஒரு வாரத்துல வயிறு காய்ஞ்சு வருவான்னு நினைச்சேன். ரெண்டே நாள்ல வந்துட்டானே. வாயில வேற தச்சு அனுப்பிருக்காய்ங்க. என்னத்தப் பண்ணித் தொலைச்சான்னு நமக்கும் தெரில. கேட்டா வெறிச்சு பார்த்துட்டு எதையோ யோசிச்சுட்டே நடந்து போயிறான்."னு ஊரெல்லாம் புலம்பிட்டிருக்காரு. என்ன ஆச்சுனு யாருக்கும் தெரில. அவனும் சொல்லல. பொம்பள புள்ளைகள்லாம் அவன 'அறுந்த வாய்' ராமசாமினு கிண்டல் பண்ண ஆரம்பிச்சவுடன அவனச் சுத்தி இருக்க சிநேகித பயலுக கடுப்பாயி ஒருநாளு சென்னையில இருக்க சிவமுத்துக்கு ஃபோன் போட்டு விசயத்த கேட்டுருக்காய்ங்க. அவன் இவய்ங்களுக்கு மேல கடுப்பா,

"அந்த கருமம் புடிச்சவன் இனிமே சென்னைக்கு வந்தா செத்தே போயிருவான்டா. நானே அடிச்சுக் கொன்னுபுடுவேனு சொல்லிருங்கடா அவன்கிட்ட. மனுசனாடா அவன்? "மாப்ள படமெடுக்கப்போறேன்டா. அருமையான கதை இருக்கு. மெய்யப்பச் செட்டியாருட்ட கூட்டிப் போடா"ன்னான். மெய்யப்பச் செட்டியாரு செத்துட்டாருனு அவனுக்குப் புரிய வைக்கிறதுக்குள்ளயே எனக்கு நாக்கு தள்ளிருச்சு. அப்புறமா நம்ம கூட ரெண்டாப்புல படிச்சபய, அந்தக்காலத்துல கோக்குமாக்க இருந்தாலும் இப்ப ஏதோ திருந்தி வாழ்க்கைல முன்னேறனும்னு வந்திருக்கானு நினைச்சு என் கூட தங்கிருக்க வசதியான பய ஒருத்தன் கைல கால்ல விழுந்து, அவனுக்குத் தெரிஞ்ச ஹீரோ ஒருத்தன்ட கூட்டிப்போனேன்டா.. அங்க வந்து இவன்..... "

"என்னடா பண்ணான்? சொல்லுடா..."

"அதை அந்தக் கபோதி கிட்டயே கேளுங்கடா"னுட்டு ஃபோன வச்சுட்டான்.
இவய்ங்களுக்கு இப்போ ஆர்வம் தாங்க முடில. உப்புதுப்பி என்ன பண்ணானு தெரிஞ்சாதான் சோறு இறங்கும்ன்ற நிலைக்கு வந்துட்டாய்ங்க.

உப்புதுப்பிட்ட கெஞ்சி கெதறி ஊரணி படிக்கு கூட்டியாந்து,அவன்கிட்ட,

"அப்படி என்னதான்டா நடந்துச்சு சென்னையில? என்னதான் பண்ணித் தொலைச்ச? நீ சொன்ன கதை ஹீரோக்கு புடிக்கலயா? புடிக்கலேனா கூட,
அதுக்காக அடிக்க மாட்டாய்ங்களேடா. அடிக்கிற அளவுக்கு என்னடா பண்ண?"னு கேட்டதுக்கு,

"மாப்ள, அவன் கூட்டிப்போன ஈரோக்கு அன்னிக்கு கோபிசெட்டிப்பாளையத்துல படப்பிடிப்பாம்டா. சிவமுத்து சிநேகிதனுக்கு அவரு ரொம்ப வேண்டப்பட்டவருன்றதால படப்பிடிப்புக்கு கூட போகாம என்கிட்ட கதை கேக்குறதுக்காக வரச் சொல்லிருந்தாருடா. நாங்களும் போனோம். காபித்தண்ணியெல்லாம் நல்லாதான் கொடுத்தாய்ங்க. பாக்கவும் சுமாரா இருந்தாரு. முழுக்கதையவும் கேட்டுட்டு பிறவு புடிக்காம அடிச்சிருந்தா கூட
பரவால்லடா. நான் ஒரு வரிதான்டா சொன்னேன். திடீர்னு ரெண்டு பேரு வாயிலயே அடிச்சு என்னைய விரட்டி விட்டாய்ங்கடா"

"என்னடா சொன்ன?"

"சார். படத்துல நீங்க டபுள் ஆக்ட்டு சார். ஹீரோ, கதாநாயகன்னு ரெண்டையுமே நீங்கதான் பண்றீங்க"ன்னு சொன்னேன்டா. இதக் கேட்டவுடன ஒருநிமிசம் என்ன மேலயும் கீழயும் பார்த்துட்டு, வாயில அடிச்சுபுட்டாய்ங்கடா. நானும் ஏன் அடிச்சாய்ங்கன்னு யோசிச்சு யோசிச்சு பாக்குறேன். ஒன்னும் புரியலடா மாப்ள."

இதக் கேட்டவுடன, கூடியிருந்த அத்தனைப் பேரும் ஒருத்தனை ஒருத்தன் பார்த்துட்டு களைஞ்சு போயிட்டாய்ங்க, நம்ம உப்புதுப்பி ராமசாமி மட்டும்
யோசிச்சிட்டே அதே படியில உக்காந்திருக்கான். இன்னும்!!!!!!

Wednesday, July 29, 2009

காதலைக் கிழித்தவளுக்கு காதலுடன்.....


என் காதலிக்கு...

நீ காதலி, அன்புடையவள் அல்ல என்பதை அறிவேன். இந்த அறிதலின் மேல் வைத்த காதலில் மட்டுமே இந்தக் கடிதமேயொழிய உன் மேல் காதல் துளியும் கிடையாது. கண்ணாடியில் கல் எறிந்து, அது உடைவதை வேடிக்கைப் பார்க்கும் குழந்தையைப் போல நீ என்னைக் காதலிக்க வைத்து வேடிக்கை பார்த்திருக்கிறாய். நான் நொறுங்கி விழுந்த பொழுதுகள் அத்துணையிலும் உன் கால் என் கண்ணீர் துகள்களில் பட்டுக் கிழியாமல் இருப்பதற்காக சற்று தள்ளியே நொறுங்கியிருக்கிறேன்.

கடல் அலைகளில் பெயர் எழுதுவது வேடிக்கையென்றேன். நீ கேளாமல் எழுதி, நம் காதலை அலைகள் தழுவட்டுமென்றாய். அவைகளோ அழித்துப் போயின, அழிந்தும் போயின.
உன் கோபங்கள் எப்பொழுதுமே, தூக்க மறுத்த அம்மாவிடம் குழந்தை காட்டும் கோபம் போல்தான் என நினைத்து, ஏமாந்து போன குழந்தை நான். உன் கோபங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரனது போன்றவை. நெஞ்சம் கொஞ்சமும் அல்லாது, வஞ்சமும், பாச வறட்சியும் மட்டுமே நிறைந்தது.

எதிர்பார்த்தாய். ஏமாந்துபோனாய். கோபப்பட்டாய். வெளியேறினாய். காதலிக்க மட்டும் இல்லவே இல்லை. என்னைக் காதலிப்பதாய் அடிக்கொரு முறை என் கைப்பற்றி சொன்னாலும் கூட, அடிப்பாவி நீ காதலிக்கவே இல்லை.
நீ ஏன் பிரிந்தாய் என எழுதவோ, சொல்லவோ நேரமில்லையெனக்கு. அது பிடிக்கவுமில்லை. ஏன், எனக்கு அது தெரியவே தெரியாது!!
இன்று இதை எழுதுவதும், நீ இல்லாது, நான் எப்படியிருக்கிறேன் எனத் தெரியத்தான். எனக்கும், உனக்கும், நமக்கும், உலகத்துக்கும்.

உன்னைக் காதலிக்க ஆயிரம் காரணம் இருந்தது என்னிடம். உன்னைப் போன்ற மகள் வேண்டும் என்பதில் இருந்து உன்னையே மகள் போல் பாதுகாக்க வேண்டுமென்பது வரை. உன்னைப் பற்றி எனக்கு எல்லாமும் தெரியுமென்றே நினைத்திருந்தேன். எல்லாம் அல்ல எதுவுமே தெரியாது எனப் புரிந்தது என்னையும் காதலையும் ஏதோ முகம் துடைக்கும் காகிகதத்தைப் போல் நீ எறிந்தபோது. நைந்துபோனேன் நான். கிழிந்துபோனது காதல்.

காதலி பிரிந்ததற்காக உயிர் விடும் ஆண்மையில் அழுக்குப் படிந்த ஆண் நான் கிடையாது. எனக்கானவள், எனக்கருகில் இருந்த நீ அல்ல எனத் தெளிவாய் உணர்த்திச் சென்றிருக்கிறாய். இத்தனை பெண்களில் எவள் என்னவள் எனத் தெரியாவிடினும், நீ அவள் கிடையாது எனக் கூறிச்சென்றிருக்கிறாய். எதற்காய் உயிர் விட?

உலகில் உன்னைவிட அழகான பெண்கள் இருக்கிறார்களென எனக்குத் தெரியும். அவர்களுக்கு உன்னைப் போல் அல்லாது, கொஞ்சமேனும் அன்புக்கு அர்த்தம் தெரிந்திருக்கக்கூடும். அவர்களில் யாரோ ஒருத்தி எனக்கானவளாக இருக்கலாம். நினைக்கையில் மனம் திரும்பப் புதிதாய் பிறக்கிறது. உயிர்போகும் வலி கொடுத்து உடலில் இருந்து பிய்ந்து போகும் நகம் போலத்தான் தோற்றமளிக்கிறாய் நீ. எதற்காக உயிர் விட?

எப்போதாவது நாம் உறவாடிய பொழுதுகள் உன் நெஞ்சைத் துளைத்து என்னிடம் வருவாயென என் 'இரு'தயத்தின் 'ஒரு தயம்' சொல்லும் போதெல்லாம், அவசரமாய் என் 'மறு தயம்' கேட்கிறது, "மீண்டும் செத்துப் போகப்போகிறாயா?" என்று. எனது ஆனந்தம் ஆரம்பமாவதும், முடிவுறுவதும் எனக்குள் தான், எனக்குள் மட்டும் தான் என தாமதமாய் உணர்த்தினாலும் சரியாக உணர்த்திப் போயிருக்கிறாய். நான் உயிருடன் இருக்கும் போது, பின் எதற்காக உயிர் விட?

உனக்காய் நான் செய்து வைத்த மனைவிக்கான அரியணையில், நீ, அனுபவம் எனும் பூவை வைத்துவிட்டுப் போயிருக்கிறாய். உன்னைக் காதலித்ததைவிட அதிகமாய் நாளை என் மனைவியைக் காதலிக்கக் கற்றுக் கொடுக்கும் அந்தப் பூ. பின் எதற்காக உயிர் விட?

உண்மையாய் காதலிக்காமல் பிரிந்து சென்ற நீயே, என்னைக் காதலிக்க வைக்க முடியுமெனில். நாளை என்னை உண்மையாய் காதலிக்கப் போகிறவள் என்னை என்செய்ய வைப்பாளோ? அதை அனுபவிக்காமல் நான் ஏன் உயிர் விட?

அழகும், அன்பும், காதலும், காமமும் சரியாய் கலந்து நாளை நான் பெறப்போகும் குழந்தையின் கொஞ்சல்களைக் கேட்காமல் செத்தொழிந்து போனால் என் ஆறரிவில் அர்த்தமில்லை என்றே அர்த்தம்.

ஆனாலும்.....

அவ்வப்போது நான் இருசக்கர வாகனத்தில் செல்லும்போது, என்
தலைக் கவசத்துக்குள் வந்து போகும் உன் கூந்தல் வாசம். லேசாய் என்னை அழவைத்துப் பார்க்கும்.
என் பணப்பையில் எப்போதோ நான் வைத்த உன் புகைப்படம் மங்கிப் போய் இருக்கும், இன்னமும். அதை எடுத்தெறிய எத்தனிக்கும் போதெல்லாம் இன்னும் மங்காமல் மனதின் மூலையில் ஒட்டியிருக்கும் உன் நினைவுக் குப்பைகளில் ஏதோ ஒரு குப்பை என்னைத் தடுக்கும்.
இவை மட்டுமே நான் உன்னை உண்மையாய் காதலித்ததை இன்னமும் எனக்கு சொல்லிக் கொண்டிருப்பவை. காதலிக்கத் தெரிந்தவன் நான், என எனக்கு உணர்த்திக் கொண்டிருப்பவை.
உலகில், மனித கலாச்சாரத்தில் அரிதாய்ப் போன 'காதல்' என்னும் கலையை கற்று தெரிந்த நான், ஏன் உயிர் விட வேண்டும்?

Monday, July 27, 2009

சுஹா'சனி'யின் பேசும் படம்.



"எட்டணா இருந்தா எட்டூரு எம்பாட்டக் கேக்கும்"னு தல வடிவேலு பாடுனதுதான் ஞாபகம் வருது. நம்ம சுஹாசினி அம்மாவின் 'எட்டணா', அவங்க கணவர் மணிரத்னம். மணிரத்னம் மனைவின்னா உலக சினிமாக்களை கரைத்துக் குடித்தவர்னு நினைப்பு! ஊரே இந்தம்மா பேச்ச கேக்கும்னும் நினைப்பு! விஜய் டிவியின் 'மதன்'ஸ் திரைப்பார்வை'யைப் பார்த்து பூனை சூடு போட்டுக் கொண்ட கதையா சுஹாசினி போட்டுகிட்ட சூடுதான் 'சுஹாசினி பேசும் படம்'. மேட்டருக்கு வருவோம்.

இந்தப் பதிவ நான் எழுதக் காரணம், இந்தம்மா 'தோரணை' படத்தை விமர்சனம் செய்த விதம் தான். ஒரு 'Gentleman behaviour'னு சொல்லப்படுற நாகரீகத் தன்மை கூட இந்தம்மாகிட்ட கிடையாதுனு அன்னைக்குதான் தெரிஞ்சுகிட்டேன். தோரணை படத்துல சந்தானத்தோட காமெடி பத்தி இந்தம்மா சொன்ன வார்த்தைகளை பாருங்க, "சந்தானம்கிட்ட நான் ஒன்னு கேக்குறேன். நீங்க பண்ற காமெடி மிகவும் மட்டமா இருக்கு. நீங்க யாரையும் கிண்டல் பண்ணாம காமெடி பண்ணுங்க, நாங்க எங்க பொண்ணையும் கட்டிக் கொடுத்து, எங்க ராஜ்ஜியத்துல பாதியையும் கொடுக்குறோம்"னு லூசுத்தனமா சொன்னுச்சு. கிட்டத்தட்ட மர கழண்ட கேசு மாதிரி பேசுது. தோரணை படத்துல என்ன மேட்டருன்னா டாப் டென்ல வர்ற குண்டு ஆர்த்திய, சந்தானம், குண்டு, அது இதுனு கிண்டல் பண்ணுவாரு. அதுக்குத்தான் சந்தானத்துக்கு இந்த அர்ச்சனை. இன்னும் அந்தம்மா கேவலமா என்னென்னமோ சொன்னுச்சு, எனக்கு பாதி மறந்துருச்சு. இப்போ அந்தம்மாவ பத்தி பார்ப்போம்.

"ஓடக்கார மாரிமுத்து, ஓட்டவாயி மாரிமுத்து" பாட்டுல 'ஒல்லிக்குச்சி ராஜமீனா ஓடிப்போன கதையென்னாச்சு'னு வரி வரும். இன்னும் பல பேர கிண்டலா வர்ணிச்சு அந்தப் பாட்டுல வரிகள் இருக்கும். இதுல காமெடி என்னன்னா, அந்தப் பாட்டு இடம்பெற்ற படம் இந்தம்மா இயக்கிய 'இந்திரா'!!!! இந்திராவை இயக்குறப்ப (அந்தப் படம் இயக்குனது மணிரத்னம், அத விட்டுருவோம்.) இந்தம்மாக்கு யாரையும் கிண்டல் பண்ணக்கூடாதுங்குற ஞானோதயம் இல்லையா?

தலைவர் கவுண்டமணி, செந்திலையும், மத்தவய்ங்களையும் கிண்டல் பண்ணாம காமெடி பண்ண படம் எதாச்சும் ஒன்னு இருக்கா? சொல்லப்போனா கவுண்டரு கிண்டல் பண்றதை பட யூனிட்ல உள்ள அத்தன பேரும் ரசிப்பாங்கன்னு சத்யராஜ் சொல்லி பல தடவ கேட்ருக்கோம். இந்தம்மா, நம்ம தலைவர் கவுண்டமணிய பத்தி இதே வார்த்தைகளை சொல்லிருமா? சொல்லிட்டு தெருவுல நடமாடிருமா? பிச்சுருவோம் பிச்சு! :-))

ஆர்த்தின்ற பொண்ணு குண்டா இருக்குறதுதான் அது சினிமால நடிக்கிறதுக்கு முதல்காரணமே. அதன் 'முதலே' அதோட குண்டு உடம்புதான். ஆர்த்தியோட உடல்வாகு கிண்டலடிக்கப்படுவதை அந்தப் பொண்ணே கண்டுக்குறதில்ல, மேலும் அதுவே கூடபலதடவை கிண்டலடிச்சிருக்கு. ஆனா இந்தம்மா அதைப் பெரிய தப்பு மாதிரி டிவில பேசுறதுதான் அந்தப் பொண்ணை கஷ்டப்படுத்தும்.

சமீபத்துல என்னை பயங்கரமான அதிர்ச்சில ஆழ்த்துன விஷயம், சுஹாசனி ஒரு தேசிய விருது வென்ற நடிகைன்ற படு கொடூரமான செய்திதான். ரிக்ஷாகாரன் படத்துக்காக எம்.ஜி.ஆர் தேசியவிருது வாங்குன செய்தி கூட என்னைய இந்தளவு அதிர்ச்சில ஆழ்த்தல. இந்தம்மா அவார்டு ஜெயிச்ச படம் 'மனதில் உறுதி வேண்டும்'. அதுல இந்தம்மா நடிப்புன்ற பேருல ஒரு சிரிப்பு சிரிக்கும் பாருங்க, அதைப் பார்க்கவே நமக்கு மனதில் உறுதி வேண்டும். அப்புறமா விசாரிச்சதுல தெரிஞ்ச விஷயம் என்னன்னா, இந்தம்மாவோட சொந்தக்காரய்ங்க அந்த வருஷ தேர்வாளர்கள் கமிட்டில உறுப்பினர்களாம். அந்த செல்வாக்குல கிடைச்ச விருதுதான் அதுவாம். இதுவே பெரிய தில்லாலங்கடி, இதுக்கு சந்தானத்தை கேவலமா கேள்வி கேக்க என்ன உரிமை இருக்கு. சந்தானம் சினிமாக்கு வந்ததே லொள்ளு சபால மத்தவங்கள கலாய்ச்சுதான். இந்தம்மா சந்தானத்துகிட்ட வேற என்னத்த எதிர்பார்க்குதோ கிரகம் தெரில..!!

இன்னொன்னு இந்தம்மாகிட்ட இருக்குற ஒரு நல்லப் பழக்கம் என்னன்னா, இயக்குனர்களைக் கூப்பிட்டு அவங்க முன்னாடி நல்ல புள்ள மாதிரி பேசிட்டு, அவய்ங்க போனவுடன அசிங்க அசிங்கமா திட்டும். வாயிலயே வயலின் வாசிக்கும்!! இதெல்லாம் ரொம்ப டீசன்ட்டான வேல போல! மதனோட விமர்சன நிகழ்ச்சில இருக்கும் ஒரு நாகரீகம் இந்தம்மாவோட நிகழ்ச்சில சுத்தமா இருக்காது. சும்மா வீட்டுல இருந்த அம்மாவ கொண்டு வந்து விமர்சனம் பண்ணுனு சொன்னவுடன அந்தம்மாக்கு தலகால் புரில. லூசு மாதிரி (மன்னிக்கனும் நண்பர்களே இதைத் தவிர வேறு சரியான வார்த்தை கிடைக்கல) "பொண்ணக் கட்டித் தர்றோம், ராஜ்ஜியத்துல பாதி தர்றோம்"னு சொல்லுதே இந்தம்மா, பெரிய மைசூர் மகாராணினு நினைப்பு! நாளைக்கு சந்தானம் ஒரு ஜோக்கு சொல்லி சிரிக்க வச்சாருன்னா இந்தம்மா என்ன பண்ணும்? இதுகிட்ட பொண்ணும் கிடையாது, ராஜ்ஜியமும் கிடையாது, கட்டுனா இதத்தான் கட்டனும்!!! அத நினைச்சுதான் சந்தானம் ஜோக்கே சொல்லல போல!

உலக சினிமாவையெல்லாம் மூஞ்சிய சீரியசா வச்சிகிட்டு விமர்சனம் பண்ணும் பாருங்க, தாங்க முடியாது. உச்சகட்ட காமெடி என்னன்னா நிகழ்ச்சி முடிஞ்சவுடன காய்கறி விக்கிற மாதிரி ஒரு தராச கொண்டு வந்து எடை வேற போடும். இது எடுத்த, இது நடிச்ச படத்தையெல்லாம் எடை போடனும்னா எங்க போயி போடுறது? குப்பைலதான் போடனும். அதுவும் இந்தம்மா வசீகரா படத்துல அழுதுகிட்டே ஒரு சிரிப்பு சிரிக்கும் பாருங்க.. அய்யோ யம்மா....!!!!!!!!!

இந்தம்மாக்கு நடிப்பும் வரல, இயக்கமும் வரல, விமர்சனமும் வரல!!
மொத்தத்தில் 'சுஹாசினியின் பேசும் படம்', ரசிகர்களுக்கும், சினிமாவுக்கும், சினிமா கலைஞர்களுக்கும் பிடித்த சனி!!! 


Saturday, July 25, 2009

நண்பன், காதலி, கோழிக்குழம்பு மற்றும் டைரி


"என்ன இப்ப? ஒன்னும் ஆகல.. அவதான் உன்ன வேண்டாமுனு விட்டுப் போயிட்டால விட்றா...."

"அது எப்படிடா முடியும்? கல்யாணம் எங்க நடத்தனும்ல இருந்து பொறக்குற குழந்தைக்கு பேரு வைக்கிற வரைக்கும் என்கூட பேசிருக்காடா. எப்டிடா மனசாட்சியே இல்லாம இப்டி நடந்துகிட்டா?"
பையன்தான்னு அவ சொல்லுவா, பொண்ணுனு நான் சொல்லுவேன். அதுக்கு கோச்சுகிட்டு நாலு நாள் பேசாம இருந்தாடா என்கூட. இன்னிக்கு என்ன விட்டுட்டு எப்படிடா போக முடிஞ்சிச்சு அவளால..."

"சரி. இப்போ என்னடா அதுக்கு?"

"கண்ண மூடுனா அவதான்டா வர்றா. பயமா இருக்குடா செத்துருவேனோனு. யாரப் பார்த்தாலும் அவ ஞாபகமா இருக்குடா. நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுட்டே இருக்கு. டேய் உனக்கே தெரியும், நாங்க போகாத இடமே கிடையாது.. இனிமே அந்த இடத்துக்கெல்லாம் நான் எப்படிடா தனியா போவேன். அவ நினைப்பு சாகடிக்குமேடா. அவ போன மாசம் எனக்குக் கொடுத்த முத்தம் கூட இன்னும் காயலடா. "

"அடக் கருமமே! முத்தம் வேற கொடுத்தாளா உனக்கு? அட விடு மாப்ள. இன்னிக்கு அவனுக்கு கொடுத்திட்டிருப்பா!! இதெல்லாம் கொடுத்து வாங்குறதுதானப்பா!!! இதுக்குப் போயி பெருசா அலட்டிக்காதடா!ஹி ஹி!"

"அதான்டா என்னால தாங்கவே முடில. நேத்து வரைக்கும் என்கூட கொஞ்சிட்டு, கட்டில் விஷயம் வரைக்கும் அன்னியோன்யமா பேசிட்டு, இன்னிக்கு...... சீ... நினைச்சாலே அருவெறுப்பா இருக்குடா... செத்துருவேண்டா நான். என்னால முடிலடா.. ஆனா உனக்கு என் சீரியஸ்னெஸ் புரியலேல. எதோ எப்பயும் போல பேசுறேன்னு நினைச்சிட்டு கிண்டல் பண்றேல. இப்போ புரியாதுடா உனக்கு. நாளைக்கு புரியும்.. நான் வைக்கிறேன்..."

"டேய் டேய் வச்சிறாத.. உன்ன சிரிக்க வைக்கலாம்னு நினைச்சு சொன்னேன்டா.. மன்னிச்சுக்க. தப்பான முடிவு எதுவும் எடுத்துறாத மாப்ள. என்னனாலும் பார்த்துக்கலாம். உனக்கு இதை விட சூப்பர் ஃபிகரு கிடைக்கும்டா..
இப்போ என்னடா. அவள தூக்கலாமானு நேத்தே கேட்டேன். நம்ம பசங்க ரெடியா இருந்தாய்ங்க. நீதான், அவ விருப்பத்தோடதான் கல்யாணம் நடக்குது, தூக்குனா பிரச்சினை ஆயிரும் அதுனால வேணாம்னு சொன்ன. இன்னிக்கு ஃபோன் பண்ணி, செத்துருவேன் வச்சிருவேன்னு புலம்புற. என்னதான்டா பண்ண சொல்ற?"
........
"டேய்.. சிக்கன் வாங்கிட்டு வந்தேன். பூடு வாங்க மறந்துட்டேன்பா.. கண்ணு போய் வாங்கிட்டு வந்துருடா.. நைட்டு கோழிக்குழம்பும் சாப்பாடும் பண்றேன்."

"நீ வேறம்மா... இப்ப சிக்கன் தான் ரொம்ப முக்கியம். எப்பப் பார்த்தாலும் ஃபோன் பேசுறப்ப உயிர எடுக்காதம்மா... இரு வர்றேன்.. மாப்ள, நான் கடைக்கு போறேன். வந்து பேசுறேன்."
........

"சாப்புட வா.. மணி பத்தாச்சு."

"எனக்கு வேணாம்மா.."

"வாப்பா, உனக்காகத்தான் சிக்கனே வாங்குனேன். ஒழுங்கா வந்து சாப்புடு."

"இந்த வர்றேன் இரு.."
........
"எப்படிம்மா சூப்பரா பண்ற. நீ செஞ்சா மட்டும்தாம்மா வாசம் பயங்கரமா வருது. எவ்ளோ சாப்புறேன்னு எனக்கேத் தெரில. அப்பா எங்கம்மா?"

"அத விடு. நீயென்டா இன்னிக்கு என்னமோ போல இருக்க? எதாச்சும் பிரச்சினையா? ரகு கூட சண்ட போட்டியா எப்பவும் போல? என்ன பிரச்சினைனு என்கிட்ட சொல்லு இப்படி இருக்காத கண்ணு. அம்மா இருக்கேன்ல..."

"அதுக்காகத்தான் நீயா போயி சிக்கன் வாங்கிட்டு வந்து சமைச்சியா? பிரச்சினையெல்லாம் ஒன்னுமில்லம்மா.. நல்லாத்தான் இருக்கேன். நான் டைரி எழுதிட்டு போய் தூங்கப்போறேம்மா."

"ஹ்ம்ம்"
........

அம்மா செஞ்ச சிக்கன் சூப்பரா இருந்துச்சு. வேற ஒன்னும் எழுதுற அளவுக்கு பெருசா நடக்கல. அவ்ளோதான்.
........

Tuesday, July 21, 2009

சன் நெட்வொர்க்கும் கொடூர மாறன்களும்





தலைப்பு ஏதோ ஆலிவுட் டப்பிங் படம் மாதிரி இருக்குனு நினைக்காதீங்க. முழுசா படிச்சீங்கன்னா புரியும்!
அதுக்கு முன்னாடி,

"1) பா.ம.க வும், ம.தி.மு.கவும் அடிக்கடி கூட்டணி மாறாத கட்சிகள்.
2) தமிழ்நாட்டில் அடுத்த தேர்தலில் கண்டிப்பாக கம்யூனிஸ்ட் ஆட்சிதான்.
3) பேரரசு படங்கள் சமூகப்பொறுப்புணர்வுடன் கூடிய ஜனரஞ்சகமான படங்கள்."

இப்படியெல்லாம் நான் சொன்னா, என்ன "கேனைப்பயல், கோமாளி"னு திட்டுவீங்களா மாட்டீங்களா?
ஆனா,

"1) தெனாவெட்டு சூப்பர் ஹிட்டு
2) திண்டுக்கல் சாரதி செம படம்
3) அயன் படத்தை மக்கள் அயராமல் பார்க்கின்றனர்
4) சன் டி.டி.எச் சிறந்த டி.டி.எச்
5)படிக்காதவன்..........
6)மாசிலாமணி........."
7)கோவை பிரதர்ஸ் 2008ன் சிறந்த படங்களில் ஒன்று.

இப்படிலாம் சொன்னா மட்டும் எப்படி மக்களே சும்மா இருக்கீங்க? கூச்சமே படாம, ஓடாத படத்த செம ஹிட்டுனு நம்மகிட்டயே சொல்றாய்ங்க. கேட்கவே முடியாத பாட்டுக்கு நம்பர் ஒன் இடம் கொடுத்து டாப் டென்ல போடுறாய்ங்க.

சன் மியூசினு ஒரு சேனல் இருக்கு. ஆத்தி...!! கொடுமடா சாமி. அதுல வர்ற பொண்ணுங்க, பையனுங்க, சில நேரத்துல எங்க அப்பத்தா "அது பொண்ணா பையனாப்பா?"னு என்ட கேட்கும். ஆனா அது கூட காமெடி இல்ல. அதுக்கு பதில் சொல்றதுக்காக சட்டுனு திரும்பி டிவியப் பார்த்தா நம்மலால உடனே பதில் சொல்ல முடியாது. அவ்ளோ கர்ணகொடூரமா ட்ரெஸ் போட்டிருப்பாய்ங்க.
இப்படித்தான் ஒருநாளு எங்கப்பத்தா சன் மியூசிக் பார்த்துட்டு இருந்தப்ப திடீர்னு "அடப்பாவமே.. இந்தப் பொண்ணு நேத்து நல்லா இருந்துச்சு. இன்னிக்கு கையில மாவுக்கட்டுப் போட்டிருக்கு."னு கொஞ்சம் அதிர்ச்சியா சோகமா சொன்னுச்சு. என்னடானு பார்த்தா எனக்கு அடுத்தடுத்து ரெண்டு அதிர்ச்சி. முதல் அதிர்ச்சி, அந்தப் பொண்ணு போட்டிருந்தது மாவுக்கட்டு இல்ல, ஸ்டைலுக்காக போடுற ஃபேஷன் பேண்டு, அதாவது மணிக்கட்டுல இருந்து முட்டி வரைக்கும் மறைச்சு அப்புறம் ஓபனா விட்டு டி.ஷர்ட்னால மூடுறது. அடுத்த அதிர்ச்சி அந்தத் தொகுப்பாளர், பொண்ணு இல்ல, பையன்!!!!

சன் மியூசிக்ல ஒரு பொண்ணும் பையனும் வந்து பேசுனா கூட பல்லக் கடிச்சுட்டு பாட்டுக்காக வெயிட் பண்ணி பார்த்துரலாம். ஆனா ரெண்டு பையனுங்க வந்து பேசுனாய்ங்கன்னா, கொமட்டிட்டு வரும். சும்மா அறு அறு அறு அறுனு அறுத்தெடுப்பாய்ங்க. எதையாவது மொக்கத்தனமா சொல்லிட்டு அவிய்ங்களே சிரிச்சுக்குவாய்ங்க. இத அவங்க வீட்டு ஆளுகெல்லாம் பார்ப்பாங்களா மாட்டாங்களானு தெரில!! சன் மியூசிக்க எங்க அப்பத்தா பார்த்ததே பாட்டு போடுவாய்ங்கனுதான். ஆனா இப்பல்லாம் போட்டா அயன் பாட்டு, படிக்காதவன் பாட்டு, மாசிலாமணி பாட்டு தான். திருப்பி, திருப்பி அதான், அதேதான். சன் நெட்வொர்க்குக்கு புடிக்காத தயாரிப்பாளர்களான ஐய்ங்கரன், தாணு படங்களில் இருந்து பாடல்களே கிடையாது. முக்கியமாக அஜித் பாடல்கள் அமாவாசைக்கு ஒருமுறை வரும். சரி உன் சேனல். நீ என்ன வேணா போட்டுக்க!!

சன் டிவி, கேட்கவே வேணாம். அடக் கண்றாவியே, ஈழத்துல என்ன ஆச்சுனு தெரிஞ்சுக்க எட்டு மணிக்கு நியூஸ் போட்டா அதுல 'மாசிலாமணி திரைப்படம் தமிழகமெங்கும் வெற்றிநடை போடுகிறது. மக்கள் சும்மா சும்மா எழுந்து ஆடுகின்றனர். பெண்கள் கூட்டம் அலைமோதுகிறது'னு சொல்றான்பா கூச்சமே படமா!! இதான் நியூஸா???
அப்புறம் சித்தி, அவ மக அண்ணாமலை, அவ மக செல்வி, அவங்கம்மா அரசினு ஒரு வரலாற்று காவியம் நிக்காம ஓடுது! தேவயாணிக்கு ரெண்டு புள்ள பொறந்தும் கோலங்கள் முடியல!! விஜய் டிவி லொள்ளு சபால கலக்கிட்டு இருந்து மனோகரை கூட்டி வந்து டாப் டென்ல மொக்கையாக்கிட்டாய்ங்க!! இதெல்லாம் கூட நமக்கு பிரச்சினை இல்ல. இப்போ கொஞ்சம் சீரியசா பிரச்சினையை பார்ப்போம்!!!

'திராவிட இயக்க வரலாறு' எழுதிய முரசொலி மாறனின் இளைய மாறன்கள், தங்கள் தொலைக்காட்சியில் இராமயணமும், மகாபாரதமும், ஜோதிடமும் ஒளிபரப்பிய போதே, இவர்கள் தொழிலுக்காக என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வார்கள் என்பது எனக்குத் தெரிந்தது. ஆனால் இதெல்லாம் என் பிரச்சினை அல்ல. இவைகளைப் பார்ப்பது பிடிக்கவில்லையென்றால் ரிமோட்டை எடுத்து சுலபமாக என்னால் சேனல் மாற்றி 'பயனுள்ள நிகழ்ச்சிகள்(!!)' பலவற்றை பார்க்க முடியும்!
ஆனால் என்னிடம், பிச்சைக்காரன் நோட்டீஸ் காட்டுவதைப் போல, தினமும் ஆயிரம் விளம்பரம் காட்டி, 2000ரூபாய் பிச்சையெடுத்து, சன் DTHஐ என் வீட்டில் மாட்டிய இந்த மாறன்களின் அயோக்கியத் தனத்தையும், சர்வாதிகாரத்தையும் சமீபத்தில் அறிந்தேன். சன் மியூசிக் என்ற மகாகேவலனமான சேனலை பாடல்களுக்காகக் கூட காண சகியாது, இசையருவியை பார்ப்போமே எனப் பார்த்த போது, இலவசச் சேனலான அது SUN DTH சேவையில் இல்லை. வாடிக்கையாளர் சேவை மையத்துக்கு அழைத்தால் (அது இலவசம் இல்லை. TOLL FREE number எப்பொழுதுமே கிடைக்காது) பல நிமிட காத்திருப்புக்குப் பின் பேசிய அதிகாரியின் பதில் "இசையருவி இப்போதைக்கு கொடுப்பதாய் 'ஐடியா' இல்லை" என்பது!!! இதே நிலைதான் ஜெயா மேக்ஸ் தொலைக்காட்சிக்கும்.
சன் DTHக்கு நாம் காசு கொடுக்கிறோம். Star movies, HBO போன்ற Pay channelகளுக்கு தனியாக கட்டுகிறோம். ஆனால் மாதத்திற்கு 75ரூபாயிலான Basic Packயில் தெரிய வேண்டிய இசையருவியையும், ஜெயா மேக்ஸும் ஏன் தெரியவில்லை? நாம் இதைத்தான் பார்க்கவேண்டும் என முடிவு செய்ய இவர்கள் யார்? 500 ரூபாய்க்கு DTH என்ற விளம்பரத்தைப் பார்த்து என் நண்பன் வீட்டில் அதை மாட்டினான். ஆனால் வினியோகஸ்தர்கள் அவனிடம் வாங்கியதோ 1850ரூபாய். விவரம் Installation charge 100ரூபாய், SUN DTH charge 1750 ரூபாய். வாடிக்கையாளர் சேவை மையத்திடம் கேட்டால் ஒழுங்கான பதில் இல்லை. Installation chargeஆகத்தான் அந்த 1350 ரூபாயும் வாங்கியிருப்பார்கள் என பதில் அளித்தார்கள். பின் ஏன் 500ரூபாய் என விளம்பரம் செய்ய வேண்டும்?

"அய்யோ அழகிரி சன்DTHஐ அழிக்கிறார், அவரின் ஆதரவாளர்கள் உடைக்கிறார்கள்" என தெருத் தெருவாய் ஒப்பாரி வைக்கத் தெரிந்த அண்ணனுக்கும் தம்பிக்கும் இது தெரியவில்லையா? இப்படி மக்களை ஏமாற்றியும், "நான் அளிக்கும் சேனலைத்தான் நீ பார்க்க வேண்டு"மென சர்வாதிகாரம் செய்பவர்களையும் மக்களே செருப்பால் அடிப்பார்களெனத் தெரியாதா இவர்களுக்கு? தொழிலுக்காக அப்பாவை அசிங்கப்படுத்தினார்கள், இப்போது மக்களை ஏமாற்றும் இவர்களை என்ன சொல்வது?
தொழிலுக்காக எதையும் செய்யும் இந்த வியாபார காந்தங்கள் ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல், மற்றும் ஜெயலலிதா சுமத்தும் அனைத்துக் குற்றங்களையும் ஏன் செய்திருக்க மாட்டார்கள் எனக் கேட்கத் தோன்றுகிறது.

மேலும் கலைஞர் டிவி, மற்றும் ஜெயா டிவி அதிகாரிகள் SUN DTHன் இசையருவி, ஜெயா மேக்ஸ் இருட்டடிப்பை உடனே கண்டுகொள்ளுமாறு கேட்டுகொள்கிறேன்.

இந்த ஆகஸ்டு மாதத்துடன் SUN DTHக்கான என் சந்தா முடிவடைகிறது. தொலைகிறது சன்(னி)யன் என என் வீட்டிலுள்ள DTHஐ மாற்றலாம் என முடிவு செய்துள்ளேன். இப்போது சன்DTH உபயோகிப்பவர்களுக்கு நான் பரிந்துரைப்பதும் இதைத்தான். தயவு செய்து சந்தா முடிந்தவுடன் மாற்றிவிடுங்கள். என்ன DTH சேவை உபயோகிக்கலாம் என யோசிப்பவர்களிடம் நான் சொல்வதெல்லாம், தமிழ் நாட்டுக்காரனின் DTH சேவை சன் தான் என சன்DTH போடாதீர்கள், வேறு எது வேண்டுமானாலும் போடுங்கள். தமிழ்நாட்டில் உள்ளது என்பதற்காக சாக்கடையில் விழ முடியுமா? விழுந்த வருத்தத்தில் சொல்கிறேன். சீக்கிரமே சன் நெட்வொர்க் தனது அபரிமிதமான வளர்ச்சி ஒரு புற்றுநோய் கட்டிதானேயொழிய நியாயமான, சரியான வளர்ச்சியல்ல என்பதை உணரும். மக்கள் உணர்த்துவர். சன் நெட்வொர்க்கின் அனைத்து சேவைகளையும் முடிந்தவரை புறக்கணியுங்கள். நன்றி.

Sunday, July 19, 2009

கடுகு பொறுக்கி


எத்தனையோ வாட்டி நான் என்னென்னவோ நினைச்சிருக்கேன். சின்ன வயசுல சூடு வச்ச அத்தையோட மகள கட்டக்கூடாதுன்றதுல ஆரம்பிச்சு, சங்கு மார்க் கைலியத் தவிர வேற எந்த மார்க் கைலியும் கட்டக்கூடாதுன்ற வரைக்கும். ஆனா அடிபட்டு, மிதிபட்டு, அல்லல்பட்டு செத்தாலும், அவிட்டம் நட்சத்திரத்துல மட்டும் சாகக் கூடாதுடா சடகோபானு நான் நினைச்சது, என் மாமா சுப்பிரமணி செத்து தூக்கிட்டுப் போனப்பதான். அப்போ நான் சென்னைல இருந்தேன், அதாவது மாமாவ தூக்கிட்டுப் போனப்ப இல்ல, மாமா செத்துப்போச்சுதுன்னு எனக்கு சேதி வந்தப்ப. சென்னைக்குன்னு அருமையான குணம் ஒன்னு உண்டு. எவன் சேர்ந்து இருந்தாலும் அதுக்கு புடிக்காது. அப்பன்-மவன், ஆத்தா-மவன், அண்ணன்-தம்பி, இதுக்கெல்லாம் மேல புருசன் பொண்டாட்டி சேர்ந்து இருந்தா இந்த சென்னை சனியனுக்கு புடிக்கவே புடிக்காது. நான் வாங்குற 8000 ரூவா சம்பளத்துல என்னால மட்டும் தான் சென்னைல இருக்க முடிஞ்சுச்சு. என் பொண்டாட்டி அழகுமணியும் என் புள்ள சுப்பிரமணியும் மதுரைலதான் இருக்குதுங்க. நான் மாசத்துக்கு ஒருவாட்டி வந்து பார்த்துட்டு போவேன். போனாவாட்டி வந்தப்ப மாமா நல்லாத்தான் இருந்துச்சு, பேசுச்சு, "டேய் சட பொண்டாட்டி புள்ளைய விட்டுப்போட்டு ஏண்டா அந்த சுடுகாட்டுல (மாமா எப்பயுமே சென்னைய சுடுகாடுனு தான் சொல்லும். எப்பயோ யாருகிட்டயோ, சென்னைல அப்படி என்னதான் இருக்குனு கேட்ருக்கு. அதுக்கு அவன் "என்ன இப்படிக்கேட்டுப் புட்டீங்கப்பு? அண்ணா சமாதி, எம்.ஜி.ஆரு சமாதி எல்லாம் இருக்குல்ல"னு சொல்லிருப்பான் போல்ருக்கு! அதுலேர்ந்து எங்க மாமாக்கு சென்னை சுடுகாடு தான்) இருந்து அல்லாடுற? பேசாம இங்க வந்துரு நம்ம மில்ல பார்த்துக்கடா"னு சொன்னுச்சு. என்னதான் நம்ம மாமான்னாலும் சொந்தபந்தத்துக்குள்ள வேலை பாக்குறது சரிவராதுனு நினைச்சு, நான் கடைசி வரைக்கும் ஒத்துக்கல. மாமாக்கு அதுல வருத்தம்தான். இப்போ என்னமோ இதய செயலிழப்புனு சொல்றாய்ங்க. மாமா செத்துப்போச்சுனு என்னால நம்பவே முடில. சுப்ரமணிக்கு, மாமா தாத்தான்னா அவ்ளோ புடிக்கும். அவனுக்கு தாத்தானா அவருதான். ஒரு பென்சில் பாக்சுனா கூட அவனுக்கு மாமாதான் வாங்கித்தரும். செத்த வீட்டுல அவன தேத்துறதே பெரிய விஷயமா இருக்கும் அழகுக்கு.

கூட்டம் பயங்கரக் கூட்டம். ரோஜா வாசம் குடலைப் பொறட்டுது. என்னதான் ரோஜாவ காதல் சின்னம்னு சொன்னாலும் எனக்கு அந்த வாசம் பட்டாலே சாவு வீடுதான் நினைவுக்கு வரும். பிஞ்சு பிஞ்சு வாசல் பூராவும் கிடக்குற ரோஜானாலே எனக்கு ஒப்பாது. எத்தனையோ தடவ நானும் மாமாவும் கேதத்துக்கு ரோஜா மாலை வாங்கிட்டுப் போயிருக்கோம். இன்னிக்கு அழகு என்ன வர்றப்ப மாலை வாங்கிட்டு வரச்சொன்னப்ப முடியாதுனுட்டேன். மாமாவப் போயி ஒரு பிணமா பாவிக்கவே எனக்கு மனசு வரல.

சுப்பிரமணி ஒன்னும் அழுத மாதிரி தெரியல. அழகு கண்ணெல்லாம் வீங்கிப் போயி இருந்துச்சு. எல்லாப் பொம்பளைங்களும் என்னப் பார்த்தவுடன கத்திக் கூச்சல் போட்டுச்சுங்க. வழக்கமான எல்லாம் முடிஞ்சோனே வெளிய பந்தலுக்கு கீழ நானும் என் மடியில சுப்பிரமணியும் உக்காந்தோம். அப்போ "நேரமாச்சுல்ல தூக்கிருவோமா?"னு ஒருத்தன் கத்துனான். அவன இதுவரைக்கும் நான் பார்த்ததே இல்ல. சில சொந்தக்காரய்ங்க இருக்பாய்ங்க, சாவு வீட்டுக்கு மட்டும்தான் வருவாய்ங்க. அப்புறம் காணாம போயிட்டு அடுத்த சாவுக்குதான் வருவாய்ங்க. இவன் அப்படிப்பட்டவன் போல. எடுத்துருவோம்னு முடிவு பண்ணி சடங்கெல்லாம் ஆரம்பிச்சுட்டாய்ங்க.

"டேய் சம்முகம், அவிட்டம்ல செத்துருக்கான்டா உன் சித்தப்பன். சடங்கெல்லாம் சரியாப் பண்ணனும். எதுனாலும் என்கிட்ட கேட்டுப் பண்ணுங்கடா, அப்புறம் லோல்படாதீங்க. வாசவழியா தூக்கக்கூடாது, சன்னல் இல்லேனா செவுத்துல ஓட்டப்போட்டுத்தாண்டா தூக்கனும்" னு ஒரு கிழவி கூச்சல்போட்டுச்சு. "அதுக்குத்தான ஏற்பாடு பண்ணுது, கத்தாத ஆத்தா"னு சம்முகம் சொன்னான். வழக்கமா மாமா வீட்டுல கொசுறு வேலை பாக்குற முருகேசன் வந்து ஓட்டப் போட்டான் செவுத்துல. "ஓலப்பாயி கொண்டாந்தியா? அதுலச் சுத்திட்டு அப்புறம் ஒரு சாவலை அடிச்சு ரத்த பலி கொடுக்கனும். பிறவு ஓட்ட வழியா ஓலப்பாய வெளிய கொண்டாந்து, உடனே ஓட்டைய அடைச்சுப் புடனும்டா. பிறவு பாடேல ஏத்துற வரை யாரும் பாக்கக் கூடாது. முதல்ல இதச் செய்யிங்கடா மத்தத பிறவுச் சொல்லுறேன். டேய் முருகேசா போயி ஒரு கிலோ கடுகு வாங்கியாடா"னு காபியக் குடிச்சுக்கிட்டே சொல்லிட்டு உள்ளப் போயிருச்சு கிழவி. எனக்கு ஒன்னும் புரியல.

சோமு மாமா அப்பத்தான் பக்கத்துல வந்து உக்காந்தாரு. துக்கம் விசாரிப்புக்குப் பிறவு பொதுவா பேசிகிட்டிருக்கப்ப கேட்டேன், "மாமா எதுக்கு ஓலப்பாயி, செவுத்துல ஓட்டைனு என்னென்னெமோ செய்றாங்க. பாவம் மாமா. அவரு வீட்டுலயே இப்படில்லாம் பண்ணலமா?" "அட என்னப்பா நீயி? ரொம்ப பாசக்காரய்ங்கதான் அவிட்டத்துல சாவாய்ங்க. உன் மாமனப் பத்திக் கேட்கவே வேணாம். அவிட்டத்துல செத்தவுக ஆவி வீட்ட விட்டு அவ்ளோ சுளுவா போவாதுப்பா. அதுக்குத்தான் இதெல்லாம். ஓலப்பாயில சுத்தி செவுத்து வழியா தூக்குனா ஆவி குழம்பிரும். அதுக்கு எது வாசல்னு தெரியாது."ன்னாரு. சுப்புவும் கேட்டுகிட்டே இருந்தான். ஓலப்பாயில சுத்தி எடுத்துட்டு வந்து பாடேல ஏத்திட்டாக. திடீர்னு கடுகு பாக்கெட்ட எடுத்துட்டு ஓடியாந்துச்சு கிழவி, "சம்முகம் இதக் கையில வச்சுக்க. சுடுகாடு வர ரோட்டுல போட்டுக்கிட்டே போனும்டா. போறவர தீராம பார்த்துக்க."னு சொல்லிட்டு கைல கொடுத்துட்டு பாடைய பார்த்து அழுவ ஆரம்பிச்சுருச்சு.

மாமாவ தூக்கிட்டு சுடுகாடு போக ஆரம்பிச்சாய்ங்க, நான், சுப்பிரமணி, சோமு மாமா பின்னாடியே நடந்தோம். என் மூஞ்சில குழப்பத்த பார்த்துட்டு அவரா பேச ஆரம்பிச்சாரு, "சுடுகாட்டுல எரிச்சவுடனே ஆவி வீட்டுக்கு வரப்பாக்கும் டா. கடுகப் போட்டுகிட்டே போனோம்னா அதப் பொறுக்கிகிட்டே அது வீடு வந்து சேர்றதுக்குள்ள விடிஞ்சி போகும். அதால ஆவி திரும்பிப் போயிரும்னு ஒரு நம்பிக்கை"னு சொல்லிட்டு நடக்க ஆரம்பிச்சாரு.

சுப்பிரமணி என் கைய சுரண்டி தூக்கச் சொன்னான்.
"அப்பா. மாமா தாத்தா இனிமே வரவே மாட்டாராப்பா?"
"ஆமாடா. செத்துப்போயிட்டாருல. இனிமே சாமிடா அவரு" "ஆவியா கூட வரமாட்டாராப்பா?"
"வரமாட்டாருடா. அதுக்குத்தான் கடுகெல்லாம் போட்டுட்டே போறாங்க"
"ஏம்பா? மாமா தாத்தா செத்துட்டாருனு எல்லாரும் அழுதாங்கல்ல. அவரு ஆவியா வந்தா நல்லதுதானப்பா. நம்மகூடவே இருப்பாருல்ல. ஏம்பா விட மாட்றாங்க?"
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...